ထင္းမီးဖိုနဲ႔ ထမနဲ
ကျပင္ကြက္လပ္ေနရာမွာ ထင္းမီးဖိုနား မရပ္ရ မထိုင္ရတာၾကာျပီ။ မီးခိုးနံ႔မရွဴရတာလည္း အတူတူၾကာျပီ။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ ေဆာင္းတြင္း ေန႔တိုင္းမွာ။ အခုေတာ့ တႏွစ္တခါ။
ထမနဲထိုးတဲ့သူေတြ၊ စီစဥ္ျပင္ဆင္ေပးသူေတြ က်န္းမာၾကပါေစ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၈-၂-၂ဝ၁၈
ကေန႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ထမနဲပြဲေရာက္တယ္။ အသိအသစ္ မိန္းကေလးတေယာက္လည္း ေတြ႔တယ္။ သူက အေမရိကန္ လူရြယ္တေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တာ။ သူ႔အမ်ိဳးသား အေမရိကန္က ေယာပုဆိုးနဲ႔ စတစ္အက်ႌဝတ္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဗမာျပည္ေပါက္ တေယာက္မွ ပုဆိုးမပါ။
ေယာလံုျခည္ မရမ္းေရာင္ရင့္ရင့္မွာ အျဖဴပြင့္ေလးေတြကိုျမင္ေတာ့ ၁၉၉ဝ တုန္းက ခေမာက္ပံုအပြင့္ေလးေတြပါတဲ့ပုဆိုးနဲ႔ စည္းရံုးေရးဆင္းတာကို သတိရတယ္။ ခုေခတ္လူရြယ္ေတြအတြက္ေတာ့ အဲတာလည္း ေရွးစကား။
ခေမာက္ေခတ္အရင္မွာ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ဆံပင္အေမာက္ေခတ္။ အေျမာက္ေခတ္ကေတာ့ ၾကာတယ္။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၈-၂-၂ဝ၁၈
Comments
Post a Comment