ေသာႏုတၳိဳရ္၏ ေလွ်ာက္ထားခ်က္
ဟုတ္ပ။ ထရမ့္က လူျဖဴ။ တရုပ္က ဟန္ေသြး။ မျဖဴတဲ့ မဟန္တဲ့လူေတြက ပဇာေၾကာင့္ လက္ခေမာင္းခတ္ေနၾကသည္မသိ။
ဦးပုည ေရးသားခဲ့တဲ့ ဆဒၵန္ဆင္မင္းဝတၳဳထဲက ေသာႏုတၱိဳရ္ရဲ႕ ေလွ်ာက္ထားခန္းကို သတိရတယ္။
ဟိုလူႀကီးက၊ ျပာရီးျပာရာ၊ ပစာအေရး၊ မေတြးမေခၚ၊ မေမွ်ာ္မေထာက္၊ ေၾကာက္ခ်င္တိုင္းေၾကာက္ထည့္ျပီးလွ်င္ ႕႕႕
ဆင္မင္းသခင္၊ ထိပ္ေခါင္တင္။ လူအိုမုဆိုး၊ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးသည္၊ ကိုယ္က်ဳိးဆႏၵ၊ ကိုယ့္ကိစၥေၾကာင့္၊ သတ္ရသည္မဟုတ္ပါ။ ကာသိမင္း၏၊ သက္ႏွင္းေတာင္ညာ၊ သုဘဒၵါဟု၊ အဆာက်ယ္လွ၊ ရွင္ဘုရင္မႀကီးက၊ ျမမရွား၊ စိန္မရွား၊ အလြန္ပင္မ်ားသည္ကို၊ နားေလးေလဟန္၊ ဆင္စြယ္မွ ပန္လိုသည္၊ သာမန္ဂုဏ္ငယ္၊ ဆင္နက္စြယ္မ်ားကိုလည္း၊ နားဝယ္မခံ၊ ညႇီေစာ္နံ၍၊ ရြံသတဲ့ဘုရား။
ဆင္မ်ာ့ဘုန္းေမာ္၊ ဆင္မင္းေက်ာ္၏၊ စြယ္ေတာ္ႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ေျခာက္ေရာင္ေမာင္းကိုသာ၊ နားေဍာင္းပြတ္၍၊ ဆင္ဝတ္ေတာ္မူလိုသည္၊ ဆဒၵန္ဘုန္းႂကြယ္၊ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ အစြယ္ကိုမွ၊ နားဝယ္လွလွ၊ မဆင္ရလွ်င္၊ စိတ္ခ်ေပေတာ့၊ သူေသပါေတာ့မည္ဟု၊ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္၊ သူခ်စ္လင္၏ ရင္ခြင္ၾကားမွာ၊ ေခါင္းထား၍ အေသာ့၊ ငိုပါေရာ့သည္ဘုရား။ ပင္ပန္းလႈိက္ဖို၊ သူ႔မယားငိုတည့္လွ်င္၊ ဟိုလူႀကီးက၊ ျပာရီးျပာရာ၊ ပစာအေရး၊ မေတြးမေခၚ၊ မေမွ်ာ္မေထာက္၊ ေၾကာက္ခ်င္တိုင္းေၾကာက္ထည့္ျပီးလွ်င္၊ ဟဲ့ေနာ္ လုဒၵက၊ ဆင္စြယ္ကို မရလွ်င္၊ ဇီဝိတနတၳိ၊ နင္ေသမည္အမွန္ဟု၊ မင္းသမီး မာန္စြဲႏွင့္၊ အံခဲ၍ မိန္႔ေတာ္မူရာတြင္၊ ခုေသမေလာက္၊ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးေၾကာက္လွ၍၊ ဓားေအာက္ကသာ၊ အႏိုင္ႏိုင္ ခြါၿပီးမွ၊ ေတာေအာက္ပင္ေသေသ၊ ျဖစ္လိုရာျဖစ္ေစဟု၊ မေသြမေဖာက္၊ ဆက္ပါမည္ေလွ်ာက္သည္တြင္၊ ႏွစ္ေယာက္စလံုး၊ တျပံဳးျပံဳးႏွင့္၊ အသံုးကံေကြ်း၊ ငါးရြာစားေပးၿပီးလွ်င္၊ ေက်းဇူးရွင္မ၊ သူကိုယ္တိုင္လမ္းျပ၍၊ ဘုန္းဘုရာ့ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို၊ အျဖတ္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ပါသည္။
အစြယ္လိုသူ မိဖုရား၊ အသြားေစခိုင္းသူ မင္းဧကရာဇ္၊ ေလးပစ္သူ ဘုရာ့ကၽြန္ေတာ္၊ ၾကံေဘာ္ၾကံဘက္၊ သံုးေယာက္သား အနက္တြင္၊ ကံကြက္ၾကား၍၊ ငမိုက္သား မုဆိုးေလ၊ နင္ခ်ည္းပင္ ေသေပေတာ့ဟု၊ ေငြေတာင့္အဟန္၊ ဆဒၵန္မင္းျမတ္၊ ကၽြန္ေတာ္အား သတ္လွ်င္လည္း၊ မလြတ္ႏိုင္ရာ၊ ေသရပါေတာ့မည္၊ က႐ုဏာေရွး႐ႈ၊ လႊတ္ေတာ္မူလွ်င္လည္း၊ လူမလိမၼာ ကၽြန္မိစာၦသည္၊ ခ်မ္းသာရပါေတာ့မည္ဘုရား။
ထရမ့္က လူျဖဴ။ တရုပ္က ဟန္ေသြး။ မျဖဴတဲ့ မဟန္တဲ့လူေတြက ပဇာေၾကာင့္ လက္ခေမာင္းခတ္ေနၾကသည္မသိ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၆-၁၁-၂ဝ၁၆
၂၆-၁၁-၂ဝ၁၇
Comments
Post a Comment