Saturday, March 26, 2016

Verbal Communication ႏႈတ္မႈေရးရာ

ရခိုင္ကေန ျပည္နယ္အစိုးရေတြထဲမွာ ပါဝင္ေရး၊ NLD အစိုးရသစ္နဲ႔လက္တြဲေရးကိစၥေတြကို မီဒီယာကေနတဆင့္ ေျပာတာေတြ ၾကားရပါတယ္။ ရွမ္းကေန အဲဒီအေရးအရာေတြကိုေျပာတာလည္း ၾကားရပါတယ္။

အဆင္ေတာ့ မေခ်ာလွပါ။ ေျပာဆိုတဲ့အသံခ်င္း မတူၾကတာကိုေတာ့ အထူးသတိထားမိပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ရပါတယ္။ စိတ္ေတာ့ မပ်က္ပါ။

ရွင္းရွင္းလာတာေတြေတာ့ ရွိရွိလာေနပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားလို႔ တစုတစည္းတည္းေခၚခဲ့ၾကဖူးတယ္။ (၁၃၅) လို႔လဲ ခြဲျခားတာရွိတယ္။ အပစ္ရပ္နဲ႔ အပစ္မရပ္လို႔လည္း ကြဲျပားလာတယ္။ လူမ်ိဳးစုတခုတည္းကေန မတူတဲ့ (အေတာ္ကို မတူျခားနားတဲ့) အသံကလည္း က်ယ္ေလာင္လွပါတယ္။

လူ-လူခ်င္း၊ အဖြဲ႔-အဖြဲ႔ခ်င္းဆက္ဆံရာမွာ ႏႈတ္ (ဝစီကံမႈ) ဟာ အလြန္တရာ အေရးပါတယ္။ စကားလံုးအသံုးအႏွဳန္း၊ ေလသံ (တုန္း) ေတြဟာ လူပံုအလယ္မွာ အထုပ္ေျဖျပရာက်တတ္တယ္။

၁။ ႏႈတ္နဲ႔ဆက္သြယ္ေရး = မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ တယ္လီဖုန္း၊ ေရဒီယို (သို႔) တီဗြီ၊ တျခားမီဒီယာ၊ စသည္။
၂။ ႏႈတ္နဲ႔မဟုတ္တဲ့ဆက္သြယ္ေရး =  ကိုယ္အမူအယာ၊ မ်က္ႏွာအမူအယာ၊ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ၊ အျဖစ္အပ်က္တခု အေပၚမွာေဖၚျပတဲ့လူေနဟန္၊ စသည္။
၃။ ေရးသားဆက္သြယ္ေရး = စာ၊ အီးေမးလ္၊ အင္တာနက္၊ စာအုပ္စာတမ္း၊ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္၊ စသည္။

ႏႈတ္နဲ႔ဆက္သြယ္ေရးဟာ ၃၅%သာရွိျပီး၊ ႏႈတ္နဲ႔မဟုတ္တဲ့ဆက္သြယ္ေရးက ၆၅% ရွိတယ္လို႔ ေလ့လာမႈတခုက ဆိုပါတယ္။ ႏႈတ္ကေနထုတ္မေျပာတဲ့ ရင္ထဲကစကားရွိမွန္းလည္း သိၾကရပါမယ္။

သံုးပြင့္ဆိုင္ထဲက တပြင့္တည္းမွာ အဲလိုကြဲျပားၾကတာကို ေထာက္ျပလို႔ စိတ္မရွိပါနဲ႔။ ေျမျပင္မွာရွိတာကို သိရမယ္ဆိုတာနဲ႔ မလံုေလာက္ပါ။ ရင္ထဲမွာရွိတာကိုပါ အျပန္အလွန္သိၾကမွသာ အမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရးျဖစ္ႏိုင္တယ္။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၇-၃-၂ဝ၁၆

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

အရြက္ ႏွင့္ အပြင့္

အရြက္ေတြသာ ရွိစဥ္က အတူတူ အစိမ္းေရာင္သာ။ ပြင့္လာေတာ့ အေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳး။ အဲလိုပါပဲ။ ကိုယ့္သားသမီးေတြ၊ ကိုယ္စာသင္ေပးလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင...