ျပန္ဆိုေတး
သတ္ပံုေတြေရးေနရင္းနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္တခု ေပးခ်င္လာပါတယ္။
အရင္ကေရးခဲ့တဲ့သတ္ပံုေတြကို ေခတ္ကာလအရ လြယ္ကူးရွင္းလင္းေအာင္ေျပာင္းတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္သူကို အခြင့္ေကာင္းယူျပီး ကိုယ္လိုရာကို မွန္တယ္လို႔ ဆရာၾကီးတခ်ိဳ႕က ေျပာင္းခဲ့တာ သမိုင္းမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔လည္း ေတာ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔လိုေတာ္တဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ပိုေတာ္တဲ့ဆရာေတြကေတာ့ ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ၾကသူေတြမဟုတ္ၾကလို႔ လူရာသြင္းမခံရပါ။ အဲတာလည္း သမိုင္းမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ နာမည္ေတြ ထုတ္မေရးလိုပါ။
ျပင္ခဲ့သူေတြက စီမံခန္႔ခြဲမႈအာဏာနဲ႔ သည္လိုသာျဖစ္ေစရမယ္။ လြဲတာကိုထုတ္ေဝခြင့္မေပး လုပ္ပါတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ပံုႏွိပ္စာအုပ္မွတ္သမွ် ျခမကိုက္ ပိုးမထိုးတာဆိုရင္ အဲလိုေပၚလစီသတ္ပံုေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္လူေတြက အဲတာေတြသာ အမွန္ထင္ၾကေတာ့တယ္။ ျမန္မာစာနဲ႔ ဘာသာစကားဆိုတာ သိပၸံမွာလို ပံုေသနည္းတခုခ်ထားရင္ မေျပာင္းေတာ့တာ မဟုတ္ပါ။
ဒီၾကားထဲမွာ ဘာသာစာေပကို အေလးထားေလ့လာလိုက္စားသူေတြရွိပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာအျဖစ္ တာဝန္ရွိသူေတြဆီကေန နာယူမွတ္သားၾကတယ္။ အဲလိုဆရာၾကီးေတြကို အလြန္ပဲေလးစားၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လို ျမန္မာစာမွာ ဘာမွမဟုတ္သူကေန အခုလုိေတြေရးတာလည္းဖတ္ၾကပံုရပါတယ္။ သူတို႔ဆရာေတြကသာ ေခတ္ေပၚ၊ ေခတ္မီပညာရွင္ေတြအျဖစ္ လက္ခံၾကတယ္။ အရင္က ဘယ္လိုေရးထားခဲ့ထားခဲ့ ဦးေနဝင္းလမ္းညႊန္ခဲ့တဲ့အတိုင္း တေျပးညီျဖစ္ရမယ္။ မူရွိမယ္လို႔ ျပန္လွန္ေဆြးေႏြးပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ မူပ်က္တယ္လို႔ေျပာခ်င္ပံုရတယ္။ ျမန္မာစာကို ယူနီေဖာင္းဝတ္ေပးတာ သေဘာက်ပံုရတယ္။
ေတးဂီတနယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္က ျပည္လွေဖ၊ ေမရွင္၊ ဂီတနက္သံကိုေစာညိန္း၊ ကိုအံၾကီး၊ မာမာေအး၊ ျမိဳ႕မ။ ေနာက္လူေတြက အဆိုေတာ္သစ္ေတြနဲ႔သာ စခန္းသြားလာၾကတယ္။ ေနာက္အဆိုေတာ္ေတြကလည္း ေခတ္ေဟာင္း သီခ်င္းေတြပဲ ျပန္ဆိုၾကတယ္။ ေနာက္လူေတြက ျပည္လွေဖဆိုတာကို နားမေထာင္တတ္ေတာ့ဘူး။ ေမရွင္အသံကို နားမဝင္ၾကေတာ့ဘူး။ ကိုေစာညိန္းအသံ နားဝင္ပီယံမျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။
နတ္သွ်င္ေနာင္ရတုကို သတ္ပံုျပင္ဆိုမွသာ နားဝင္ခ်ိဳၾကေတာ့တယ္။ ယူနီေဖာင္းခတ္က ျပင္ရတာအေတာ္ခက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ဇြဲကိုေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေလွ်ာ့တတ္သူမဟုတ္ပါ။
ျမကေလာင္ေရးျပီး ျပည္လွေဖဆိုတဲ့ ဇြဲ https://www.youtube.com/watch?v=vytRoh8CSbA
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၈-၁၁-၂ဝ၁၆
အရင္ကေရးခဲ့တဲ့သတ္ပံုေတြကို ေခတ္ကာလအရ လြယ္ကူးရွင္းလင္းေအာင္ေျပာင္းတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္သူကို အခြင့္ေကာင္းယူျပီး ကိုယ္လိုရာကို မွန္တယ္လို႔ ဆရာၾကီးတခ်ိဳ႕က ေျပာင္းခဲ့တာ သမိုင္းမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔လည္း ေတာ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔လိုေတာ္တဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ပိုေတာ္တဲ့ဆရာေတြကေတာ့ ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ၾကသူေတြမဟုတ္ၾကလို႔ လူရာသြင္းမခံရပါ။ အဲတာလည္း သမိုင္းမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ နာမည္ေတြ ထုတ္မေရးလိုပါ။
ျပင္ခဲ့သူေတြက စီမံခန္႔ခြဲမႈအာဏာနဲ႔ သည္လိုသာျဖစ္ေစရမယ္။ လြဲတာကိုထုတ္ေဝခြင့္မေပး လုပ္ပါတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ပံုႏွိပ္စာအုပ္မွတ္သမွ် ျခမကိုက္ ပိုးမထိုးတာဆိုရင္ အဲလိုေပၚလစီသတ္ပံုေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္လူေတြက အဲတာေတြသာ အမွန္ထင္ၾကေတာ့တယ္။ ျမန္မာစာနဲ႔ ဘာသာစကားဆိုတာ သိပၸံမွာလို ပံုေသနည္းတခုခ်ထားရင္ မေျပာင္းေတာ့တာ မဟုတ္ပါ။
ဒီၾကားထဲမွာ ဘာသာစာေပကို အေလးထားေလ့လာလိုက္စားသူေတြရွိပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာအျဖစ္ တာဝန္ရွိသူေတြဆီကေန နာယူမွတ္သားၾကတယ္။ အဲလိုဆရာၾကီးေတြကို အလြန္ပဲေလးစားၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လို ျမန္မာစာမွာ ဘာမွမဟုတ္သူကေန အခုလုိေတြေရးတာလည္းဖတ္ၾကပံုရပါတယ္။ သူတို႔ဆရာေတြကသာ ေခတ္ေပၚ၊ ေခတ္မီပညာရွင္ေတြအျဖစ္ လက္ခံၾကတယ္။ အရင္က ဘယ္လိုေရးထားခဲ့ထားခဲ့ ဦးေနဝင္းလမ္းညႊန္ခဲ့တဲ့အတိုင္း တေျပးညီျဖစ္ရမယ္။ မူရွိမယ္လို႔ ျပန္လွန္ေဆြးေႏြးပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ မူပ်က္တယ္လို႔ေျပာခ်င္ပံုရတယ္။ ျမန္မာစာကို ယူနီေဖာင္းဝတ္ေပးတာ သေဘာက်ပံုရတယ္။
ေတးဂီတနယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္က ျပည္လွေဖ၊ ေမရွင္၊ ဂီတနက္သံကိုေစာညိန္း၊ ကိုအံၾကီး၊ မာမာေအး၊ ျမိဳ႕မ။ ေနာက္လူေတြက အဆိုေတာ္သစ္ေတြနဲ႔သာ စခန္းသြားလာၾကတယ္။ ေနာက္အဆိုေတာ္ေတြကလည္း ေခတ္ေဟာင္း သီခ်င္းေတြပဲ ျပန္ဆိုၾကတယ္။ ေနာက္လူေတြက ျပည္လွေဖဆိုတာကို နားမေထာင္တတ္ေတာ့ဘူး။ ေမရွင္အသံကို နားမဝင္ၾကေတာ့ဘူး။ ကိုေစာညိန္းအသံ နားဝင္ပီယံမျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။
နတ္သွ်င္ေနာင္ရတုကို သတ္ပံုျပင္ဆိုမွသာ နားဝင္ခ်ိဳၾကေတာ့တယ္။ ယူနီေဖာင္းခတ္က ျပင္ရတာအေတာ္ခက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ဇြဲကိုေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေလွ်ာ့တတ္သူမဟုတ္ပါ။
ျမကေလာင္ေရးျပီး ျပည္လွေဖဆိုတဲ့ ဇြဲ https://www.youtube.com/watch?v=vytRoh8CSbA
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၈-၁၁-၂ဝ၁၆
Comments
Post a Comment