Thirst စာသမုဒၵရာထဲမွာ လြမ္းစရာ
မေတြ႔တာၾကာသူေတြကိုလည္း လြမ္းၾကတယ္။ မရွိေတာ့တဲ့ မိဘေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေအာက္ေမ့ၾက လြမ္းဆြတ္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လို ကိုယ္တိုင္းျပည္ကေနထြက္ေနထိုင္ရသူေတြကိုေမးရင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကိုယ္ လြမ္းတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္မွာ အဲတာေတြအကုန္ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးထဲမွာပါေနသူျဖစ္လို႔ မတူတဲ့လြမ္းစရာလည္း ရွိေသးတယ္။ ဆရာဝန္ျဖစ္လို႔ လူနာေတြကို လြမ္းတာလည္းပါေသးတာ။ စာေလးေတြေရးေနလို႔ လြမ္းစရာ အဆန္းေတြပါ ရွိတယ္။
အသက္အရြယ္က အိုမင္းတဲ့သူျဖစ္ေတာ့ မ်က္စိေအာက္မွာတင္ ေျပာင္းသြားတဲ့ ေခတ္ေတြကိုပါ သတိရတယ္။ သတိရတာနဲ႔ လြမ္းတာ မတူပါ။ ဘုရင္ေခတ္ကို ရာဇဝင္မွာသင္ရတယ္။ ကိုလိုနီေခတ္ကို သမိုင္းမွာ ဖတ္ရတယ္။ ဂ်ပန္႔ေခတ္အေၾကာင္း ေျပာတဲ့လူၾကီးေတြနဲ႔ ေနခဲ့ရတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ႏွစ္မွာ ေမြးလို႔ ကေန႔ေခတ္အထိ အကုန္ သိတယ္။ ၾကံဳရဆံုရတာနဲ႔ လြမ္းတာနဲ႔ မတူပါ။
မံု႔ဖိုး ၅ ျပားေခတ္မွာ ေက်ာင္းေနရတယ္။ ေရႊတက်ပ္သား ၂ဝဝ က်ပ္ေခတ္၊ ဆီတပံုး အစိတ္ေခတ္မွာ အထက္တန္း ေက်ာင္းသား။ ဖဆပလ ေခတ္မွာ မဲေပးၾကတာလည္း ၾကံဳရဖူးတယ္။ စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းေတာ့ ၁၄ ႏွစ္သား။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားျဖစ္လို႔သာ ေမႊးဆပ္ျပာဝယ္ခြင့္ရတဲ့ေခတ္မွာ ေဆးေက်ာင္းသားျဖစ္တယ္။ အရက္ျပန္ရွားတဲ့ ေခတ္မွာ တိုက္နယ္ဆရာဝန္။ ျမိဳ႕နယ္ဆရာဝန္ျဖစ္ေတာ့ ဆန္ရွားတယ္။ တိုင္းျပည္ကေနထြက္ေျပးခ်ိန္မွာ ေရႊတက်ပ္သား တေသာင္းခြဲ။
ငယ္ငယ္က စာေတြဖတ္တာ ကာတြန္း၊ မဂၢဇင္း၊ ဝတၳဳ၊ ဘာသာျပန္ စံုတယ္။ ျပည္ပႏိုင္ငံေရးထဲမွာ ဖတ္ရတဲ့စာေတြကေတာ့ ျမန္မာလိုက နည္းတယ္။ ျပည္တြင္းကေန စာအုပ္ေဟာင္းေတြကို မွာယူစုေဆာင္းသူေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ေတာ့ တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြ ဖတ္ရတယ္။
ယူအက္စ္ေအေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အစစအရာရာေျပာင္းျပီ။ တခုတည္းသာ တင္ျပပါရေစ။ ေပါလိုက္ မ်ားလိုက္တဲ့ စာေတြ။ စာအုပ္ေတြေရာ၊ အြန္လိုင္းမွာပါ။ ေနမေကာင္းလို႔ ေမးတာေတြကိုေျဖေတာ့ ေမးခြန္းေတြ ဖတ္ရတယ္။ ေဖ့စ္ဘြတ္ ေပၚလာေတာ့ တင္တာေတြ ဖတ္ရတယ္။ အဲဒီမွာ ဒုကၡေရာက္ေတာ့တာပဲ။ ဟာ ႕႕႕ ဘယ္လို သတ္ပံုေတြပါလိမ့္။
ေရႊတက်ပ္သား ၉ သိန္းခြဲျဖစ္တာ မအံံ့ၾသပါ။ ျမန္မာစာအေရးအသား အဲလိုေျပာင္းသြားတာကိုေတာ့ စိတ္နာတယ္။ တစ္မဟုတ္ပါ၊ တပါလို႔ ေျပာမရ။ တက်ပ္သား ၂ဝဝ ေပးရတာကို ေရႊလို႔မထင္ၾက။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္လြမ္းတာက ျမန္မာစာကို တန္ဖိုးထားတဲ့ေခတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္သမုဒၵရာထဲမွာ ေသာက္ေရတခြက္စာ ရွာရသလို ႕႕႕
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၁-၁-၂ဝ၁၈
Comments
Post a Comment