The Beauty and the Ugliness အညာေဒသရဲ႕ ဓေလ့တခု
(တစ္) ကို ျပင္ပါမယ္။ ဆရာ့ပို႔စ္မွာ သံုးခ်င္လို႔ပါ။ ကိုယ့္စာေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္သလိုေရးေပါ့။
ဆရာတို႔အရပ္မွာေတာ့ သီတင္းကြ်တ္မွာသာ မုန္႔ဖိုးေတာင္းၾကတယ္။ မႏၲေလးက တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္မွာ ဆီးျဖဴသီးနဲ႔ ငပိေၾကာ္ေဝၾကတယ္။ ဆရာငယ္ငယ္က မံုရြာမွာ ပံ့သကူ ေစာင္လွဴတာ ကိုယ္တိုင္ျမင္ခဲ့ဘူးတယ္။ (ဘာဘူေစာင္) လို႔ ေခၚတယ္။ ရာသီဥတုက ေအးလာျပီကိုး။ မံုရြာမွာ ျခည္ထည္၊ ဂြမ္းေစာင္၊ ပုဆိုး၊ ရက္ကန္းလုပ္ငန္းေတြေပါတယ္။
တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္တခုမွာ ပုဂံ-ေညာင္ဦး-ပုပၸါးသြားရင္း ေက်ာက္ပန္းေတာင္းကို ျဖတ္ခဲ့ဘူးတယ္။ စာေရးတဲ့သူေတာင္ ေမြးမွာမဟုတ္ေသးပါ။ ေနာက္လည္း ရန္ကုန္ကေန ကားနဲ႔အျပန္ျဖတ္ရဘူးပါတယ္။ ေျမျပင္ျပန္႔ျပီး ေျမနီတာ၊ ထန္းပင္ေတြ ေပါတာ၊ သာယာတာ၊ ေအးခ်မ္းတာကို မေမ့ပါ။ ျပန္ေရာက္ခ်င္မိတယ္။
အားနာနာနဲ႔ေျပာခ်င္တယ္။ ပုပၸားကို ရာသီဥတုနဲ႔ သယာမႈကို အေတာ္သေဘာက်ပါရဲ႕ ဘယ္သြားသြား နတ္စကားကို ေရွာင္ေနရတာ လြတ္လပ္မႈ နည္းနည္းေလးမွမရွိပါ။ ျပန္မသြားခ်င္ဘူး။ ေဆာရီး။ ဆရာတို႔ဘာသာမွာ သူတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုန္းၾကီးကို ဘုရားထက္ယံုသူေတြ၊ ခရစ္ယန္မွာ (ပါစတာ) ကို ခရစ္ေတာ္ထက္ယံုသူေတြ၊ အမ်ားၾကီးေတြ႔ေနရတယ္။ နတ္ကိုးကြယ္သူေတြလည္း သည္အတိုင္းပဲ။ မႏၲေလးမွာ ႏွစ္ေတြအမ်ားၾကီးၾကာ ေနခဲ့ေပမယ့္ ေတာင္ျပဳန္းပြဲ မသြားခဲ့ပါ။ ရတနာ့ဂူေတာ့ ေကြ႔သြားမရလို႔ ေရာက္ပါတယ္။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၄-၁၁-၂ဝ၁၆
Comments
Post a Comment