Saturday, September 26, 2015

Naga people ဟုမၼလင္းျမိဳ႕ကေနၾကိဳဆိုၾကတဲ့ ျမန္မာနာဂေတြ

ျမန္မာျပည္မွာေနတံုးက နာဂေဒသကို မေရာက္ဘူးပါ။ အိႏၵိယေရာက္ျပီး ကိုဟီးမားဆိုတဲ့ နာဂလင္းျပည္နယ္ျမိဳ႕ေတာ္ကို အစဆံုးေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ဆီက နာဂေတြနဲ႔ ကြာလြန္းတာကိုသိရတယ္။ အဲဒီမွာက ဂ်င္းနဲ႔ စကပ္နဲ႔ ေဟာ့ေရွာ့ေတြခ်ည္း။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က နာဂေယာက္်ားေတြက ေတာင္ေပၚမွာေနရင္ အရွက္လံုယံုေလးသာဝတ္တယ္လို႔ သိထားတာကိုး။

ျမန္မာျပည္က နာဂအမ်ိဳးသမီးဆိုလို႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ကိုဟီးမား၊ ဒင္မာပူ၊ မိုးေရးနဲ႔ ေဒလီျမိဳ႕ေတြမွာသာ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ အိႏိၵယနာဂအမ်ိဳးသမီး ေဒါက္တာ (အလာနာ ဂိုေမးလ္) က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ BCD ေဒလီ ျမန္မာစင္တာမွာ အတူ လုပ္ကိုင္ပါတယ္။ သူက ဆရာဝန္မဟုတ္ပါ။ ဂ်ဝါဟာ လားလ္ တကၠသိုလ္က ပီအိတ္ခ်္ဒီရထားသူျဖစ္ပါတယ္။ သူ ရန္ကုန္လာတံုးက မြန္အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကေန မပန္းႏုလို႔ နာမည္ေပးလိုက္သတဲ့။

အခုေတာ့ ကိုယ့္ဆီကနာဂေတြလည္း တိုးတက္ေနပါျပီ။ တဖက္ႏိုင္ငံနဲ႔ ကူးလူးဆက္ဆံေနရလို႔သာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာနာဂ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔လည္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးလက္တြဲလုပ္ကိုင္ခဲ့ရတယ္။ အိႏၵိယမွာပါပဲ။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၆-၉-၂ဝ၁၅
ဓါတ္ပံု Soe Myint Thein

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

ေစ်းၾကီးေသာ ပန္းခ်ီဆရာဝန္

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၈ ႏွစ္ကသိမ္းထားခဲ့တဲ့ သံေသတၲာေလးကို ဖြင့္ေတာ့ အထဲမွာ ေရေဆးပန္းခ်ီကားေလးတခ်ပ္ေတြ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္လက္မွတ္ပါေပမဲ့ ေန႔စြဲမပါ။ ပန္းခ...