Friday, June 21, 2019

ငစိန္နဲ႔ မီးဒုန္းေခတ္

ျပည္သူ႔ဆိုင္မွာတန္းစီဖူးသလား၊ သမဝါယမဆိုင္မွာတန္းစီဖူးသလား၊ ဆန္ဝယ္ဖို႔ေတာင္ စာအုပ္ေတြကိုထပ္ လူေတြ တန္းစီရမယ္။ ငစိန္၊ မီးဒုန္း၊ ဆင္းရဲသားေတြစားၾကတယ္၊ ငကြ်ဲကေစ်းႀကီးမယ္။ လိပ္ျပာေတာင္မွာ ခြဲတမ္းနဲ႔ ဝယ္ဖူးသလား၊ ကုန္တိုက္မွာတန္းစီဖူးသလား၊ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ တဂါလံ ၁၈၀ ဆိုတာ ျပည္သူေတြေငြနဲ႔ နားလွည့္ပါး႐ိုက္တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ရဲ႕လွဲ႔စားခ်က္၊ စသျဖင့္ေရးထားတာ ဖတ္ရတယ္။ ေက်းဇူး။

အဲတာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္မွန္။ ၁၉၈၈ အထိၾကာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အစကေနအဆံုးထိ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာ။ ေကာလိပ္သြားမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ အဝတ္အစားခပ္သန္႔သန္႔ကို တဝတ္စာဝယ္ယူခြင့္ တႏွစ္မွာ တၾကိမ္တိတိရၾကတယ္။

တခ်ိဳ႕က ေနာက္ေၾကာင္း မျပန္နဲ႔ေျပာတယ္။ တခ်ိဳ႕က ျပီးျပီးသာေတြထားလိုက္တဲ့။ အရင္က မွန္ခဲ့တာေတြပါ ထားရမလို။

အဲဒီဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မတိုင္ခင္က ျမန္မာစာသတ္ပံုေတြကို ယူနီေဖါင္းဝတ္မခိုင္းပါ။ တရားမဝင္ေၾကညာခံရတဲ့ ေငြစကၠဴေတြမွာ တက်ပ္၊ တဆယ္က်ပ္၊ တရာက်ပ္လို႔ ရိုက္ထားတယ္။

သမိုင္းကို မသင္ခ်င္၊ မသိခ်င္တာဟာ အ,လို႔။ တန္းစီတိုးစားစံနစ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့သူေတြ လိမ္တာခံခ်င္ၾကလို႔။ အဲလိုလုပ္ခဲ့သူေတြဟာ ယူနီေဖါင္းဝတ္ထားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ခြ်တ္ထားသူေတြ။

တခ်ိဳ႕က သကၤန္းဝတ္ထားျပီး အဲလိုလူေတြ အာဏာရေရးအတြက္ တတပ္တအားပါဝင္ကူညီေနၾကတယ္။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၁-၆-၂၀၁၉
Hlaing Min Zaw ေက်းဇူး။

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

Celebrity in Green ဆယ္လီ သို႔မဟုတ္ လီဆယ္

လူမႈေရးစည္းကမ္းအရ လူတဦး ကြယ္လြန္သြားရင္ မေကာင္းတာ ထုတ္မေျပာအပ္ပါ။ ႏိုင္ငံေရးစည္းကမ္းအရေတာ့ ေျပာခ်င္တယ္။ ပို႔စ္တခု ေတြ႔တယ္။ ၈၈ ၿပီးေတာ့ ...