ေတြးၾကည့္စရာ
ဇရာခဲမ်ိဳ၊ ဤပင္အို၌
စိမ္းစိုႏြဲ႔ေႏွာင္း၊ ရြက္အေပါင္းတို႔
ေညာင္း၍က်ေၾကြ၊ စြန္႔ကုန္ေလလည္း
ပြင့္ေရႊတခု၊ ႏုႏုဝါဝါ
ကိုင္းလက္်ာဝယ္၊ ပမာသူ႔ေျမး ရွိေသေလး၍
ေအးေအးေကာင္း၏၊ ေတာ္ေသး၏ဟု
ဆိုမိငါ့မွာ၊ ငါဝမ္းသာ၏။
ယခုခါတြင္၊ အဆင္းလည္းလွ
ကိုယ္ကလည္းေသး၊ ႏႈတ္သီးေကြးႏွင့္
ေတးငွက္ပလီ၊ ေတာင္ပံခ်ီလ်က္
မပီကလာ၊ ပီကလာျဖင့္
တီတာခ်ိဳျမက္၊ ေလမွသက္၍
ဝဲဖက္ကိုင္းမွာ၊ နားလာပါက
ရုကၡာပင္အို၊ ဤပင္အိုသည္
ဘယ္လိုေနရွာလိမ့္မည္နည္း။
(ေဇာ္ဂ်ီ၏ ပိေတာက္ေရႊဝါကဗ်ာမ်ားစာအုပ္မွ)
တစ္ေတာင္သာသာ မဟုတ္ပါ။ ပြင့္ေရႊတစ္ခု မဟုတ္ပါ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၆-၄-၂ဝ၁၈
Comments
Post a Comment