Sunday, April 30, 2017

Life is a beautiful struggle ဇာတ္ဝင္ခန္း

မႏွစ္က ဒီေန႔မွာ ျပည္ပနဲ႔ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမမွာ ပါတီတဖြဲ႔တည္းလုပ္ခဲ့သူတေယာက္ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မွာ ကြယ္လြန္သြားတဲ့သတင္း ၾကားရတယ္။

ႏိုင္ငံေရးအတြက္ ျပည္ပထြက္ၾကသူေတြ ၁၉၈၈ မကုန္ခင္ကတသုတ္နဲ႔ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲအျပီးမွာတသုတ္တို႔က အမ်ားဆံုးျဖစ္တယ္။ အခုဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း (၂၉) ႏွစ္နဲ႔ (၂၇) ႏွစ္စီၾကာသြားျပီ။ ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြမွာ ျပည္ပေရာက္ျပီးမွ အထဲျပန္ဝင္သူေတြရွိတယ္။ အခုထိျပန္မဝင္ၾကသူေတြဟာ ျပည္ပမွာပဲ ေခါင္းခ်ေတာ့မယ့္သူေတြလို႔ ေယဘုယ်ေျပာလို႔ရတယ္။ ေဆာရီး။ ျပည္ပနဲ႔ ေတာထဲကိုထြက္မလာခင္က အေျခခံေတြ၊ ထြက္လာခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ထြက္လာျပီးလုပ္ၾကတဲ့ အလုပ္တာဝန္ေတြနဲ႔ နည္းနာေတြ မတူၾကသလို အေျပာင္းအလဲရွိလို႔ အကဲျဖတ္ၾကတာမွာလည္း မတူၾကပါ။

အားမနာတမ္းေျပာရရင္ ဇာတ္သိမ္းခမ္းေတြေပါ့။ ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ ဘဝေတြဇာတ္သိမ္းၾကတာ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ (အျဖဴနဲ႔ အနီ) ေတြ၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစံုက လက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီေရးၾကိဳးပမ္းၾကသူေတြ။
ဘဝတခုစီ ဇာတ္သိမ္းသြားေပမယ့္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ရွည္ၾကီးကေတာ့ ဆက္ကေနပါတယ္။ လူတိုင္းကိုယ္စီ ေျခရာ လက္ရာေလးေတြ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ၾကတယ္။

စစ္မွန္တဲ့ရည္မွန္းခ်က္အတြက္ အသက္ေပးသြားသူအားလံုး၊ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ လူမ်ိဳမေရြးကို ဦးညြတ္ပါတယ္။

ဘဝေတြ တစစီျဖစ္သြားၾကတာေတာ့ တူၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးလူေတြက ေခါင္းခ်တာမွာပါ တူၾကတယ္။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၃ဝ-၄-၂ဝ၁၆
၃ဝ-၄-၂ဝ၁၇

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္၏ ေကာင္းကြက္ကိုရွာျခင္း

လုပ္သားျပည္သူႏွင့္ ဦးၾကီးဟု အေခၚခံရသူမ်ား၏ စကားဝိုင္းမွာ ေျပာၾကတယ္။ လုပ္သားျပည္သူ- အဲဒါ ငစိန္နဲ႔ မီးဒုန္းေခတ္ ဦးၾကီး - ဆန္တျပည္ ၆၅ ျပ...