စာမဖတ္သူကေရးေရး ဘုရင္ကေရးေရး
ဆရာ့ကို ၾကည့္ရတာ ျမန္မာစာအဖြဲ႔က ျမန္မာစာပညာ႐ွင္ႀကီးေတြ ျပဳစုတဲ့ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုက်မ္း၊ ျမန္မာအဘိဓာန္၊ ျမန္မာ အဂၤလိပ္အဘိဓာန္၊ အဂၤလိပ္ ျမန္မာအဘိဓာန္၊ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား စာအုပ္ေတြကို တေလးတစားနဲ႔ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ကိုးကား ေရးသားသံုးစြဲေနသူေတြနဲ႔ ဘာသတ္ပံုက်မ္းမွ မၾကည့္၊ ဘာအဘိဓာန္မွလည္း မကိုးကားဘဲ ေခါင္းထဲ ေပၚသလို စည္းမ႐ွိကမ္းမ႐ွိ ေပါက္လႊတ္ပဲစား ေရးသားသံုးစြဲေနၾကသူေတြကို တအုပ္စုတည္းလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ေရာေထြးယွက္တင္ ျဖစ္ေနပံုပါပဲ။ ဝါးလံုးကို ဟိုဒင္းသုတ္ၿပီး ေလွ်ာက္ပတ္ရမ္းေနသလို ျဖစ္ေနပါတယ္ဆရာ။
ျမန္မာစာ ယဥ္ေက်းမႈ သုတစာေတြ ပုဒ္ေရ တေထာင္ေလာက္ရွိျပီ။ အေရအတြက္ ဘယ္ေလာက္ကိုဖတ္မိျပီး ဆြဲထာတဲ့ ေကာက္ခ်က္လဲ စဥ္းစားေနပါတယ္။
ကြန္မင့္ကို ထပ္ဖတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာေရးတာတခ်ိဳ႕ကိုဖတ္ပါတယ္။ တေန႔မွာ စာေရးသူ အေယာက္ ၅ဝ ေက်ာ္တယ္။ စာအုပ္ေၾကာ္ျငာေတြလည္း ဖတ္တယ္။ သီခ်င္း၊ တရား၊ ဆုေတာင္းစာေတြလည္းဖတ္တယ္။ ဆုရတယ္ဆိုတဲ့စာအုပ္ေတြလည္း သိပါတယ္။ ဘာက်န္ေသးလဲ စဥ္းစားရျပန္တယ္။
ျမန္မာစာပညာ႐ွင္ႀကီးေတြဆိုတာ ခုေခတ္ေပၚသူေတြကိုသာ ေခၚတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္က မထင္။ ကြ်န္ေတာ္က လက္ရွိ ျမန္မာစာအဖြဲ႔ကထုတ္တဲ့ထဲက တခ်ိဳ႕သတ္ပံုေတြကို သေဘာမတူေၾကာင္းေရးပါတယ္။ မေန႔ကပဲ ျမန္မာစာအဖြဲ႔က တဦးက ဘီဘီစီကိုေျပာတဲ့ ပဲ နဲ႔ ဘဲအယူအဆက ကြ်န္ေတာ္ေရးတာနဲ႔ အတူတူပဲ။ စာအုပ္ထဲမွာက မွားေနတာ။
စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုက်မ္း၊ ျမန္မာအဘိဓာန္၊ ျမန္မာ အဂၤလိပ္အဘိဓာန္၊ အဂၤလိပ္ ျမန္မာအဘိဓာန္၊ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား စာအုပ္ေတြထဲက မွားေန လြဲေနတာေတြကို အဓိကေျပာခ်င္တာ။
အကုသိုလ္ဆိုတာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားကလုပ္လုပ္ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကလုပ္လုပ္ အတူတူပဲ။ အမွားဆိုတာ စာမဖတ္သူကေရးေရး ဘုရင္ကေရးေရး အတူတူပဲ။ ေရာခ်လို႔ရတဲ့သေဘာ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၈-၁၀-၂၀၁၈
Comments
Post a Comment