Mr. Chairman သဘာပတိၾကီးခင္ဗ်ား
အႏွစ္ (၂ဝ) ေက်ာ္ ျပည္ပမွာ လူေရွ႕ထြက္ျပီးစကားမေျပာရတဲ့ ရက္သတၲပတ္ဆိုတာမရွိခဲ့ပါ။ အခမ္းအနားမရွိတဲ့လလည္း မရွိခဲ့ပါ။ အဲလိုဟာေတြမွာ အမ်ားအားျဖင့္ သဘာပတိေခၚ ပရိသတ္ေရွ႕ကေန ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ရတဲ့သူျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ လူအမ်ားနဲ႔တြဲထိုင္ရတာပါ။ အဲလိုလူအမ်ားကို ေရြးၾကရတိုင္း ဘယ္သူေတြကိုေရြးမလဲက ေခါင္းစားတယ္။
အတူတူထိုင္ရသူေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး။ တခါတေလ ဇာတာသက္ၾကည့္ေရြးၾကတယ္။ တခါတေလ တဖြဲ႔တေယာက္က် ခြဲတမ္းခ်။ တခါတေလေတာ့ မဲခ်ေရြးသလားမသိ။ အမ်ားနဲ႔လုပ္ရတာဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲေပါ့။
ကြ်န္ေတာ္မ်ား တကယ္လို႔ ျမန္မာျပည္မွာရွိလို႔ စကားေျပာအခိုင္းခံရရင္ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာလည္းတန္းမဝင္၊ ႏိုင္ငံေရးစင္ျမင့္ဆိုတာလည္းမရွိေတာ့။ က်န္းမာေရးသာေခါင္းစဥ္တပ္ရင္ေတာ့ သူၾကီးကေန တအိမ္တေယာက္ဆင့္မွပဲ လူရွိမွာ။ ကြ်န္ေတာ့္အဆင့္က ေဖ့စ္ဘြတ္ဖရင္းေတြ႔ဆံုပြဲဆိုရင္ အက်ံဳးဝင္ႏိုင္တယ္။ Smile!
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၄-၇-၂ဝ၁၆
Comments
Post a Comment