Wednesday, March 25, 2015

Light for Education ပညာဆီမီး ထိန္ထိန္ညီး

မံုရြာက တူတေယာက္ကတင္ထားတယ္။ ေခတ္ေတြဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း ဖေယာင္းတိုင္ကို က်ဳပ္တို႔ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ဘူး။ ေနာက္တေယာက္လည္း မံုရြာမွာ မိုးေတြရြာလို႔ မီးပ်က္သတဲ့။

• ပညာဆီမီးဆိုတာ တယ္မွန္တာပဲ။
• ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တံုးက ၅ တန္းကစျပီး၊ တညမွာ ဖေရာင္းတိုင္တေခ်ာင္းကုန္ေအာင္ စာၾကည့္ရတယ္။ အေဖခ်မွတ္ထားတဲ့ စာၾကည့္စည္းကမ္းအရေပါ့။ အဲဒီတံုးက ဖေရာင္းတိုင္တေခ်ာင္းကုန္ရင္ တနာရီပဲ။ စံခ်ိန္ကိုက္။
• ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီတက္ကာစက ဖေရာင္းတိုင္ဝယ္လို႔ရေသးတယ္။ အဝယ္ရခက္လာေတာ့ ေရနံဆီမီးခြက္နဲ႔ စာၾကည့္ရတယ္။ (မဆလ) ေခတ္ျဖစ္လာေတာ့ ေရနံဆီပါရွားကုန္ေရာ။
• လွ်ပ္စစ္မီးသြယ္ႏိုင္လာေတာ့ အိမ္မွာ နယ္ကေနေက်ာင္းလာတက္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကလည္းမ်ားေတာ့ အခန္း ႏွစ္ခန္းၾကားကထရံမွာ ေလးေထာင့္ေပါက္ေဖါက္ျပီး၊ ၂ ေပမီးေခ်ာင္းလုပ္ေပးထားတယ္။ ႏွစ္ခန္းလံုး မီးလင္းေအာင္လို႔။ မီတာေၾကးက တယူနစ္ကို ၆၅ ျပား။
• အတန္းၾကီးလာေတာ့ စာဖတ္စရာေတြမ်ားလာလို႔ တညတနာရီနဲ႔မရေတာ့ဘူး။ မီးပ်က္တာသိပ္မမ်ားလို႔ ဆယ္တန္းကို ေရွာေရွာရွဴရွဴေအာင္ပါတယ္။
• ေနာက္ပိုင္းေက်ာင္းသားေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထက္ ဆန္းျပားလာတယ္။ ဘက္ထရီမီးတို႔၊ အင္ဗာတာတို႔၊ ဆိုလာတို႔ ေပၚလာတာကိုး။
• မီးမပါ ပညာမရဘူး။ ခက္တာက အခုရေနတဲ့ပညာက ဖေရာင္းတိုင္မီးနဲ႔ရွာရတာထက္ ညံ့ေနတယ္တဲ့။
• ကိုင္း ႕႕႕ ေရနံဆီမီးခြက္ေခတ္ကို ျပန္သြားၾကစို႔။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၆-၃-၂ဝ၁၅

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

တကယ္ၾကီးပြားလိုသူမ်ား

ဘူးတလံုးေဆာင္ အိုေအာင္မဆင္းရဲ ပီမိုးနင္း ဘဝတိုက္ပြဲ ေဒါက္တာတင့္ေဆြ ၁၂-၇-၂၀၂၀