Good friends talk about us မေတြ႔ရသူမ်ားဆီက ျမင္ရတဲ့ေမတၲာ

ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးေဒၚျမျမေအးကို သတိတရ အသိအမွတ္ျပဳၾကသူ (ဆရာမ) ႏွင္းပန္းအိမ္နဲ႔ (ကို) စိန္ဝင္းတို႔ ေရးၾကတာမွာ နာမည္နဲ႔ ကိုယ္ေရးအခ်က္ေလးေတြ နဲနဲလြဲတာေတာ့ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အႏွစ္နဲ႔ေစတနာ စစ္မွန္ၾကပါတယ္။ (ေဒါက္တာ) ေက်ာ္ေငြကေတာ့ ထဲထဲဝင္ဝင္မို႔ အတြင္းသိျဖစ္တယ္။ (၄) ကေတာ့ အရင္တင္တာကိုဖတ္ျပီးမွ ပို႔လာတာပါ။

(၁) Hnin Pan Eain: “ဆရာရွင့္ က်မပုလဲကေနအျမဲျဖတ္ျပီး ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ရတိုင္း ဆရာ့ျမိဳ့ေလးကို ကားေပၚကေန ေတြးရပါတယ္။ ဆရာ့ဇာတိေျမကို လြမ္းေနမွာပဲလို႔ေလ။”

(၂) Sein Win ဘာလိုလိုနဲ႔ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။အန္တီေအး႕႕႕ ဆရာဝန္ကေတာ္လဲ ဆရာဝန္ကေတာ္၊ ၿပီးေတာ့ သူပုန္မယားသားႏွစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕မိခင္ အိမ္ရွင္မတေယာက္၊ အမတ္ကေတာ္လဲျဖစ္ဖူးခဲ့။ ဝရန္းေျပးလင္နဲ႔ သားငယ္အတြက္ ေသာကေဝဒနာေတြနဲ႔ ႀက့ံႀက့ံခံ ခ်ိပ္ပိတ္ခံအိမ္ကပစၥည္း ခ်ေရာင္း မံု႐ြာကိုေျပာင္းၿပီး လက္ဘက္ရည္လဲ ေရာင္းခဲ့ရ၊ ဂြမ္းဖတ္စက္ကို နဝလီႀကိတ္ခြဲ၊ သမီးေနေန (ေနျမျမေဆြ) အတြက္ပညာေရးကိုအေလးေပး၊ ဝမ္းေရးတဘက္ ျပည္တြင္းေရးတဘက္္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေဖာ္ေတြရဲ႕လူမႈဘဝကလတဘက္နဲ႔ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အမိေျမစြန္႔ခြာ လင္ရွိရာ လိုက္သြားၿပီး၊ အေဝးေရာက္တေနရာက ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ အားမာန္ေတြ ေပးဆက္သူ။ ေအာ္ ဘာလိုလိုနဲ႔ ႏွစ္ေတြေတာင္ အေတာ္ၾကာခဲ့ေပါ႔။ အန္တီေဒၚျမျမေအးနဲ႔ အန္တီေဒၚနန္းသိန္းေမတို႔ကို သတိရေအာင့္ေမ့လွ်က္ ႕႕႕။

(၃) Kyaw Ngwe ကိုစိန္ဝင္းဆိုသူကိုမျမင္ဘူးေပမဲ့ ေလးစားပါတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔မိတ္ေဆြ၊ အဲ ႕႕႕ ဆရာစံုတြဲဟာ အတိတ္ကံတရားရဲ႕ သက္ေရာက္မႈဒဏ္ကိုခံခဲ့ၾကရတာ ျပီးေလာက္ျပီလို႔ ထင္ပါတယ္။ ခုဘဝရဲ႕ သူတို႔ေစတနာ (ကံသံုးပါးအျပဳေတြ) ဟာေဇာ ၇ တန္အျဖစ္နဲ႔ သူတို႔ကိုေကာင္းက်ိဳးတစ္လွည့္ျပန္ေပးဦးမွာပါ။ အဲသည္အခ်ိန္ကိုသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေစာင့္ၾကိဳေပးလွ်က္ပါ။ ျမန္ျမန္ အလွည့္ေပးႏိုင္ပါေစ။

ဆရာမႏွင္းပန္းအိမ္သို႔
ဆရာမ RFA ေရဒီယိုကေန ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြနဲ႔ သူတို႔မိသားစုေတြရဲ႕ တကယ့္ ဘဝေတြကို ဆရာမ တင္ဆက္ေပးေနတာ နားေထာင္ရပါတယ္။ ဒီအစီအစဥ္ထဲ ထည့္ေပးေစခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါ။ မွတ္တမ္းေလးတခု က်န္ရစ္ေအာင္အတြက္သာ ဒီစာကို ေရးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထြက္ေျပးရတာနဲ႔ဆက္ျပီးအဖမ္းခံရ၊ ေထာင္က်ရသူေတြဟာ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားစာရင္းေတြထဲမွာ ပါ-မပါလဲမသိပါ။ တတိယေျမာက္သား၊ ျပည္တြင္းမွာ ပုန္းေျပးေနရတာလဲ ပုန္းေပးခဲ့သူေတြကလြဲရင္ မသိပါ။

ပုလဲ၊ မံုရြာသတိရတာေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနလဲရေနတယ္ေျပာရမွာဘဲ။ ဆရာမအသံလႊင့္တာေတြ နားေထာင္ရင္း မံုရြာ ေထာင္ထဲေနခဲ့ရတာေတြကို အန္တီက ျပန္အမွတ္ရသတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့ မိသားစုက NLD ထဲဝင္လုပ္တဲ့ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စစ္အစိုးရရဲ႕ ဒဏ္ေတြခံေနၾကရခ်ိန္မွာ၊ ရင္းနီးေနခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြထဲကတခ်ိဳ႕ဟာ ရွဲသြားၾကေပမဲ့ အရင္တံုးက ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေနခဲ့ၾကတဲ့ အမ်ိဳးေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြက ကြ်န္ေတာ္ျပည္ပထြက္ေျပးရျပီး ျပည္တြင္းမွာ က်န္ရစ္တဲ့ အန္တီအနားကို ေရာက္လာၾကတယ္။ တခါမွမေတြ႔ဘူးသူေတြက အေကာင္းဆံုးမိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္လာတာဟာ တသက္တာ မေမ့ႏိုင္စရာေတြေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔နာမည္ေတြကို အန္တီေအးက ျပန္ျပန္ရြတ္ျပေနဆဲပါ။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လူခ်င္းတခါမွ မေတြ႔ဘူးၾကပါ။

ဆံုးသြားျပီျဖစ္တဲ့ သားအၾကီးကမံုရြာအခ်ဳပ္ထဲေရာက္ဖူးတာသူ႔အေမရဲ႕ အရင္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မံုရြာေဆးရံုမွာ တာဝန္က်ရင္း ေထာင္ဆရာဝန္ဆိုျပီး အလွည့္က် သြားရဘူးတာနဲ႔ က်ိန္းေက်သြားလားမသိဘူး။ အစ္ကိုလြတ္ေျပးသြားလို႔ (၄) ႏွစ္ အခ်ခံရတဲ့ ညီအရင္းကလဲ မံုရြာေထာင္မွာဘဲ။ ညီေတာ္ေမာင္ကအစိုးရဝန္ထမ္းမို႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ကင္းရွင္းေအာင္ကို အေတာ္သတိထားေနၾကတာပါ။ တခ်က္ကေလးေျပာစရာေတာ့ ရွိသြားတယ္။ ညီကေန ကြ်န္ေတာ့္ဆီကိုသမတဘြတ္ရွ္ (စီနီယာ) ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအတၳဳပတၲိစာအုပ္ လွမ္းပို႔ဘူးတယ္။ သူ႔ကိုစြဲခ်က္တင္ေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္တဲ့ဗ်ာ။ ဗခခင္ညြန္႔ရ့ဲ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲက ဇယားထဲမွာညီျဖစ္သူက (ယူဂ်ီ) တဲ့ဗ်ာ။ မေန႔တေန႔က မံုရြာကတူေလးကေန ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ ဓါတ္ပံုတင္ေပးတယ္။ အဲဒီ (ယူဂ်ီ) က ဘုရားတဆူမွာမီးလွဴထားတယ္။

တဖက္ႏိုင္ငံကေန သိထားရသေလာက္ “ဇနီးနဲ႔ အမ်ိဳးေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြ အဖမ္းခံရတယ္။ ညီအရင္းကိုေထာင္ (၄) ႏွစ္ ခ်တယ္။ ေနအိမ္နဲ႔ ေဆးခန္းကို ခ်ိပ္ပိတ္ထားတယ္။ အိမ္ကိုမေနရ၊ မျပင္ရ၊ မေရာင္းရ၊ အငွားမတားရ။ ဆရာဝန္လိုင္စင္ (ဆမ) လဲသိမ္းသြားတယ္။” ဒါေလာက္သာ သိခဲ့ရတယ္။ ဇနီးကအဲဒီခါးသီးဘြယ္ရာဘဝဒဏ္ရာၾကီးကိုေျပာမထြက္လို႔ တစစီတစစီသာ ေပါင္းစုေနရတယ္။ အႏွစ္ (၂ဝ) ေက်ာ္ေပမဲ့ ခုထိလံုးေစ့ပတ္ေစ့ ဇာတ္စံုမခင္းႏိုင္ေသးပါ။

အန္တီကိုမဖမ္းေသးခင္ လြယ္အိပ္ေလးလြယ္ထားတဲ့ အရပ္ဝတ္နဲ႔လူေတြ ပုလဲအိမ္မွာတပါတ္ခါ လာလာစစ္ၾကတယ္။ ဟိုဟာရွာ။ ဒီဟာေမး။ မံုရြာကိုလဲ ႏွစ္ခါေခၚစစ္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လြယ္အိပ္လြယ္တေယာက္က “အမၾကီး ခုလိုေခၚစစ္တာမခံရေအာင္ ေဒါက္တာတင့္ေဆြကို ကြာရွင္းေၾကာင္းလက္မွတ္ေလးထိုးေပးလိုက္ရင္ အားလံုးရွင္းသြားမယ္၊ မလုပ္ခ်င္ဘူးလား” တဲ့။ “အခုေခတ္ ပုလဲမွာသစ္ကြက္ေတြနဲ႔ ခ်မ္းသာေနၾကတာေတြ ျမင္တယ္မဟုတ္လား။ အမၾကီးလဲ ဒီလိုျဖစ္လာမွာေပါ့၊ ဟဲဟဲဟဲ ႕႕႕” တဲ့။

“က်မနဲ႔ ကြာရွင္းျပီးမွ ဆရာကထြက္သြားတာမွ မဟုတ္တာ။” ႏိုင္ငံေရးခံယူခ်က္နဲ႔ သစ္ကြက္ မလဲခဲ့ပါ။ အၾကင္လင္မယားဘဝနဲ႔ အက်ဥ္းသားဘဝ မလဲခဲ့ပါ။

ေဒၚျမျမေအးခင္ျမာ သားသမီးေလးေယာက္ကိုေက်ာင္းဆက္ထားရမွာမို႔ အေရာင္းအဝယ္ေလးလုပ္ၾကည့္ပါတယ္။ ေစ်းဝယ္ေတြ ေဖါက္သည္ေတြပါ ေထာက္လွမ္းေရး ဆိုသူေတြက ျခိမ္းေျခာက္တာခံၾကရေတာ့ ဘာစီးပြါးေရးမွ လုပ္မရပါ။ စုထားတာေလးေတြ ထုတ္ေရာင္းျပီး၊ ေလးႏွစ္ၾကာအသက္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ မံုရြာအထက္တန္းေက်ာင္းအမွတ္ (၃) မွာ တက္ေနရတဲ့ (၁ဝ) တန္းေက်ာင္းသူသမီးကိုစစ္တပ္ကေဘာလံုးပြဲလုပ္ရင္ ပန္းစီးဆက္ဘို႔ရာ လူေရြးပါတယ္။ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ေတြလိုရုပ္ရည္ေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ (အင္နယ္လ္ဒီ) အမတ္ကို နာမ္ႏွိမ္တာသက္သက္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲလိုေန႔မ်ားမွာ သမီးေက်ာင္းမသြားေတာ့ပါ။

ေဒၚျမျမေအးကိုမံုရြာေထာင္ကေနရံုးထုတ္ေတာ့ (၃၈ဝ) လို႔ေရးထားတဲ့ စာရြက္တခုကို အကိုင္ခိုင္းသတဲ့။ “ဘာလဲမသိဘူး။ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္လား။” ေပါ့။ ေရွ႕ေနကေျပာမွ အဲဒါ “ခိုးမႈ” တဲ့။ “ဟာ ႕႕႕ ဘာခိုးလို႔လဲ။” စက္ဘီးတဲ့။ သားသမီးနဲ႔ ကူတဲ့သူေတြကလဲမ်ားေတာ့ အိမ္မွာ စက္ဘီးဘယ္ႏွစ္စီးရွိလဲေတာင္ ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။

ေနာက္တေခါက္ ရံုးထုတ္ေတာ့ (၆/၁) ေရာ ပါျပန္သတဲ့။ “ဟာ ႕႕႕ ဘယ္ျပည္သူပိုင္ပစၥည္းကို အလြဲသံုးစားလို႔လဲ”။ ေထာက္လွမ္းေရးဆိုသူက “ဘုတလင္ကေရစုပ္စက္၊ ေနာက္ထပ္ဘာမွ မေမးနဲ႔ေတာ့။ ဒါဘဲ။” တဲ့။ အမ်ိဳးေတြကေန စက္ဘီးအခိုးခံရသူ၊ ေရစုပ္စက္ ေပ်ာက္သူလို႔ဆိုတာ လိုက္ေမးေတာ့ ဘယ္မွာရွာမေတြ႔ၾကပါ။

ေထာင္ထဲမွာခိုးတာေရာ ျပည္သူပိုင္ပစၥည္းဆိုတာပါ ဘာတခြန္းမွ မေမးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုဘယ္ပံုထြက္ေျပးသလဲ။ ဘယ္သူေတြကကူညီသလဲသာေမးတယ္။ ေမးဘို႔ရာ၊ စစ္ဘို႔ရာညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာေခၚတယ္။ အရပ္ဝတ္နဲ႔ ရဲလား၊ ဘာလား၊ မိန္းတေယာက္ေတာ့ ရွိပါရဲ႕၊ သူမ်ားေတြကဘာထင္ၾကမလဲ။ အဲဒီတံုးကအသက္ (၄ဝ) ဝန္းက်င္ေလာက္၊ အရြယ္ရွိပါေသးတယ္ ေျပာရမလား။ “ဒီအမ်ိဳးသမီးညၾကီးသန္းေခါင္ တေယာက္ထဲ ေခၚေခၚထုတ္သြားတယ္၊ ဘာလဲ။” ေတြးေစဘို႔ တမင္တကာလုပ္ၾကံတာေပါ့။

ဆရာဝန္ကေတာ္ကိုထားေတာ့လဲ (အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီ) ရွိေလာက္မဲ့ ကိုယ္ခႏၶာေရာင္းစားရရွာသူေတြနဲ႔ တြဲထားတယ္။ ေထာင္ထဲမွာအဲဒီမိန္းကေလးေတြက “အမၾကီးကဘယ္ရပ္ကြက္ကလဲ” တဲ့။ မသိသူေတြကအန္တီကို “ေခါင္း” ဘဲထင္ၾကတယ္။ ေရာဂါပိုးေတာ့ ပါမလာပါ။ ဂုဏ္သိကၡာ က်ေစေအာင္ ႏွိပ္စက္လိုက္တယ္ဆိုတာ ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကီးၾကာမွ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုသိလာသတဲ့။

“ကိုယ့္စစ္ေမးတဲ့သူေတြကို နာမည္လဲမသိခ်င္လူး၊ လူလဲမွတ္မထားဘူး၊ ေခါင္းထဲမွာကို မထားခ်င္ဘူး၊ အသိအမွတ္ကို မျပဳခ်င္တာပါ” လို႔ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကီးၾကာေတာ့ ထြက္လာပါေသးတယ္။ ဗိုလ္ၾကီး-ဗိုလ္မွူးဘယ္သူကေနမတရားမႈ၊ ညစ္ပတ္မႈေတြ လုပ္တာမဟုတ္ စစ္အုပ္စုကေနလုပ္ေနတာသာျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိထားလို႔ပါ။

လႊတ္ခါနီးေတာ့ “မႏၲေလးအိုဘိုေထာင္ၾကိဳက္လား၊ အင္းစိန္ေထာင္ၾကိဳက္လား။ အဲဒီမွာ ခင္မ်ားတို႔လို ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္” တဲ့။ လႊတ္မဲ့ဟာေတာင္ စိတ္ကို ႏွိပ္စက္ေသးတာ။ ကားကိုလွည့္ပတ္ေမာင္းျပီး၊ မံုရြာျမိဳ႕လည္ေခါင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္နားမွာ ကားေပၚကအဆင္းခိုင္းတယ္။ ေထာင္ထဲမွာတလနီးပါးဝတ္စားထားရတဲ့ ေဟာင္းႏြမ္း ညစ္ေပေနတဲ့ အဝတ္အစားေတြနဲ႔ လူရုပ္ကိုသူမ်ားေတြ အျမင္မခံခ်င္တာမို႔ ေယာကၡမအိမ္အထိ အပို႔ခိုင္းရတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ အမႈနဲ႔ဆက္ျပီးအန္တီနဲ႔အတူသူ႔အမ်ိဳးကိုယ့္အမ်ိဳးနဲ႔ မိတ္ေဆြ (၇) ဦးကိုလဲ မံုရြာေထာင္ၾကီးခ်ဳပ္မွာထားတယ္။ မိန္းမသားလဲျဖစ္ ေယာက္်ားနဲ႔ သားတေယာက္ကလဲ တိုင္းျပည္ကေနထြက္ေျပးၾကရျပီဆိုေတာ့ အန္တီဟာတရားဓမၼ ဘယ္မွာသတိရႏိုင္မလဲ။ ငိုယိုတယ္။ ေဒါသထြက္တယ္။ ေသာကမီးေလာင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သတၲိလား၊ မာနလား၊ ဇာတိျပတာလားမေျပာတတ္ပါ၊ “အတူအခ်ဳပ္ခံေနရသူေတြကေျဖာင့္ခ်က္ေပးၾကျပီ၊ တေယာက္ကို (၂) ႏွစ္စီခ်မယ္။” ဆိုေတာ့ အန္တီကငိုရင္းျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

“အဲဒီ (၇) ေယာက္စာ (၁၄) ႏွစ္လံုးကိုငါတေယာက္တည္းက်ခံမယ္ေဟ့” တဲ့။

ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရးအတြက္ အက်ဥ္းက်သူတိုင္း၊ အခ်ဳပ္က်သူတိုင္း၊ ပုန္းေရွာင္ရသူတိုင္းကို ေလးစားလ်က္ပါခင္ဗ်ား။

(၄) Win Myint အန္တီအဖမ္းခံရခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္လည္းေထာင္ထဲမွာဆရာ။ ေတာင္ယာေဆာင္မွာ။ ဆရာ့ကုိ ကားေမာင္းပုိ႔တဲ့ ကားဆရာနဲ႔ဆုံေတာ့ အန္တီကုိ ခုိးရာပါပစၥည္းလက္ခံမႈဆုိျပီး ေမာ္တာတလုံးဝယ္တာနဲ႔ အဖမ္းခံရတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္ဆရာ။ ဆရာ့ညီ ဆရာဦးတင္ေလးနဲ႔ အတူတူေနခဲ့ရတယ္ဆရာ။ တခန္းထဲမွာကအခ်ဳပ္ပုံစံခန္းမွာ။ ေနာက္ေထာင္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေထာင္က်ပုံစံခန္း၊ ဆရာဦးတင္ေလးက ရဲဘက္ခန္ုး။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္ယာေဆာင္ (၂)။ အခန္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းေပမဲ့ ဆရာဦးတင္ေလးကေတာ့ ရဲဘက္ခန္းမွာပါပဲ။ ခုျမင္ေနရတဲ့ ေထာင္ရ့ဲ ညာဘက္ျခမ္းမွာ အန္တီတုိ႔ေနရတာ။ ေတာင္ယာေဆာင္က ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ၊ တည့္တည့္မွာက အခ်ဳပ္ပုံစံခန္း၊ ေထာင္က်ပုံစံခန္း၊ (၂)ခန္း (၃)ခန္း၊ ရဲဘက္ခန္း၊ ညမီးခန္း၊ ညာဘက္အေရွ႕ဘက္မွာတုိက္၊ အေရွ႕ေတာင္ဘက္မွာ အလုပ္ရုံဆရာ။

အမွတ္တရရွိတာက ေထာင္ထဲမွာကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာေလးကုိဆရာက အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ျပန္ေပးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ် အမွတ္တရေရးေပးလုိက္ပါတယ္ဆရာ။

“အေမ့ရင္ခြင္၊ သားမဝင္ႏိုင္၊ အေမ့ထံပါး၊ သားမနားႏိုင္ အေမတျခား၊ သားတပါးမွာ ႀကားခံျဒပ္ထု၊ ပံသုအုတ္ရုိး မက်ိဳးသ၍၊ ေတြ႔မွေတြ႔ရပါ့မလားအေမ။”

ဒီကဗ်ာေလးကုိ ဆရာဦးတင္ေလးက အဂၤလိပ္လုိျပန္ေပးခဲ့ပါတယ္။
My mother lap's that. I cannot rest at. Nor can I hover, near my mother. As she is not near, so am I too far. That unclosed thick and tall broken apart and them fall. I am very uncertain to see and meet her all.

ႏွစ္ႀကာသြားျပီဆုိေတာ့ နဲနဲလြဲခ်င္လြဲႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမွတ္တရေပါ့။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ မတပ္မိဘူးခင္ဗ်။ ေလးစားလွ်က္ပါဆရာ။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၄-၁၂-၂ဝ၁၂
၂၃-၁-၂ဝ၁၄
(မံုရြာေထာင္ဓါတ္ပံုရိုက္ပို႔ေပးသူ ႕႕႕႕႕ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)