ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္ေနာ္ က်ေနာ္
၂။ Page တခုမွာ ေက်ာ္ေအာင္ဘာသာျပန္တဲ့ (Mikhail Sholokov ရဲ႕Virgin Soil Upturned) ေတာရုိင္းေျမဆုိတဲ့ စာအုပ္အညႊန္းေရးေတာ့ က်ေနာ္ လုိ႔သုံးမိတဲ့အတြက္ လုံးဝမသုံးသင့္ပါဘူးတဲ့ ေျပာႀကတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ဆရာေျပာတဲ့အတုိင္း ကြ်န္ဆုိတဲ့အသုံးကုိ မႀကိဳက္လုိ႔ ေျဖလုိက္တယ္။ Smile!
၃။ ဆရာရွင့္ က်မနဲ႔ ကၽြန္မ ဘယ္လိုေရးတာအမွန္လဲပါလဲရွင့္။
၄။ ဆရာမဂၤလာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ကြၽန္ေနာ္ က်ေနာ္ အသံုးဘယ္ဟာအမွန္လဲဆရာ။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕စာမွာ ကြၽန္ေနာ္လို႔ သံုးထားလို႔ ဝါးတားတားျဖစ္သြားၿပီဗ်ာ။၅။ က်ေနာ္လို႔ပဲေရးပါတယ္ ကြၽန္ေတာ္လို႔ေရးရတာ မႀကိဳက္လို႔ပါ။
၆။ ကၽြန္ဇာက္ကားေၾကာင့္ ကၽြန္ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာကို ရည္ရြယ္၍ ေမးရသလဲ ဆိုေတာ့ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈမွာ ေခၚေဝၚသံုးစြဲေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္မ ဆိုတာ အရင္ေခတ္က ကၽြန္ေတြကို ေခၚေလသလား ေတြ႔မိလို႔ပါဆရာ။
၆။ ျမန္မာျပည္မွာအခု ကြ်န္ဆိုတဲ့႐ုပ္႐ွင္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး အေျခအတင္ကိုျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဘုရားကြ်န္ကိစၥေပါ့။
၈။ က်မရဲ႕ ဆရာတေယာက္က မိန္းကေလးအေနနဲ႔ ကြ်န္မလို႔မေရးနဲ႔ က်မလို႔ ေရးဆိုျပီးေျပာဖူးပါတယ္။ အေရးအသား အေနနဲ႔ ကြ်န္မဆိုတဲ့အသံုးအႏႈန္းကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာဘူးပါတယ္ရွင့္။
ကြ်န္ဆိုတာဘာလဲ။ ဘုရင့္ေခတ္ကကြ်န္၊ ဘုရားကြ်န္၊ ကိုလိုနီေခတ္ကကြ်န္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ မတူၾကပါ။ အရင္သတ္ပံုစာအုပ္ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္လို႔သာရွိျပီး ကြ်န္မ မရွိခဲ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္မသာ ရွိခဲ့တယ္။
ကြ်န္ = အေစခံ
ကြ်န္စနစ္
ကြ်န္ယံု
ကြ်န္ရင္း
ကြ်န္ေတာ္
ကြ်န္ေတာ္မ
ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး
ကြ်န္ေၾကး (ေငြ)
ကြ်န္ေရာင္းကြ်န္ဝယ္
ကြ်ႏ္ုပ္
ဘုရားကြ်န္
မၾကားက်ိဳးကြ်န္
မသိက်ိဳးကြ်န္
ေက်းကြ်န္ = ငတ္မြတ္ေခါင္းပါး၍ ကြ်န္ခံေသာသူ
ေက်ာင္းကြ်န္
ကြ်န္ေတာ္၊ ကြ်န္မနဲ႔ စခဲ့တာပါ။ ကြ်န္ဆိုတာ ကြ်န္ခံရသူသေဘာျဖစ္ေနလို႔ ျပင္လာၾကတယ္။ က်ေတာ္၊ က်ေနာ္၊ က်မလို႔လည္း ေရးလာၾကတယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္က ခုထိ မေျပာင္းေသးပါ။ သစၥာအဓိ႒ာန္ဆိုရင္ပါတယ္။ အကြ်န္ကို စာမွာသာမက စကားအျဖစ္ သံုးၾကတာ ေယာနယ္မွာ အခုထိပါ။
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က ကြ်န္ေနာ္လို႔ ေရးခဲ့တယ္။ အဲဒီေခတ္မွာ ကိုလိုနီဆန္႔က်င္ေရးအျပီး အေနာက္တိုင္း ဆန္႔က်င္ေရးေတြ ပူေလာင္ေနခ်ိန္မွာ၊ ကြ်န္စာလံုး သံုးပါတယ္။ စကားေျပာသလို ေရးတယ္။
ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ကြ်န္ဆိုတာရွိခဲ့တယ္။ အပယ္ရတနာစာထဲမွာ ဘုရားကြ်န္ကိုေရးထားပါတယ္။ ဇာတ္ပြဲေတြမွာေတာ့ ေက်းေတာ္မ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးလို႔ သံုးၾကတယ္။ အိမ္ေတာ္ပါငယ္ကြ်န္လို႔ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဖတ္ရတယ္။ ဇာတ္ထဲမွာေတာ့ ဘုရင္က ငယ္ကြ်န္ၾကီးလို႔ ေခၚတယ္။ တကယ့္ဘုရင္ေတြလက္ထက္မွာ အဲလိုေတြ ေခၚ မေခၚ မသိပါ။
ကိုလိုနီအရာရွိေတြကို သခင္ၾကီးလို႔ ေခၚရတယ္။ ဗမာေတြကပဲ စကားလံုးတီထြင္ေပးၾကတာ။ သခင္ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဖက္က ကြ်န္။ အဂၤလိပ္ေတြက ကိုလိုနီႏိုင္ငံေတြမွာ ေနထိုင္ၾကသူေတြကို Subject ဆပ္ဂ်က္လို႔သံုးပါတယ္။ သူတပါး လက္ေအာက္ခံျဖစ္ေသာလို႔ ဘာသာျပန္တယ္။ Slave ေခၚ ကြ်န္လို႔ မသံုးပါ။ အေမရိကဟာလည္း ျဗိတိသွ်ကိုလိုနီ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျဗိတိသွ်ဘုရင္-ဘုရင္မရဲ႕ ဆပ္ဂ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သမတဂ်က္ဖါဆန္ကေန လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာစာတမ္းမွာ Citizens လို႔ေျပာင္းခဲ့ပါတယ္။
ကြ်န္ေစာ္နံလို႔ ကြ်န္ေတာ္မသံုးသင့္ဘူးဆိုျပီး ေဒါသသံနဲ႔ေရးၾကတယ္။ ကြ်န္လို႔မေခၚပဲ ကြ်န္အျပဳခံရသူေတြရွိတယ္။ အိႏၵိယမွာ ေခြ်းမျဖစ္ရသူ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေယာကၡမအိမ္မွာ အိမ္ေစလိုလို ကြ်န္လိုလိုေနၾကရတယ္။ တိုင္းတပါးသြား အလုပ္လုပ္ရသူတခ်ိဳ႕ဟာ သူေဌးအိမ္ေတြမွာ အလုပ္သမားလိုလို ကြ်န္လိုလို လုပ္ကိုင္ေပးၾကရတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ်ခ်င္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ မႏၲေလးသူေတြက က်ေနာ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ႏွမေတြ၊ သမီးနဲ႔ ေျမးမတို႔က က်ေနာ္လို႔သံုးၾကတယ္။ ကြ်န္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရးရယ္လို႔ မဟုတ္ပါ။ လူထုဦးလွက ကြ်န္ေတာ္လို႔ေရးတယ္။ သူလည္း ကြ်န္စနစ္ကိုၾကိဳက္တဲ့သူမဟုတ္ပါ။
နံနက္၊ နံက္လို႔ စာလိုေရးတာကို မနက္လို႔ ေရးလာၾကတယ္။ ေခတ္အရ ပိုလြယ္ေစျပီး ဆိုလိုခ်က္ မေပ်ာက္တာမ်ိဳး။ တခါတရံကို တစ္ခါတစ္ရံ၊ တစ္ခါတရံ၊ တခါတစ္ရံလို႔ ေရးတာဟာ တမင္တကာလုပ္ခိုင္းခံထားရတာျဖစ္တယ္။ ေဝါဟာရကို ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနၾကတယ္။ အေခၚအေဝၚနဲ႔သာ မာန္တက္မေနသင့္ပါ။ ငါေတာ့ ကြ်န္စနစ္မုန္းလို႔ ကြ်န္စာလံုးမေရးဘူး ဆိုတာနဲ႔ေတာ့ သခင္ျဖစ္မသြားေတာ့ သတိျပဳပါ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၇-၁၁-၂ဝ၁၇
၁၅-၁-၂ဝ၁၈
၂၃-၃-၂ဝ၁၈
Comments
Post a Comment