Monday, February 22, 2016

Native beauty ကိုယ့္ဌာေနဝန္းက်င္မွာကြယ္ တကယ္အလွရွိတယ္

ေမွ်ာ္ကိုးခ်က္နဲ႔ ေနရပ္ကိုအျပီးအပိုင္ စြန္႔ခြါသြားေတာသူေတြ ရွိတယ္။ ေပ်ာ္ရာမွာမေနရလို႔ ေတာ္ရာကို သြားၾကရသူေတြ ရွိတယ္။ ဇာတိကို လြမ္းမေနေတာ့ဘဲ၊ ငယ္တံုးကအက်င့္ဓေလ့ေတြ သိမ္းဆီးထားမေနေတာ့ဘဲ၊ ေတြ႔တာကိုသာ ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ျပစ္လိုက္ၾကသူေတြ ရွိတယ္။ ဘယ္မွာေနရေနရ ဇာတိဘဝနဲ႔ ငယ္တံုးကစရိုက္ကို တရိႈက္မက္မက္ မေမ့ႏိုင္ၾကသူေတြရွိတယ္။

အာဟာရ၊ ဥပမာ သက္သပ္လြတ္စားတဲ့သူေတြက အသားဓါတ္ကို တမင္တကာေရွာင္ၾကတယ္။ အရသာ၊ ဥပမာ အစပ္မစားသူေတြက အစပ္အရသာနဲ႔ အက်ိဳးကို တမင္တကာေရွာင္ရာၾကတယ္။ အာဟာရအစံု၊ အရသာစံုကို မခံစားႏိုင္ၾကသူေတြျဖစ္တယ္။

မတည့္လို႔မစားရတာက တမ်ိဳး။ သမားေတာ္ကေန လိုတာျဖည့္ေပးႏိုင္တယ္။ တရားသေဘာနဲ႔ခ်င့္ခ်ိန္ရင္ တမ်ိဳး။ ဓမၼဆရာကေန ပိုတာကိုပယ္ခိုင္းမယ္။

ကိုယ့္ေျမ၊ ကိုယ့္ရပ္၊ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုယ့္အေငြ႔အသက္ကို ျမတ္ႏိုးတြယ္တာ၊ ခံုမင္တမ္းတတတ္သူေတြဟာ အရသာစံု၊ ရသအျပည့္ကို ခံစားႏိုင္ၾကသူေတြဘဲ။ ဇာတိေျမကို ေမ့သြားသူေတြေၾကာင့္ ဇာတိေျမရ့ဲအလွ က်မသြားပါ။ ဇာတိေျမကို မေမ့ၾကသူေတြေၾကာင့္ ဇာတိေျမရ့ဲအလွ တက္ၾကြေစတယ္။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၈-၃-၂ဝ၁၄
https://www.youtube.com/watch?v=3XJiYHKz2rc

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္၏ ေကာင္းကြက္ကိုရွာျခင္း

လုပ္သားျပည္သူႏွင့္ ဦးၾကီးဟု အေခၚခံရသူမ်ား၏ စကားဝိုင္းမွာ ေျပာၾကတယ္။ လုပ္သားျပည္သူ- အဲဒါ ငစိန္နဲ႔ မီးဒုန္းေခတ္ ဦးၾကီး - ဆန္တျပည္ ၆၅ ျပ...