Grammar သဒၵါ သို႔မဟုတ္ အိမ္အိုၾကီး
ကၾကီးခေခြးနဲ႔ သင္ပုန္းၾကီးလည္း မတူပါ။ ခုေခတ္သင္ပုန္းၾကီးစာအုပ္မွာ လူရုပ္ေတြက ျမန္မာျပည္ကလူမ်ိဳးေတြ မဟုတ္။ ျမန္မာျပည္မွာ လူရွားလို႔လား။
ယူေကမွာ ဂရမ္မာကို ဂရိတ္ဝမ္းက စသင္တယ္။ ယူအက္စ္ေအ NCTE က ၁၉၈၅ ခုႏွစ္ကတည္းက အဂၤလိပ္ဂရမ္မာကို သိပ္အားမေပးေတာ့ပါ။ ဂရမ္မာဆိုတာ စည္းမ်ဥ္းေတြျဖစ္တာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ရူးလ္ေတြက ပ်က္ေခ်ာ္လာသတဲ့။ ဂရမ္မာသင္ၾကားေရးအခ်ိန္ယူလြန္းလို႔ အေျပာ၊ အဖတ္၊ အေရးအတြက္ အခ်ိန္ေတြ နည္းေစသတဲ့။ ျပင္ပဖိအားေတြ။ ဆိုရွယ္၊ စီးပြါးေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး၊ အဲတာေတြကို ေမ့ထားလို႔မရတဲ့။ အဲတာ သင့္မသင့္ ျငင္းခုန္ေနၾကဆဲ။
အိႏၵိယမွာ Grammar Translation Method နည္းက်င့္သံုးလာတယ္။ မိခင္ဘာသာစကားနဲ႔ ေရာေႏွာသင္နည္း။ ေလ့လာေတာ့ အဲဒီနည္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြမွာ အဂၤလိပ္စာအားနည္းမႈရွိလာပါသတဲ့။
ယူအက္စ္ေအမွာ ျမန္မာဘာသာျပန္ဆရာလုပ္ေနတဲ့ ၅ ႏွစ္တာအေတြ႔အၾကံု နည္းနည္းထည့္ပါမယ္။ အဂၤလိပ္စာက မိခင္ဘာသာစကားမဟုတ္ၾကတဲ့ အထက္တန္းအဆင့္ ႏိုင္ငံတကာေက်ာင္းသားေတြကို အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးတယ္။ စပိန္စကားေျပာ၊ ျမန္မာစကားေျပာနဲ႔ အာရတ္စကားေျပာေက်ာင္းသားေတြ။ အာဖရိကက ဆြာဟီလီစကားေျပာသူ နည္းနည္းလည္းရွိတယ္။
ေအဘီစီ အသံထြက္ကေန စတယ္။ စပိန္စကားေျပာေတြက ျမန္မာျပည္မွာ အဂၤလိပ္စာသင္လာခဲ့သူေတြထက္ တခ်ိဳ႕အသံထြက္ေတြ ခက္ၾကတယ္။ ဗမာေတြက တပမ္းသာတယ္။
ေဝါဟာရေတြ လာတယ္။ အသံုးက်ေလာက္မွာေတြကို ေရြးသင္တယ္။ စာသင္ခန္းထဲကပစၥည္းေတြ။ ေနအိမ္နဲ႔ လူသံုးကုန္ေတြ။ အဝတ္အစား၊ အသံုးအေဆာင္ေတြ။ ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြ။ ရံုးနဲ႔ ဘဏ္အသံုးေတြ။ ဂဏန္းနဲ႔ ပိုက္ဆံ။
ဂရမ္မာကို ေန႔စဥ္လိုလိုသင္ပါတယ္။ ကက္ပီတယ္လက္တား ေခၚ စာလံုးၾကီးနဲ႔ ေရးရမွာေတြ။ နာမ္ေတြ၊ နာမ္စားေတြနဲ႔ ပရယ္ပိုေဇးရွင္းေတြ။ ဆင္းဂူးလား နဲ႔ ပလူးရဲလ္။
အဲတာကို ျမန္မာျပည္မွာ ဧကဝုစ္ကိန္းနဲ႔ ဗဟုဝုစ္ကိန္းလို႔ သင္တယ္။ အနည္းနာမ္နဲ႔ အမ်ားနာမ္ဆို ပိုရွင္းတယ္။
ၾကိယာသင္တယ္။ ျပဳလုပ္သူကအနည္းဆို ၾကိယာေျပာင္းစရာေတြ။ အဲတာမွာ ျမန္မာစာထက္ရႈတ္တယ္။ နာမ္မွာ မ်ားလိုရင္ အက္စ္ ထည့္။ ၾကိယာမွာ ျပဳလုပ္သူကအနည္းဆိုရင္ အက္စ္ထည့္။ ရႈတ္ၾကတယ္။
ျမန္မာျပည္မွာ ၾကိယာ၊ ကရိယာ၊ ကိရိယာ ေရာေထြးေနၾကတယ္။ ဆပ္ဂ်က္ကို ျပဳလုပ္သူလို႔သင့္ေရးရင္ အလယ္တန္းနဲ႔ အထက္တန္းအဆင့္မွာ ရွင္းတယ္။
တင့္စ္ ေခၚ ကာလကို ပစၥဳပၸန္၊ အတိတ္နဲ႔ ပရိုဂရက္ဇစ္ ေခၚ ကြန္တင္းညဴးဝါးတင္စ္ ေခၚ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေနတာ သံုးခုကိုသာ ပဌမအဆင့္မွာ သင္ႏိုင္တယ္။
ျမန္မာျပည္မွာလို အက္တစ္ နဲ႔ ပက္စစ္ သီးျခားမသင္ပါ။ ဒါရိုက္ နဲ႔ အင္ဒါရိုက္လည္း မသင္ပါ။ ဝါစကၤရွစ္ပါး မစံုေသးပါ။
ျမန္မာသဒၵါမွာ တခ်ိဳ႕စာအုပ္က ၉ ပါးတဲ့။ ပစၥည္းတခု တိုးထားတယ္။ ဘာလို႔ မတူေအာင္သင္ၾကသလဲ။
အေရးမွာ ဝါက် ၃ ေၾကာင္း ၅ ေၾကာင္း။ သင္ထားတဲ့ ေဝါဟာရကို ေရးေစတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ေရးခိုင္တယ္။ အက္ေဆးအဆင့္ အေရာက္ေသး။ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ အသံုးတည့္ေအာင္သာ။
အဖတ္သင္တယ္။ စာထဲပါတာမွန္သမွ် သိေစေအာင္ထိ အခ်ိန္မရပါ။ ဆရာတေယာက္ သင္ေပးလိုတာ တမ်ိဳး။ တရားေသမရွိ။ ျမန္မာျပည္မွာက တေၾကာင္းဆြဲ။ သင္ေပးတာမဟုတ္ရင္ မသိ။ ေနာက္ျပင္စာအုပ္သာသင္ရသူေတြက မူရင္းအမွန္ကို မွားတယ္လို႔ ေျပာရဲလာၾကတယ္။
ႏွစ္ဝက္ေလာက္ေနေတာ့ လိုက္ႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ပါရာဂရပ္ ေခၚ စာပိုဒ္ ေရးခိုင္းျပီး အဆင့္မီသူေတြကို ေနာက္တတန္း တက္ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္တတန္းမွာ ပိုမ်ားလာသည္။ အယ္လ္ဂ်ီဘရာ ေခၚ အကၡရာသခ်ၤာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ ေနာက္ႏွစ္တန္းျပီးရင္ အထက္တန္းေအာင္ၾကျပီ။ ေကာလိပ္သြားႏိုင္ျပီ။
ကြ်န္ေတာ့္အျမင္မွာ သဒၵါဆိုတာ အုတ္ျမစ္နဲ႔ သတ္ပံုက အုတ္ခဲ။ တိုက္မဟုတ္ရင္ အိမ္တိုင္ထူရတဲ့ ေျမက်င္းနဲ႔ ေလာင္းတဲ့ သဲ။ အဲတာေတြ အေျခမခိုင္ရင္ တိုက္ျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ယိုင္မယ္။
အင္မတန္ခမ္းနားလွပခဲ့တဲ့ ျမန္မာစာအေဆာက္အအံုၾကီးဟာ တည္ေဆာက္စဥ္ကေတာ့ ခိုင္ခန္႔တည့္မတ္ခဲ့ပါတယ္။ စည္ပင္ဖြံျဖိဳးလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၀ ေက်ာ္ကတည္းက ပညာေရးအားမေပး၊ ၁၉၈၀ ေနာက္ပိုင္းမွာ သတ္ပံုေတြ ေျပာင္းရာကေန အခုေတာ့ ျခာစားျပီး၊ က်ားကန္ေပးထားရျပီ။ နံရံနဲ႔တူတဲ့ သတ္ပံု မလံုေတာ့ပါ။ ေခါင္မိုးနဲ႔တူတဲ့ တာဝန္ရွိသူေတြကလည္း ေဆးသာသုတ္ေပးေနၾကတယ္။ ေဆာရီး။ ကန္ေတာ့။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၄-၄-၂၀၂၀
Comments
Post a Comment