Wednesday, April 29, 2020

Timor-Leste တီေမာလက္စ္

ကြ်န္ေတာ္ ျပည္ပႏိုင္ငံေရးတာဝန္နဲ႔ တီေမာလက္စ္ကို ႏွစ္ေခါက္ေရာက္ပါတယ္။ ပဌမၾကိမ္က တပတ္နဲ႔ ေနာက္တၾကိမ္က တလၾကာတယ္။ တီေမာသြားတိုင္း ဂ်ကာတာနဲ႔ ဘာလီက်ြန္းမွာ အသြားအျပန္ တညအိပ္ရတယ္။

တီေမာမွာ ဘရိတ္ဖတ္စ္ကေတာ့ ေဟာ္တယ္ကေကြ်းတယ္။ တေန႔လာဒါ။ ေန႔စာတနပ္ ညစာတနပ္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားရတယ္။ တမင္းေၾကာ္ကို ၃-၄ ေဒၚလာေပးရတယ္။ တေန႔လာဒါ။

ပံုထဲက ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ ေန႔တိုင္းလမ္းေလွ်ာက္တယ္။ အေဖၚမပါ။ အဲဒီေခတ္မွာ ကင္မရာပါတဲ့ ဖုန္ုးလည္း မေပၚေသးပါ။ ႏိုင္ငံေရးအရလည္း ကိုယ္လုပ္ေနတာေတြ အကုန္တင္ျပလို႔မရခဲ့တဲ့ေခတ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ျပည္ပႏိုင္ငံေရး ၂၄ ႏွစ္မွာ ပင္လယ္ကမ္းေျခ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အေကာင္းဆံုးရက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးမပါ။ မိသားစုကေတာ့ နယူးေဒလီမွာက်န္ရစ္တယ္။

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၉-၄-၂၀၂၀

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

Celebrity in Green ဆယ္လီ သို႔မဟုတ္ လီဆယ္

လူမႈေရးစည္းကမ္းအရ လူတဦး ကြယ္လြန္သြားရင္ မေကာင္းတာ ထုတ္မေျပာအပ္ပါ။ ႏိုင္ငံေရးစည္းကမ္းအရေတာ့ ေျပာခ်င္တယ္။ ပို႔စ္တခု ေတြ႔တယ္။ ၈၈ ၿပီးေတာ့ ...