Mingalar Market Blaze
ေဆးေက်ာင္းသက္ ၇ ႏွစ္မွာ မႏၲေလး မဂၤလာေစ်းနဲ႔သာ လူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္နားမွာဘာ၊ မသိတာမရွိပါ။ ငါးစိမ္းသယ္ေတြ အာကိုလည္းသိ။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္သယ္ေတြ စာစာေအာ္တာလည္းသိ။ စက္ဘီးျပင္ဆိုင္၊ ဆံသဆိုင္ မထိုင္ဖူးတာမရွိ။
ေအးစန္းလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ တေန႔မွာ ႏွစ္ခါ၊ ခပ္ယိုင္ယိုင္ကုလားထိုင္မွာ စတိုင္က်က် ထိုင္ၾကတယ္။ ခ်က္ႏို႔ဆီပုန္းမွာ ယင္ေကာင္ေတြတရုန္းရုန္း၊ ခပ္ျပံုးျပံဳးေဆးေက်ာင္းသားက ဖုတ္ေလတဲ့ငါးပိလို႔သာ သေဘာထားတယ္။ အေနစုတ္စုတ္ ေျမာင္းပုတ္ကိုေက်ာ္ခြ ပိုက္ဆံေပး၊ တခါတေလလည္းအေၾကြး။
လမ္းေဘးတဖက္မွာ ျမင္းလွည္းဂိတ္၊ ျမင္းလွည္းသမားလည္း မိတ္ေဆြပဲ။ မ်က္ေစာင္းထိုးက အေပါင္ဆိုင္၊ အေျခအေနယိုင္တဲ့ခါ သြားရတယ္။
လကုန္ကာနီးရင္ ဆံပင္ကရွည္၊ ဖိနပ္သဲၾကိဳးကျပတ္၊ စာဖတ္ရတာလည္းမအား၊ ေဆးေက်ာင္းသားမွာ အားကိုးစရာ မဂၤလာေစ်းသာရွိ။ အခုေတာ့ မီးေလာင္ျပင္အတိ။ ေစ်းသူေစ်းသားမ်ား က်န္းမာခ်မ္းသာၾကေစခ်င္ပါ၏။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၂-၃-၂ဝ၁၆
Comments
Post a Comment