Friday, April 24, 2015

Dollar Tree ေဒၚလာသစ္ပင္

(ေဒၚလာ) ဆိုရင္ အထင္ၾကီးစရာစကားစုတခုလို႔ အေဝးမွာေနၾကသူတခ်ိဳ႕က ထင္မွတ္ၾကမယ္။ ဒီမွာေတာ့ ေဒၚလာဆိုတာ မခ်မ္းသာသူေတြနဲ႔ဆိုင္တယ္။

အေမရိကားမွာ ေဒၚလာဆိုင္ေတြရွိတယ္။ Dollar Tree (ေဒၚလာထရီး)၊ Dollar World (ေဒၚလာဝါးလ္)၊ Dollar Store (ေဒၚလာစတိုး)၊ Dollar General (ေဒၚလာဂ်င္နရယ္)၊ Dollar Top (ေဒၚလာေတာ့ပ္)၊ Family Dollar (ဖင္မလီေဒၚလာ)၊ Dollar Central (ေဒၚလာစင္ထရယ္) စတဲ့ နာမည္ေတြနဲ႔ စတိုးဆိုင္ေတြျဖစ္ပါတယ္။

ေဒၚလာစတိုးေတြကေန လက္လီေစ်းကြက္ကမာၻကို အုပ္စီးေတာ့မွာလားဆိုျပီး ၂ဝ၁၃ ဧျပီပထမပါတ္ထုတ္ (တိုင္းမ္) မဂၢဇင္းမွာ ေရးထားတယ္။ အၾကီးဆံုး (ေဒၚလာဂ်င္နရယ္) က ေမွ်ာ္မွန္းထားတာထက္ အျမက္အစြန္းပိုရခဲ့လို႔ (စေတာ့) ေစ်းကြက္မွာ ၁၅% တက္တယ္။ ၂ဝ၁၃ အကုန္မွာ ဆိုင္ေပါင္း ၁၁ဝဝဝ ဆိုင္ဖြင့္ဘို႔ စီစဥ္ထားတယ္ လို႔လည္းဆိုပါတယ္။ ဒီဆိုင္မ်ိဳးထက္ စြာႏိုင္တဲ့ (ခ်ိန္) ကြင္းဆက္ဆိုင္ၾကီးေတြကေတာ့ McDonald’s (မက္ခ္ေဒၚနယ္စ္) နဲ႔ Subway (ဆပ္ေဝး) ပဲရွိတယ္။

ယူအက္စ္မွာ စီးပြါးေရးက်ဆင္းခဲ့တဲ့ ၂ဝဝ၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဒီလို ဆိုင္ကြင္းဆက္ေတြတိုးလာခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုဆိုင္ေတြကို Discount chains (ဒစ္ေကာင့္ ခ်ိန္း) လို႔သတ္မွတ္ထားတယ္။ အေမရိကားရ့ဲအၾကီးဆံုးနဲ႔ အေအာင္ျမင္ဆံုးကုန္စံုဆိုင္ၾကီး Walmart (ေဝါလ္မတ္) ဆိုင္ေတြက အဲဒီတံုးက အခုလိုဆိုင္ေလးေတြေလာက္ ေရာင္းမေကာင္းခဲ့ပါ။ ေဒၚလာစတိုးေတြကို ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြက ပိုဝယ္ၾကတယ္။ ေစ်းခ်ိဳတာေတြခ်ည္း တင္ေရာင္းတယ္။

ေဒၚလာကမာၻထဲမွာ အေခ်ခ်ေနထိုင္ၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဖြါးေတြက အတန္းအစားမ်ိဳးစံုတယ္။ ေနရာေဒသလည္း အစံုမွာ ေနထိုင္ၾကတာ၊ ကြ်န္ေတာ္က နည္းနည္းေလးသာသိတာပါ။ ျမန္မာအစားအေသာက္ေတြရႏိုင္တဲ့ အာရွဆိုင္ေတြကိုေတာ့ မေရာက္တဲ့သူ မရွိေလာက္ပါ။ အာရွဆိုင္ဆိုတာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဗီယက္နမ္၊ ထိုင္း၊ ကိုရီးယားဆိုင္ေတြကမ်ားတယ္။ (အင္ဒီယာနာပိုးလစ္) မွာေတာ့ ခ်င္းဆိုင္ေတြမ်ားလာေနတယ္။ သူတို႔က (ဗားမား) လည္းမဟုတ္၊ (ျမန္မာ) လည္းမဟုတ္၊ (ခ်င္း) လို႔သာတပ္ၾကတယ္။

ဒီမွာေတာ့ တရုပ္တန္းမရွိပါ။ ကုလားဆိုင္လို႔နႈတ္က်ိဳးေခၚၾကတဲ့ အိႏိၵယဆိုင္ရွိေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ မေရာက္ေသးပါ။ (ေရွာ့ပင္) ထြက္ႏိုင္တဲ့ လူတန္းစားမဟုတ္ပါ။ စားစရာကေတာ့ မျပတ္ဝယ္ရျခမ္းရတယ္။ (ေဝါလ္မတ္) မွာ ဝယ္ရတာ အဆင္ေျပဆံုးလို႔ ေစ်းသြားငါးဝယ္လုပ္ရတဲ့ အန္တီကေျပာတယ္။ ကုန္ပစၥည္းအရည္အေသြးက ဘာမွလွည့္ၾကည့္စရာ မလိုဘူးတဲ့။ အမယ္လည္းစံုတယ္တဲ့။ ျမန္မာျပည္ကလာတာမ်ိဳးလိုခ်င္ရင္ေတာ့ အိမ္နဲ႔အနီးဆံုးက ကိုရီးယားဆိုင္ကို အားကိုးရတယ္။ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြက ျမန္မာျပည္ကလူေတြ။

တျခားအသံုးအေဆာင္လိုခ်င္ရင္ ေဒၚလာပင္တက္ရတယ္။ (ဖါးမာ မားကက္) ကိုေတာ့ ေရာက္ဖူးခ်င္ေသးတယ္။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၄-၄-၂ဝ၁၅

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္၏ ေကာင္းကြက္ကိုရွာျခင္း

လုပ္သားျပည္သူႏွင့္ ဦးၾကီးဟု အေခၚခံရသူမ်ား၏ စကားဝိုင္းမွာ ေျပာၾကတယ္။ လုပ္သားျပည္သူ- အဲဒါ ငစိန္နဲ႔ မီးဒုန္းေခတ္ ဦးၾကီး - ဆန္တျပည္ ၆၅ ျပ...