Sunday, April 26, 2020

History ႏွစ္တေထာင္ကို စာလံုးတေထာင္ျဖင့္ေရးျခင္း

ဆရာခင္ဗ်ာ သမိုင္းကို မကြယ္မဝွက္ပဲ ဗိုလ္ခ်ုပ္မတိုင္ခင္ေခတ္ကေန ယခုေခတ္ထိ ဘက္မလိုက္ပဲေရးထားတဲ့ စာအုပ္ ဖတ္ခ်င္တယ္။ စာေရးစရာရဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြလည္း အရမ္းမပါေစခ်င္ဘူးဆရာ။ ကြ်န္ေတာ္က ၁၉၉၉ မွေမြးတာပါ။ စာအုပ္ေတြနဲ့လည္း လက္လွမ္းမမွီခဲ့ဘူး။ လိုင္းေပၚကေန အဓိကဖတ္ေနရတယ္။ မွိုင္းေတြတိုက္ျကပါမ်ားလာေတာ့ နိုင္ငံေရးက ရႈပ္ေထြးတယ္ ဥာဏ္မမီဘူးဆိုျပီးပဲလွြဲခ်ပစ္မိတယ္။ ေဝဝါးေနဆဲပါ။ ဘယ္လိုစာအုပ္မ်ိုးေလးက ပိုသင့္မလဲဆိုတာ လမ္းညွြန္ေပးပါဦးခင္ဗ်ာ။

ဖတ္ခ်င္ သိခ်င္တာ အလြန္ေကာင္းတယ္။ အားေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က သမိုင္းကို ၉ တန္း အထိသာ သင္ရတယ္။ ဖတ္တာေတာ့ ကေန႔အထိ ဖတ္တယ္။ အမ်ိဳးစံုတယ္။ အဂၤလိပ္လိုေရးတာေတြပါ ဖတ္တယ္။

အခ်က္အလက္မွန္သာေရးတာတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသမိုင္းစာအုပ္ရယ္လို႔ ရွိပါ့မလား စဥ္းစားရမယ္။ ဘုရင္ေခတ္က ရာဇဝင္နဲ႔ ေနာက္ပိုင္းသမိုင္း မထူးလွပါ။ ပုဂံရာဇဝင္ကို တုတ္ထမ္းေျပာရသလို ေခတ္သမိုင္းေတာ့ က်ည္ကာအက်ႌ လိုႏိုင္တယ္။

ရွာရေဖြရမွာပဲ။ ဖတ္တာေတြထဲက ပယ္ရႏႈတ္ရမွာပဲ။ ခုႏွစ္အလိုက္ ဘယ္တုန္းက ဘာဆိုတာေတြ ရွာရလြယ္တယ္။ အဲတာကေန စရမယ္။ ႏွစ္ေတြ သိပ္မမ်ားလွေသးပါ။ ေခတ္ေတြလည္း မမ်ားပါ။

အဂၤလိပ္ကိုလိုနီနဲ႔ ဂ်ပန္ေခတ္ေတြကိုေတာ့ က်ဴးေက်ာ္အုပ္စိုးသူေတြရဲ႕ ဆိုးသြမ္းမႈေတြကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း ေရးထာတာေတြ အလြန္မ်ားတယ္။ အဲတာေတြလည္း သိဖို႔ေတာ့လိုတယ္။ ဒါ့ျပင္ ဆင္ျခင္ရပါမယ္။ ကိုယ့္ဘုရင္ေတြကေကာ ေကာင္းခဲ့ၾကသလား။ ျဗိတိသွ်ရဲ႕ စည္းစနစ္ေတြမွာ အထုယူစရာ မပါဘူးလား။ ဘာေတြလဲ။ ခုေခတ္စည္းစနစ္ေတြက ကိုလိုနီထက္ ပိုေကာင္းပါသလား။

လြတ္လပ္ေရးၾကိဳးပမ္းမႈသမိုင္းစာေတြ အေတာ္ကိုမ်ားတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါ့ျပင္ ဆင္ျခင္ရပါမယ္။ ၾကိဳးပမ္းသူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ။ မဂၤလာဝင္ယူသူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ။ ယူနီေဖါင္းဝတ္ေတြသာမက အရပ္ဝတ္ေတြထဲမွာပါ တိုင္းျပည္မ်က္ႏွာေထာက္ထားခဲ့သူ အစစ္အမွန္ေတြ ေရြးႏိုင္ေအာင္ စဥ္းစားရမယ္။ ခက္ေတာ့ ခက္တယ္။ က်ည္ကာအက်ႌလိုျပီဆိုတာ အဲတာ။

ဖဆပလေခတ္။ ၁၄ ႏွစ္။ အစိုးရနဲ႔ သူပုန္ေခၚ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြ။ ဘက္မလိုက္ အားမနာပါနဲ႔။

၁၉၆၂ အာဏာသိမ္းျခင္းနဲ႔ ၂၆ ႏွစ္။ အပ်က္ေတြနဲ႔ အဆိုးေတြ။ အားမနာပါနဲ႔။

၁၉၈၈ အာဏာသိမ္းျခင္းနဲ႔ ၂၃ ႏွစ္။ အပ်က္ေတြနဲ႔ အဆိုးေတြ။ အားမနာပါနဲ႔။

ကိုယ့္အသက္ေမြးမႈ တခုတည္းအတြက္သာေရးထားတဲ့သမိုင္းဆိုတာ မုသားရာဇဝင္ျဖစ္တယ္။

ခ်ဳပ္ၾကည့္ပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးဟာ ပိုေကာင္းမြန္ ပိုျပီးတိုးတက္လာသလား။ အစိုးရေတြကိုသာမက လူေတြကိုလည္း ျမင္ၾကည့္ပါ။ ပိုျပီးပညာေတြတတ္လာၾကသလား။ ပိုျပီးယဥ္ေက်းလာၾကသလား။ ပိုေတာ္လာၾကသလား။

ပိုမေကာင္းတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ သမိုင္းလက္ညွိဳးေတြ ေရတြက္ထိုးၾကည့္ပါေလ။ လက္ညွိဳးပိုင္ရွင္ အတည့္ျမင္ရမယ္။ ထံုမႊမ္းတာေတြထဲကေန ထြက္ထြက္ ၾကည့္ျမင္ပါေလ။ ဘယ္သူေတြက ဘာကို ခ်စ္ခဲ့ၾကပါသလဲ။

သမိုင္းဆိုတာ အျပတ္ အေတာက္မရွိ၊ ခဏနားေနျခင္းမရွိ။ ဆက္ျဖစ္ေနတာ။ ဆက္ဆိုတာ အခ်ိန္သာမက မင္းေတြေရာ လူေတြပါ။ အဆက္ေတြခ်ည္းသာ။ ပုဂံသားနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္သား ျခားနာျခင္းမရွိ။ နရသီဟပေတ့ေတြ စာအုပ္ထဲမွာသာမက ရွိတယ္။ သာလြန္မင္း ရွားတယ္။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၆-၄-၂၀၂၀

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

Celebrity in Green ဆယ္လီ သို႔မဟုတ္ လီဆယ္

လူမႈေရးစည္းကမ္းအရ လူတဦး ကြယ္လြန္သြားရင္ မေကာင္းတာ ထုတ္မေျပာအပ္ပါ။ ႏိုင္ငံေရးစည္းကမ္းအရေတာ့ ေျပာခ်င္တယ္။ ပို႔စ္တခု ေတြ႔တယ္။ ၈၈ ၿပီးေတာ့ ...