Saturday, July 16, 2016

Thirty years more ေနာက္ထပ္ အႏွစ္သံုးဆယ္

၁၆-၇-၂ဝ၁၇ ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္ျပဳတာ (၄၇) ႏွစ္ျပည့္ပါမယ္။ အိမ္ေထာင္သက္ (၃၉) ႏွစ္မွာ စာတပုဒ္ ေရးစမ္းလိုက္ခဲ့ပါတယ္။ အႏွစ္သံုးဆယ္ျပည့္တုန္းက သားတေယာက္က ကဗ်ာတပုဒ္ေရးလို႔ပါ။

• ႏွစ္ေယာက္တည္းက အစပ်ိဳးလာ၊
• ကေလးတေယာက္တိုးတာဟာ ခ်စ္စရာတေယာက္တိုးတာပါ။
• ကေလးေတြက တေယာက္ျပီး တေယာက္၊
• ခ်စ္စရာေတြက အသစ္အသစ္ေရာက္၊ ခ်စ္စရာေတြက အသစ္အသစ္ေပါက္၊
• သားသမီးအခ်စ္ ေျမးအႏွစ္၊ အခ်စ္-အႏွစ္ေတြက ေတာက္ေလွ်ာက္။
• ေနာက္ေပါက္ေတြတိုးလာမွ သေဘာေပါက္ရ၊
• ဆီမီးကို ကူးေပးေပမဲ့ ကုန္မသြားတဲ့ပညာဆီမီး ခ်ီးက်ဴးၾက။
• ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွက ျပည္ေျပး၊
• ဥစၥာအေမြဆိုတာက ေဝလာေဝး၊
• ပညာအေမြလဲ တဝက္တပ်က္သာေပးႏိုင္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ႏိုင္ငံေရး။
• ခါးသီးတဲ့ၾကားမွာ ခ်စ္စရာေတြက မ်ားမ်ားလာ၊
• အခ်စ္ေတြက ပါးပါးမသြားပါ၊
• မိဘလိုခ်စ္ရတာ၊ အဖိုး-အဖြါးလိုခ်စ္ရတာ၊
• အခ်စ္ကေလ်ာ့မက်၊ အသက္ပါ ငယ္သြားရသလိုေပါ့ဗ်ာ။
• တတိယေျမးမကို ေက်ာင္းပို႔ရရင္ အဖိုးလို႔ မထင္၊
• မိတ္ဆက္ရရင္ ႕႕႕
• I’m grandfather of four! She calls me 44

ဒီစာကို ၂၂-၁၁-၂ဝဝ၉ ေန႔ကေရးျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေျမး ၃ ေယာက္ထပ္တိုးလာ၊ ပံုထဲကထက္ ၃ ႏွစ္ပိုျပီး အိုစာၾကျပီ။ Smile!

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၅-၇-၂ဝ၁၇
(ဓါတ္ပံု ၂၂-၃-၂ဝ၁၄ ေန႔ နယူးေဒလီမွာေနခဲ့စဥ္က ကဗ်ာစပ္တဲ့သားရ့ဲ သမီးနဲ႔အတူ)

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္၏ ေကာင္းကြက္ကိုရွာျခင္း

လုပ္သားျပည္သူႏွင့္ ဦးၾကီးဟု အေခၚခံရသူမ်ား၏ စကားဝိုင္းမွာ ေျပာၾကတယ္။ လုပ္သားျပည္သူ- အဲဒါ ငစိန္နဲ႔ မီးဒုန္းေခတ္ ဦးၾကီး - ဆန္တျပည္ ၆၅ ျပ...