Etiquette ေလာကဝတ္
ကြ်န္ေတာ့္ဇာတိရြာကေလးက တကယ့္ေတာရြာေလး၊ အရြယ္အစားလည္းေသး၊ ေစ်းေတာင္မရွိတဲ့ရြာ။ ကိုယ့္ဇာတိကိုယ္ ခ်စ္ၾကစျမဲပါ။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ရြာက အမ်ိဳးေတြဆီကေတာ့ အသိပညာေတြရခဲ့ပါတယ္။
တရုပ္ျပည္ကိုသြားရမယ္ဆိုေတာ့ ေလ့လာမႈအသစ္ျပဳရျပန္ပါတယ္။ တူနဲ႔စားတာေတာ့တတ္ပါရဲ႕ တူကို ပန္းကန္ေပၚမွာ ဘယ္လိုထားမလည္းက နည္းရွိတယ္။ စတာေတြကို မသြားခင္မွာၾကိဳတင္ဖတ္မွတ္ထားတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ စကားစပ္မိျပီး အဲလိုေလ့လာခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ အဲတာေတြမလိုပါဘူးဗ်ာတဲ့။
ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္ေလးတံုးက ရြာကိုသြားတိုင္း၊ ထမင္းဝိုင္းမွာ ဖိနပ္ခြ်တ္စားရတယ္။ လူၾကီးကို ဦးခ်ရတယ္။ ဟင္းခပ္ဇြန္းကို ထမင္းစားတဲ့လက္နဲ႔မကိုင္ရဘူး။ အသံမည္ေအာင္မစားရဘူး။ ဟင္းခပ္ျပီးရင္ ဇြန္းကို ဟင္းပန္းကန္မွာ အေနေတာ္ေအာင္ျပန္ထားရတယ္စသျဖင့္ လိုက္နာစရာေတြကို ရြာကအမ်ိဳးေတြကေန သင္ေပးတယ္။ အိပ္ရင္ အေရွ႕ဖက္သာေခါင္းျပဳအိပ္ရတာ၊ လူၾကီးနဲ႔ေပးစရာယူစရာရွိတိုင္း လက္ႏွစ္ဖက္သံုးရတာ၊ လူၾကီးေရွ႕မွာ ေခါင္းငံု႔ရတာ စတဲ့နီတိေတြလည္းပါတယ္။ ဘုန္းၾကီးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေရးစည္းမ်ဥ္းေတြလည္းပါတယ္။
အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ ၾကိဳက္တာကိုၾကိဳက္သေလာက္ယူစားရတဲ့ ဘရိတ္ဖတ္စ္နဲ႔ ဘူေဖးလိုမွာ မကုန္လို႔ ပန္းကန္ထဲ က်န္ေနရင္ အထင္ေသးခံရတယ္။ ကိုတရုပ္ေတြကေတာ့ အရိုးေတြ အခြံေတြကို စားပြဲေအာက္ျပစ္ခ်တာပဲ။ တူကိုလည္း တင္ခ်င္သလိုတင္တယ္။ အိႏၵိယမွာကတမ်ိဳး။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိနဲ႔ မတည့္တာကမ်ားတယ္။ ေရဖန္ခြက္တို႔ လက္ဖက္ရည္ခြက္တို႔ကို ေသာက္ျပီးရင္ ၾကမ္းေပၚမွာခ်ၾကတယ္။
ဘယ္ႏိုင္ငံ ဘယ္လိုပြဲလမ္းေရာက္ေရာက္ ရြာကေနသင္ေပးလိုက္တဲ့ အက္တစ္ကက္ကိုေတာ့ လိုက္နာပါတယ္။ သူတို႔ စာအုပ္ထဲမွာ အဲတာေတြမပါ။ ကိုယ္ကအသက္ၾကီးသူျဖစ္ေတာ့ အရိုအေသေပးတာခံခ်င္ေၾကာင္းလည္း မျပမိေအာင္ သတိထားပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈနည္းသူေတြနဲ႔ ေနရတဲ့ႏွစ္ေတြကလည္း အေတာ္ကိုၾကာလွျပီ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၅-၁-၂ဝ၁၆
၂၅-၁-၂ဝ၁၉
Comments
Post a Comment