ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ဘယ္မွာေနေန က်န္းမာၾကပါေစ

Photo taken on 19-11-2011 by an Indian photo-journalist at Yamuna Clinic
This Blog is created on 10th October 2014

How to ask က်န္းမာေရးနဲ႔ ေဆးပညာ ေမးလိုတာရွိပါက

• ေဖ့စ္ဘြတ္ ကြန္မင့္ကေန မေမးပါနဲ႔။
• ျဖစ္တဲ့သူရ့ဲ က်ား-မ နဲ႔ အသက္ကို အရင္ဆံုးေရးပါ။ နာမည္ မလိုအပ္ပါ။
• ျဖစ္ေနတာ ၁-၂-၃။ ျဖစ္တာဘယ္ေလာက္ၾကာျပီ။ လိုအပ္ရင္ ရာသီ၊ အိမ္ေထာင္ေရး၊ က်န္းမာေရးေနာက္ခံ၊ ေနတဲ့တိုင္းျပည္။ တိုတိုရွင္းရွင္းသာေရးပါ။
• ေဆးစစ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ပံုေတြကို အတည့္ပို႔ပါ။ လိုတာကိုသာပို႔ပါ။ အာလ္ထြာေဆာင္းမွာ ပံုမလိုပါ။ မွတ္ခ်က္သာလိုတယ္။
• SMS အေရးအသားမ်ိဳးကို မဖတ္တတ္ပါ။ ျမန္မာစကားကို အဂၤလိပ္စာလံုးနဲ႔ေရးတာကို မဖတ္ပါ။
• ဖုန္းဆက္ျပီးေမးရင္ အခ်ိန္ဇုန္မတူတာေရာ၊ အသံထြက္လြဲႏိုင္တာေရာေၾကာင့္ အဆင္မေျပပါ။
• ေမးတဲ့သူက မိမိကိုယ္မိမိ သား-သမီးလို႔မေရးပါနဲ႔။ ေျဖမယ့္ဆရာဝန္ကို ဆရာလို႔သာသံုးပါ။
• ေဆးရံု-ေဆးခန္း-ဆရာဝန္-ေဆးဆိုင္-ေဆးေစ်း-ကုန္က်စရိတ္ စတာေတြကို မသိပါ။
• ေမးစရာေနရာ (၁) အီးေမးလ္ doctortintswe@gmail.com (၂) ေဖ့စ္ဘြတ္ https://www.facebook.com/tint.swe.dr (၃) ေဖ့စ္ဘြတ္ https://www.facebook.com/drtintswe/
• ေမးနည္းစည္းကမ္းအရ မေမးလိုသူမ်ား http://doctortintswe.blogspot.com/ Dr. Tint Swe's Writings မွာ ရွာဖတ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

Saturday, December 31, 2016

OB ဆရာဝန္

ျမန္မာျပည္မွာ ဟိုအရင္ကတည္းက OG ဆိုတာ သားဖြားႏွင့္ မီးယပ္ပညာနဲ႔ သားဖြားမီးယပ္အထူးကုဆရာဝန္ကို ေခၚၾကပါတယ္။ ယူအက္စ္ေအမွာက တမ်ိဳး။ ပညာကို OB-GYN တဲ့ ဆရာဝန္ကို (OB) တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္လို ရိုးရိုးဆရာဝန္ေတြက ေဆးပညာဘြဲ႔တခုတည္းသာရၾကတယ္။ ဘြဲ႔ကတခုတည္းေပမဲ့ ႏွစ္မ်ိဳးပါတယ္။ MB ေဆးပညာဝိဇၨာဘြဲနဲ႔ BS ခြဲစိတ္ပညာဝိဇၨာဘြဲ႔။ ဆရာဝန္ေတြ MBBS ဘြဲ႔ရျပီးေနာက္မွာ တေယာက္တမ်ိဳးစီ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လို ရတဲ့ဘြဲ႔ေလးတခုနဲ႔ အရိုးထုတ္ၾကရသူကမ်ားတယ္။ အဲလိုဆရာဝန္ေတြထဲမွာလည္း ေဆးကုတာ အားသန္သူနဲ႔ ခြဲစိတ္တာမွာ စိတ္ပါသူလို႔ မတူၾကျပန္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က အစံုသုပ္လုပ္ပါတယ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္က ေဒါက္တာဆင္သီယာ ေဆးခန္းေရာက္လဲ ခြဲစိတ္ခန္း ဝင္ေပးေသးတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမရြာက ေဆးရံုေလးမွာလဲ ခြဲစိတ္ေပးဘူးတယ္။ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ေခ်ာင္းကေလးေဘးမွာ ပါတီတခုတည္းက စည္းရံုးေရးမွဴး တေယာက္ကို အစည္းအေဝးနာခ်ိန္မွာ မိုင္နာဆာဂ်ရီ လုပ္ေပးဘူးတယ္။ အိုက္ေဇာမွာလဲ ျမန္မာ ယက္ကန္းသမားေတြကို ခြဲစိတ္တာ အပါအဝင္ ေဆးကုေပးတယ္။ တမူးဟိုဖက္က မိုးေရးမွာလဲ အဲလိုဘဲ။ အဲတာေတြမွာ ပိုးသန္႔ထားတဲ့ သီးသန္႔ခြဲစိတ္ခန္းတို႔၊ ေမ့ေဆးဆရာဝန္တို႔ ခြဲစိတ္ခန္းသူနာျပဳတို႔ ဘယ္ရွိမလည္း။ ၁၉၈၁ တံုးက ရန္ကုန္မွာ တႏွစ္တည္း ေဆးေက်ာင္ဆင္း သူငယ္ခ်င္းေတြစုေဝးခဲ့တံုးက ကြ်န္ေတာ့္လက္နဲ႔ ခြဲတာကိုခံရဲတဲ့ သတၲိအေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္း ကိုယ္တိုင္ကျပန္ေျပာမွ အဲတာကိုအမွတ္ရတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာတံုးက အစစအရာရာရွာပါးလြန္းလွတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ၾကီးထဲမွာ တိုင္းျပည္ကေနထြက္ေျပးရေတာ့ ကိုယ္ပိုင္စုေဆာင္းထားခဲ့တဲ့ ခြဲစိတ္ကိရိယာေတြကိုပါ ျပစ္ထားခဲ့ရတယ္။ ႏွေျမာလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ေဒလီကို ေရာက္ေတာ့ ခြဲစိတ္လူနာေတြေတြ႔ျပန္တဲ့အခါ လက္နက္သာရွိျပီး က်ည္ဆံမရွိျပန္လို႔ ခြဲစိတ္ကိရိယာေတြ ျပန္စုရျပန္တယ္။

ႏိုင္ငံေရးထဲေရာက္မွ တိုင္းျပည္နဲ႔ခြဲရတယ္။ ခြဲစိတ္လူနာေတြနဲ႔ပါ ခြဲရတယ္။ ကိုယ္ပိုင္စုေဆာင္းထားခဲ့တဲ့ ခြဲစိတ္ကရိယာေတြနဲ႔လည္း ျမန္မာျပည္နဲ႔ အိႏၵိယ၊ ခြဲခဲ့ရတာႏွစ္ၾကိမ္။ အခုတတိယႏိုင္ငံေရာက္ေတာ့ ခြဲစရာဆိုတာ ျပည့္စံုသြားတယ္။ ခြဲဆရာဝန္အစစ္ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ လက္မတုန္ေသးပါ။ စိတ္မကုန္ေသးပါ။

အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဓါးဆရာဝန္လို႔ နာမည္တပ္သူေတြက တပ္ၾကတယ္။ ေဒလီမွာေနရတံုးက ကေလးေပါင္း ၃၅ဝ ကို ေမြးေပးလို႔ အိုဂ်ီလို႔ အမွတ္မွားေနၾကတယ္။ အမွန္က အိုျပီဆရာဝန္ေပါ့ဗ်ာ။

ဓါတ္ပံု = ၂၆-၉-၂ဝ၁၁ ေန႔က ေဒလီ ယမုန္နာေဆးခန္းမွာ ကေလးလူနာတေယာက္ကို ခြဲစိတ္ကုသေပးစဥ္က

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၃၁-၁၂-၂ဝ၁၆

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.