In my bag ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ
ယူအက္စ္ေအကို ေရာက္လာေတာ့ ဘယ္လိုထူးျခားခ်က္မ်ိဳး ေတြ႔ပါသလဲ။
ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးရဲ႕ (ယူအက္စက္ေအ) မွာေျခခ်တဲ့ေန႔က မွတ္ခ်က္ကေတာ့ အသက္ရွဴရတာဝတယ္တဲ့။
ကြ်န္ေတာ့္အဖို႔မွာ ၂၄ ႏွစ္လံုးလံုး ႏိုင္ငံေပါင္း ၃ဝ ေက်ာ္ကို ရရာပတ္စ္ပို႔အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ခရီးေတြထြက္ခဲ့ရတယ္။ ဓါတ္ပံုကလြဲရင္ နာမည္ကတျခား၊ အေဖနာမည္တလြဲ၊ လူမ်ိဳးက ဗမာမဟုတ္တာ။ ဒီကိုေရာက္မွာသာ ေဒါက္တာတင့္ေဆြ၊ အဖအမည္ ဦးဘခ်ိဳနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံလာသူလို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ပဌမဆံုးေျပာခြင့္ သံုးခြင့္ရပါေတာ့တယ္လို႔။
ပြဲသိမ္းေတာ့ ပရိသတ္ထဲက ေက်ာင္းသူေလးတေယာက္က အနားလာျပီး၊ သူ႔မွာ ျမန္မာျပည္ကေက်ာင္းသူ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ရွိေၾကာင္း၊ သူ႔ကို ျမန္မာစကား နည္းနည္းလည္း သင္ေပးေၾကာင္း၊ မဂၤလာ ႕႕႕ ေက်းဇူး ႕႕႕။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ထမင္းပဲစားခ်င္ေနတာကို သူကအံ့ၾသေၾကာင္း လာေျပာပါတယ္။
ေနာက္ေက်ာင္းသားတေယာက္ကေတာ့ အေမရိကန္အစားအေသာက္ထဲက ဘယ္ဟာၾကိဳက္သလဲတဲ့။ အာ ႕႕႕ (ဘာဂါ) ကို တခါခါစားပါတယ္။ (ပီဇာ) ေတာ့ မၾကိဳက္လွပါ။ ေနာက္ ႕႕႕ ေသာက္စရာေတြထဲကေရြးရရင္ (ကိုကာကိုလာ) ကို ေရြးပါတယ္လို႔။
ေဘးနာခ်ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုလက္ညွိဳးထိုးျပျပီး၊ ဥေရာပသြားရတိုင္း ငရုပ္သီးေၾကာ္ပုလင္းယူသြားခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေျဖခဲ့တာထဲပါလို႔ ေက်ာင္းသားကေမးတာပါ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၁-၉-၂ဝ၁၆
Comments
Post a Comment