Icy Cold အေအးနဲ႔ အေဝး
အခုေနရတဲ့ ေနရာမွာ ႏွင္းေတြတကယ္က်တဲ့အခါ အျပင္ထြက္ရတိုင္း ငယ္ထိပ္ကေန ေျခဖေနာင့္အထိ အထပ္ထပ္ ဖံုးအုပ္ စီးေႏွာင္ထားရပါတယ္။ ျမင္ျမင္သမွ် ႏွင္းေတြကေဖြး၊ မိုးေလးပါရြာ၊ သည္ၾကားထဲမွာ ေလလာျပီဆိုမွျဖင့္ အညာသားမွာ ေနရာမရွိပါ။
မံုရြာနဲ႔ မႏၲေလးမွာသာ ၾကီးျပင္းခဲ့သူ ၁၉၇၂-၇၃ မွာ အလုပ္သင္ဆရာဝန္အျဖစ္ ေမျမိဳ႕စစ္ေဆးရံုမွာတာဝန္က်တယ္။ ႏိုဝဘၤာလမွာ စတယ္။ စစ္ေဆးရံုထဲက တိုက္ပ်က္တခုထဲမွာ ေဆးမန္းကအတူတူေအာင္ခဲ့သူတစု စုေနၾကတယ္။ ေရခ်ိဳးဖို႔ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ၾကားမွာ တပင္ေရႊထီး စစ္သားေရြးသလို။ အေတာ္ကို သတိၲေကာင္းရတယ္။
၁၉၉ဝ ခုႏွစ္က အခုလိုဒီဇဘၤာလထဲမွာ ခ်င္းေတာင္ၾကီးကို ေျခလွ်င္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတာကို မေမ့ႏိုင္ပါ။ ေတာင္ေတြေပၚမွာ စီးဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းေလးေတြကို အခါခါျဖတ္ၾကရတာ။ ေျခတလွမ္းခ်တိုင္း ေရထဲကေျခေထာက္ကို အျမန္ဆံုး ျပန္ႏုတ္ယူရတယ္။ ေရက ၾကည္ေနေပမဲ့ ေအးကိုက္ေနတာပဲ။ အိပ္စက္ရတာက ေတာထဲမွာ။ မိုးက တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ က်ေန၊ ေျမၾကီးက စိုထိုင္း၊ မီးဖိုစရာ သစ္ကိုင္းေျခာက္ ရွာမရ။ မီးလံႈခ်ိန္ကလည္း မရပါ။ အိပ္ျပီး ေဝလီေဝလင္း ခရီးျပင္းဆက္ရတယ္။ ေနာက္မွာက ဂ်ီသရီးလိုက္တာကို မွန္းသိၾကတယ္။ အထဲမွာအပူ၊ အျပင္မွာအေအး၊ အေတြးက အေဝး၊ ေရွ႕ခရီးကား အလြန္ေဝး။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခုလိုရက္ လမ္းတဝက္က်ိဳးၾကျပီ။ ျမန္မာျပည္သူေတြ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၈-၁၂-၂ဝ၁၈
၁၈-၁၂-၂၀၁၉
Comments
Post a Comment