ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ဘယ္မွာေနေန က်န္းမာၾကပါေစ

Photo taken on 19-11-2011 by an Indian photo-journalist at Yamuna Clinic
This Blog is created on 10th October 2014

How to ask က်န္းမာေရးနဲ႔ ေဆးပညာ ေမးလိုတာရွိပါက

• ေဖ့စ္ဘြတ္ ကြန္မင့္ကေန မေမးပါနဲ႔။
• ျဖစ္တဲ့သူရ့ဲ က်ား-မ နဲ႔ အသက္ကို အရင္ဆံုးေရးပါ။ နာမည္ မလိုအပ္ပါ။
• ျဖစ္ေနတာ ၁-၂-၃။ ျဖစ္တာဘယ္ေလာက္ၾကာျပီ။ လိုအပ္ရင္ ရာသီ၊ အိမ္ေထာင္ေရး၊ က်န္းမာေရးေနာက္ခံ၊ ေနတဲ့တိုင္းျပည္။ တိုတိုရွင္းရွင္းသာေရးပါ။
• ေဆးစစ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ပံုေတြကို အတည့္ပို႔ပါ။ လိုတာကိုသာပို႔ပါ။ အာလ္ထြာေဆာင္းမွာ ပံုမလိုပါ။ မွတ္ခ်က္သာလိုတယ္။
• SMS အေရးအသားမ်ိဳးကို မဖတ္တတ္ပါ။ ျမန္မာစကားကို အဂၤလိပ္စာလံုးနဲ႔ေရးတာကို မဖတ္ပါ။
• ဖုန္းဆက္ျပီးေမးရင္ အခ်ိန္ဇုန္မတူတာေရာ၊ အသံထြက္လြဲႏိုင္တာေရာေၾကာင့္ အဆင္မေျပပါ။
• ေမးတဲ့သူက မိမိကိုယ္မိမိ သား-သမီးလို႔မေရးပါနဲ႔။ ေျဖမယ့္ဆရာဝန္ကို ဆရာလို႔သာသံုးပါ။
• ေဆးရံု-ေဆးခန္း-ဆရာဝန္-ေဆးဆိုင္-ေဆးေစ်း-ကုန္က်စရိတ္ စတာေတြကို မသိပါ။
• ေမးစရာေနရာ (၁) အီးေမးလ္ doctortintswe@gmail.com (၂) ေဖ့စ္ဘြတ္ https://www.facebook.com/tint.swe.dr (၃) ေဖ့စ္ဘြတ္ https://www.facebook.com/drtintswe/
• ေမးနည္းစည္းကမ္းအရ မေမးလိုသူမ်ား http://doctortintswe.blogspot.com/ Dr. Tint Swe's Writings မွာ ရွာဖတ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

Sunday, September 25, 2016

Freedom from deceits မုသာဝါဒါ ေဝရမဏိ

(မႏွစ္က ဒီေန႔မွာ ေရးခဲ့တဲ့စာ)

တျခားႏိုင္ငံတခုခုမွာ ျမန္မာျပည္ကတေယာက္တေလေတြ႔ရရင္ စိတ္ထဲမွာ ဝမ္းေျမာက္မႈနဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ့ခံစားမႈရပါတယ္။ မထင္မွတ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ရုတ္တရက္ေတြ႔လိုက္ရင္ အံ့ၾသတာပါပိုေသးတယ္။ တခါက အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ေလေၾကာင္းလိုင္း ေလယာဥ္ေပၚမွာ ျမန္မာျပည္က ေလယာဥ္မယ္တေယာက္ကိုေတြ႔ေတာ့ ဝမ္းသာအယ္လဲ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ အဲသည္အခ်ိန္တံုးက ကြ်န္ေတာ္က ႏိုင္ငံေရးအလုပ္နဲ႔ ခရီးသြားေနရလို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကိုေတြ႔ရင္ ကိုယ့္အေၾကာင္းမွန္ကို ထိန္ခ်န္ေျပာရတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ေတြ႔တဲ့သူအတြက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္လို ျပည္ေျပး ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနသူနဲ႔ ဘယ္လိုဘဲ အတူေတြ႔ေတြ႔၊ ေတြ႔သူေတြအဖို႔မွာ ေနာက္ေၾကာင္းမေအးၾကပါ။ ေထာက္လွမ္းေရးတေစၧက ေနရာတကာ လိုက္ေျခာက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ျမန္မာျပည္ကပါ၊ ေဒလီမွာေနပါတယ္ေလာက္သာေျပာျဖစ္ပါတယ္။ NLD တို႔ NCGUB တို႔ တခြန္းမွမပါေစရပါ။ တခ်ိဳ႕အကင္းပါးသူေတြကေတာ့ ရိပ္မိၾကတယ္။

(၂၄) ႏွစ္ၾကာ အိႏိၵယမွာေနရတံုးက ဘဏ္အေကာင့္ေတြ၊ ယာဥ္ေမာင္း လိုင္စင္ေတြ၊ ပတ္စ္ပို႔တ္ေတြမွာ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ထားရတယ္။ အဲတာေတြအားလံုးကလဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တခုစီမကရွိတယ္။

၁၈-၉-၂ဝ၁၄ ေန႔မွာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ အင္ဒီယာနာျပည္နယ္၊ အင္ဒီယာနာပလစ္ျမိဳ႕ကိုေရာက္ပါတယ္။ ၁၉၉ဝ ဒီဇဘၤာလ ျပည္ပထြက္ကတည္းက ကိုယ့္ဘယ္သူဆိုတာကို ခ်န္ေျပာရတဲ့ဘဝ၊ အမွန္မေျပာရတဲ့ဒုကၡ၊ လိမ္ေျပာရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးမုသာဝါဒေတြ ကင္းလြတ္သြားပါျပီ။

ေဒလီေလဆိပ္အထြက္ ခ်က္ကင္ေကာင္တာကစျပီး အဲဒီဝဋ္က ကြ်တ္ပါေတာ့တယ္။ နာမည္အမွန္နဲ႔ ႏိုင္ငံတကာခရီးကို ပဌမဆံုးသြားႏိုင္လာတာပါ။ ဒိအရင္က ႏိုင္ငံေပါင္း (၃ဝ) ေက်ာ္ကို ျပည္ပခရီး အၾကိမ္ (၄ဝ) ေလာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ (အိုင္ဒီ) အတုေတြနဲ႔ပါ။

ဒါေပမဲ့ ေဒလီေလဆိပ္က ကြန္ျပဴတာဆစ္စတမ္မွာ (ယူအင္အိတ္ခ်္စီအာ) ကသံုးတဲ့ (ျမန္မာ) ဆိုတာမေတြ႔၊ (ဘားမား) သာေတြ႔လို႔ အခ်ိန္ပိုၾကာခဲ့ပါေသးတယ္။ ပတ္စ္ပို႔တ္မရွိဘဲ ႏိုင္ငံတကာခရီးသြားႏိုင္ဘို႔ရာ (အိုင္စီအာစီ) ကေနထုတ္ေပးတဲ့ လက္မွတ္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံသားကို (ဘားမီးစ္) လို႔သာေရးထားတယ္။

အခုေတာ့ မိဘေတြေပးထားတဲ့ နာမည္အမွန္ကို ေျပာႏိုင္ဆိုႏိုင္တဲ့ဘဝ ျပန္ရလာပါျပီ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးလို႔ေၾကာညာႏိုင္ပါျပီ။ လြတ္ေျမာက္မႈတခုလို႔သာ သတ္မွတ္ခ်င္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး မုသာဝါဒါ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ။

သည္သို႔လာ ဟိုသို႔သြားႏွင့္ အငွား ခႏၶာေျမွာင္ရတယ္ ဆန္းေခါင္ထိမ်ိဳး။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၅-၉-၂ဝ၁၄

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.