Paragraph ပါရာဂရပ္ ေရးနည္း
၁။ မွတ္မိသေလာက္ စာစီစာကံုးကို ဆရာေတြဘယ္လိုသင္သလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ မေသခ်ာခဲ့ဘူး။ စနစ္တက် မသိခဲ႔ဘူးလို႔ ဆိုတာပါ။ ေျခာက္တန္းေရာက္ေတာ့ ဝတၳဳစဖတ္ေတာ့ စာသားလွတာကို ယူတတ္လာတယ္။ ခံစားရတဲ့ အလွအပကို ေရးစမ္းလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီမဟုတ္ပါ။ စာဖတ္လို႔ စာလံုးႀကြယ္လာတယ္။ အေရးအသား ေျပျပစ္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ စာစီစာကံုးေကာင္းအျဖစ္ မသတ္မွတ္နိုင္ဘူး။ ေပးထားတဲ့ စာစီစာကံုးေခါင္းစဥ္ကို နားလည္းရမည္။ နိဒါန္း ေရးရမယ္။ စာကိုယ္ေရးရမည္။ နိဂံုးအဆံုးသတ္ရမည္။ စာစီစာကံုးထဲမွာ နိဒါန္းျပီးတာနဲ႔ေနရာ ဇာတ္ေကာင္ စသျဖင့္ အစီစဥ္တက်ေရးရမည္။ နိဂံုးေရာက္လာလ်င္ ကိုယ္ဘာေျပာခ်င္တာဘာ အသိေပးခ်င္တာ ေရးနိုင္ရမယ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေတာသားေရကူးသင္သလို ဝုန္းကနဲေရထဲခုန္ခ်ခဲ႔ပါသည္။ ယခုေခတ္ ဆရာမ်ားေကာ စျပီးစာစီစာကံုး ေရးခိုင္းေတာ့မည္ဆိုလ်ွင္ ဘယ္လိုမ်ားစနစ္တက်ေျပာျပီး အခ်က္အလက္ရေအာင္ သင္ေစခ်င္သည္။
၂။ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္က တန္႔ဆည္ျမဳိ႕အ-ထ-က (၁)က်ေနာ္က ၅ တန္းမွာ အတန္းပုိင္ဆရာမ ေဒၚႏြဲ႕ႏြဲ႕ေသာင္းက စာစီးစာကုံုး ေရးခဲ့လုိ႔ အိမ္စာေပးလုိက္တာ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါ က်ေနာ္ဘာမွန္ကုိမသိပါ မွတ္မွတ္ရရအရုိက္ခံခဲ့ရဘူးပါသည္ စာကုိလည္း အေလးထားရေကာင္းမွန္မသိခဲ့ပါ။ ဆရာ့ကုိေတာ့ေလးစားလ်က္။
ဒီပို႔စ္မွာ စာစီစာကံုးေရးနည္း မေရးပါ။ ဘာသာျပန္ဆရာလုပ္ေနတဲ့ေက်ာင္းမွာ ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ပါရာဂရပ္ေရးနည္း သင္တယ္။ အဂၤလိပ္သဒၵါကို ေလးလသင္ေပးထားျပီ။ ဝါက်အနည္းဆံုး ၅ ေၾကာင္း၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ရွစ္ေၾကာင္းေရးခိုင္းတယ္။ နမူနာ ၂ ခုသင္ထားတယ္။ အိမ္အခန္းတခုနဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္။
ေခါင္းစဥ္တပ္ပါ။ စာမ်က္ႏွာအလယ္မွာ။ ပဌမဆံုးစာေၾကာင္းက ကိုယ္ေရးမဲ့စာရဲ႕ အိုင္ဒီယာ။ ျပီးေတာ့ အေထာက္အကူျပဳ ဝါက်ေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္မွာ အခ်ဳပ္။ အေထာက္အကူျပဳေရးတဲ့အခါ အစီအစဥ္က်ပါေစ။ အခန္းအေၾကာင္းေရးရင္ ၾကိဳက္တဲ့ နံရံကေနစျပီး၊ ေနာက္နံရံေတြ ဆက္သြား။ ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ေတာ့ မေရးနဲ႔။ လူကိုေရးရင္ ေခါင္းကေန ေအာက္ေရး။
ေဝါဟာရအတြက္ ပံုနဲ႔စာေတြ ေကာ္ပီလုပ္ေပးထားတယ္။ ၾကိဳက္တာ ကူးေရး။ ေရးနည္းကို သင္တာ။ သဒၵါေတာ့ မွန္ပါေစ။ အစီအစဥ္က်ေအာင္ေရးဘို႔ ျဖစ္တယ္။ ျမင္တာသာေရး။ ေမးမၾကည့္ရပဲ မိန္းကေလး ၁၉ ႏွစ္လို႔မေရးနဲ႔။ ခပ္ငယ္၊ အရြယ္လတ္ ရျပီ။ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသားလိုေတာ့ ဝါက်ေတြ ထပ္တူျဖစ္ေနတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ အထက္တန္းအဆင့္ေက်ာင္းသားေတြ မဟုတ္လား။ အထားအသိုေလး ျပင္ေရး။
နိဂံုး ထို႔ေၾကာင့္ က်မသည္ က်မအိမ္ခန္းေလးထဲမွာ ေနရတာ အလြန္ကို ေပ်ာ္ပါသည္။ ထိုမိန္းကေလးသည္ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္မက္ထဲက ဂဲလ္ဖရင္းျဖစ္ပါသည္။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂ဝ-၁၁-၂ဝ၁၇
၂။ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္က တန္႔ဆည္ျမဳိ႕အ-ထ-က (၁)က်ေနာ္က ၅ တန္းမွာ အတန္းပုိင္ဆရာမ ေဒၚႏြဲ႕ႏြဲ႕ေသာင္းက စာစီးစာကုံုး ေရးခဲ့လုိ႔ အိမ္စာေပးလုိက္တာ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါ က်ေနာ္ဘာမွန္ကုိမသိပါ မွတ္မွတ္ရရအရုိက္ခံခဲ့ရဘူးပါသည္ စာကုိလည္း အေလးထားရေကာင္းမွန္မသိခဲ့ပါ။ ဆရာ့ကုိေတာ့ေလးစားလ်က္။
ဒီပို႔စ္မွာ စာစီစာကံုးေရးနည္း မေရးပါ။ ဘာသာျပန္ဆရာလုပ္ေနတဲ့ေက်ာင္းမွာ ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ပါရာဂရပ္ေရးနည္း သင္တယ္။ အဂၤလိပ္သဒၵါကို ေလးလသင္ေပးထားျပီ။ ဝါက်အနည္းဆံုး ၅ ေၾကာင္း၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ရွစ္ေၾကာင္းေရးခိုင္းတယ္။ နမူနာ ၂ ခုသင္ထားတယ္။ အိမ္အခန္းတခုနဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္။
ေခါင္းစဥ္တပ္ပါ။ စာမ်က္ႏွာအလယ္မွာ။ ပဌမဆံုးစာေၾကာင္းက ကိုယ္ေရးမဲ့စာရဲ႕ အိုင္ဒီယာ။ ျပီးေတာ့ အေထာက္အကူျပဳ ဝါက်ေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္မွာ အခ်ဳပ္။ အေထာက္အကူျပဳေရးတဲ့အခါ အစီအစဥ္က်ပါေစ။ အခန္းအေၾကာင္းေရးရင္ ၾကိဳက္တဲ့ နံရံကေနစျပီး၊ ေနာက္နံရံေတြ ဆက္သြား။ ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ေတာ့ မေရးနဲ႔။ လူကိုေရးရင္ ေခါင္းကေန ေအာက္ေရး။
ေဝါဟာရအတြက္ ပံုနဲ႔စာေတြ ေကာ္ပီလုပ္ေပးထားတယ္။ ၾကိဳက္တာ ကူးေရး။ ေရးနည္းကို သင္တာ။ သဒၵါေတာ့ မွန္ပါေစ။ အစီအစဥ္က်ေအာင္ေရးဘို႔ ျဖစ္တယ္။ ျမင္တာသာေရး။ ေမးမၾကည့္ရပဲ မိန္းကေလး ၁၉ ႏွစ္လို႔မေရးနဲ႔။ ခပ္ငယ္၊ အရြယ္လတ္ ရျပီ။ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသားလိုေတာ့ ဝါက်ေတြ ထပ္တူျဖစ္ေနတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ အထက္တန္းအဆင့္ေက်ာင္းသားေတြ မဟုတ္လား။ အထားအသိုေလး ျပင္ေရး။
နိဂံုး ထို႔ေၾကာင့္ က်မသည္ က်မအိမ္ခန္းေလးထဲမွာ ေနရတာ အလြန္ကို ေပ်ာ္ပါသည္။ ထိုမိန္းကေလးသည္ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္မက္ထဲက ဂဲလ္ဖရင္းျဖစ္ပါသည္။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂ဝ-၁၁-၂ဝ၁၇

Comments
Post a Comment