Sunday, September 20, 2015

Our last day in India

၂၁-၁၂-၁၉၉ဝ ကေန ၁၈-၉-၂ဝ၁၄ ေန႔အထိ ၂၄ ႏွစ္ၾကာ ႏိုင္ငံေရးတြက္တာ ေနထိုင္လာခဲ့ရတဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံၾကီးကေန ထြက္ခြါလာခဲရတဲ့ည အင္ဒီရာဂႏၵီ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္အထိ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလိုက္ပို႔ခဲ့ၾကတဲ့ ညိဳမင္းနီနဲ႔ မ်ိဳးသစ္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အိႏၵိယမွာပဲၾကီးျပင္းလာ၊ ပညာလည္းသင္ခဲ့ၾကသူေတြျဖစ္တယ္။ နယ္စပ္ကေန ေဒလီမွာလာျပီး ေကာလိပ္တက္ၾကရတယ္။ တႏွစ္ပတ္လည္ေန႔က ဓါတ္ပံုျပန္ရွာတာမေတြ႔ႏိုင္လို႔ အခုမွ ဝင္းႏိုင္ ေခၚ ညိဳမင္းနီဆီကရတယ္။ သူက ဘြဲ႔ရသြားျပီ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အိႏၵိယမွာေနခဲ့ရစဥ္ကာလ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး (စင္ျပိဳင္အစိုးရရံုး)၊ ျမန္မာမိသားစုေတြအတြက္ က်န္းမာေရး (ယမုန္နာေဆးခန္း) နဲ႔ ပညာေရး (ပေရာစပက္ ဘာမား ေက်ာင္း) မွာ ႏိုင္သေလာက္ေလး လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ဘယ္မွာေနေန၊ က်န္းမာခ်မ္းသာျပီး ပညာေတြထူးခြ်န္တတ္ေျမာက္ၾကပါေစ။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂ဝ-၉-၂ဝ၁၅

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္၏ ေကာင္းကြက္ကိုရွာျခင္း

လုပ္သားျပည္သူႏွင့္ ဦးၾကီးဟု အေခၚခံရသူမ်ား၏ စကားဝိုင္းမွာ ေျပာၾကတယ္။ လုပ္သားျပည္သူ- အဲဒါ ငစိန္နဲ႔ မီးဒုန္းေခတ္ ဦးၾကီး - ဆန္တျပည္ ၆၅ ျပ...