I know nothing ငါသိတာက ငါဘာမွ မသိဘူးဆိုတာပဲ
ငါသိတာ တခုကေတာ့ ငါဘာမွ မသိဘူးဆိုတာပဲ။ ငါတခုတည္းသိတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ငါဘာမွမသိဘူး။ အဲတာကို Socratic paradox ဆိုကေရးတီးစ္ရဲ႕ ဝိေရာဓိလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဂရိပညာရွိ ပေလတိုထဲကပါ။ ဆိုကေရးတီးစ္က အဲလိုေျပာခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါတဲ့။
စာေတြဖတ္ျပီး ငါအေတာ္သိလာျပီလို႔ ထင္မွတ္ၾကတယ္။ စာေတြအမ်ားၾကီးဖတ္ျပီးေတာ့ ငါဘာမွမသိေသးပါတကားလို႔ သေဘာေပါက္လာတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ နည္းနည္းကြဲလြဲတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွိမ္ခ်ေျပာဆိုတာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ အသားလိုလို႔ အရိုးေတာင္းတာ မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ သတိျပဳသင့္တယ္။ ဖတ္ေလ မွတ္ေလ သိလာေလ။ သင္ယူေလ့လာေလ တတ္ေျမာက္လာေလ။ သိစရာေတြ မ်ားလြန္းတာကိုပါ သိလာေလ။
ေလ့လာရာမွာလည္း ဖတ္တာအျပင္ ေရးခ်ႏိုင္ရင္ ပိုသိတယ္။ စာက်က္တာ ခ်ေရးသူမ်ိဳးရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုတာက သိလာတာေတြကို စာျဖစ္ေအာင္စီကာစဥ္ကာ ေရးေစခ်င္တာ။ ဖတ္တုန္းကအသိထက္ ပိုတိက်တယ္။ ပိုျပီးနက္တယ္။ ေရးတတ္ရင္ ကိုယ္ပိုင္အယူအဆပါ ပါလာလိမ့္မယ္။ အဲလိုသိသိလာတာေတြဟာ တကယ္ရရွိတာျဖစ္တယ္။ ငါေတာ့ ဘာမွ မသိေသးပါလို႔ေတာ့ မေျပာအပ္ဘူးထင္ေနတယ္။
သိစရာေတြ မ်ားလြန္းတာကိုပါ သိလာလို႔ အလံုးစံုကိုေတာ့ သိခ်င္မေနအပ္ပါ။ ကိုယ္က တန္ခုိးရွင္မွ မဟုတ္တာ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၂-၁-၂ဝ၁၈
Comments
Post a Comment