Friday, September 22, 2017

Our Culture ယဥ္ေက်းမႈတရပ္

ကြန္မင့္တခုက သတ္ပုံေတြထိမ္းေပး၊ နည္းေပးလမ္းျပသိပ္ေကာင္းပါတယ္ မေသခင္ တတ္ႏိုဳင္သေလာက္ေတာ့ လက္ဆင့္ကမ္းပါ၊ သာဓုပါလို႔ေရးလို႔ Before I die ကြ်န္ေတာ္ မေသခင္တဲ့ကို ေရးပါတယ္။ ေရးခဲ့သူကေရာ ဖတ္မိသူေတြကပါ ကြ်န္ေတာ္ဆိုလိုတာကို သေဘာေပါက္ၾကတယ္မထင္မိပါ။ အဲလိုထင္တာ မွားရင္ေတာ့ ေဆာရီး။

ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈမွာ တဦးတေယာက္ကို မေသခင္လို႔ ၾကိဳတင္မေျပာအပ္ပါ။ ဆရာေတာ္ ပ်ံလြန္ေတာ္မမူခင္ တရားခ်ီးျမွင့္ပါဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ထားတာမရွိပါ။ လူၾကီးမင္းမေသခင္ ေကာင္းတာေလးလုပ္ပါလို႔လည္း မေျပာရပါ။ မင္းမေသခင္လို႔ ရင္းႏွီးသူအခ်င္းခ်င္းေတာ့ ေျပာင္ေနာက္သလိုေျပာၾကပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔မတည့္သူကို မေသခင္ ထမင္းဝေအာင္စားထားလို႔ေျပာတာက ေဒါသနဲ႔။

လူတိုင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွာ၊ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔၊ ဘယ္ေနရာမွာေသဆံုးမယ္လို႔ ဘယ္သူမွ ၾကိဳမသိႏိုင္သလို ဘယ္ဘဝကို ေရာက္မယ္ဆိုတာလည္း မသိႏိုင္ၾကပါ။

အသက္ရွဴစက္တပ္ထားရသူတေယာက္ကို ကြယ္လြန္ေတာ့မယ္မွန္းသိေပမယ့္ သူ႔ကို ေသစကားမေျပာအပ္တာ ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္ပါတယ္။ တရားသေဘာလည္းျဖစ္တယ္။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၂-၉-၂ဝ၁၇

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

Atman အတၱမကင္းေသာ

ျပည္ေျပးတေယာက္ ဟိုေရာက္ သည္ေရာက္ဆိုျပီး ျပည္ပႏိုင္ငံေရးလုပ္ခဲ့ရစဥ္က အမွတ္တရပံုေလးေတြ တင္ပါတယ္။ ကြန္မင့္တခုရတယ္။ Minmin Htun Tun အတၱမပါတဲ့ ...