MBBS (1) အမ္ဘီဘီအက္စ္ (၁)
ဒီစာေလး ေရးထားတာၾကာပါျပီ။ ျပန္တင္ေသးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးစာေတြေရး၊ သင္တန္းေတြေပးေနသူ အမ်ိဳးသမီးတဦးက သူ႔ကို ေတာင္းဆိုၾကေပမယ့္ အမတ္ဝင္အေရြးမခံလိုေၾကာင္း အေၾကာင္းအခ်က္ေတြေပးတာကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။ သူေရးတာေအာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္က ကြန္မင့္တခုေရးလိုက္ပါတယ္။ ဒီစာရ့ဲအႏွစ္ခ်ဳပ္ ဝါက်ေလးတေၾကာင္းပါ။
ဆရာဝန္ျဖစ္ကာစမွာ ကုိယ့္အရင္ ျဖစ္ထားျပီးတဲ့ ဆရာဝန္ေတြဟာ လက္ေတြ႔နယ္က ကိုယ့္ဆရာေတြဘဲ။ ေဆးေလာကမွာ စီနီယာေတြက ေနာက္လူေတြကို ေဆးေက်ာင္းမွာကတည္းက ေဖးမကူညီတဲ့ အစဥ္အလာရွိျပီးသား။ ေဆးစာအုပ္ေတြက အေတာ္ေစ်းၾကီး၊ အေတာ္လည္းရွားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တႏွစ္ျပီးသြားရင္ ေနာက္တက္လာမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြကို စာအုပ္ေတြငွားတာျဖစ္ျဖစ္၊ ေရာင္းတာျဖစ္ျဖစ္ ေပးတာျဖစ္ျဖစ္ လက္ဆင့္ကမ္းၾကရတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ပညာတြင္း နက္တာေပါ့ဗ်ာ။
ဆရာဝန္ျဖစ္စမွာလည္း စီနီယာေတြရဲ့ေက်းဇူးၾကီးပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာတံုးက လက္ေတြ႔ဆိုေပမဲ့ လက္နဲ႔႔ေတြ႔ယံုသာ ရွိခဲ့တာ။ ေရွ႕ေနပ်ိဳမွ၊ သမားအိုမွလို႔ဆိုေတာ့ အိုတယ္ဆိုတာက အေတြ႔အၾကံဳ ရင့္က်က္တာကို ညႊန္းတာျဖစ္မွာေပါ့။ ရင့္က်က္ေလေလ တည္ျငိမ္ေလေလ။ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားေလေလ အမွားနည္းေလေလ။ ကြ်မ္းက်င္ရာ လိမ္မာဆိုတာ ေလ့က်င့္မႈေတြ မ်ားလာမွ ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳး။ အတုယူစရာေတြဆိုတာ ယူတတ္ေလရေလပါဘဲ။
တရားရံုးမွာ မႈခင္းေဆးပညာအစစ္ခံရတာမွာ ဆရာဝန္ေပါက္စဆိုရင္ ကိုေရႊေရွ႕ေနတခ်ိဳ႕က ပညာျပခ်င္တတ္တယ္။ ဒါမ်ိဳး ဘယ္လိုရင္ဆိုင္မလဲ ကိုယ့္ဆရာေတြက သင္ေပးပါတယ္။ ျပႆနာက ၾကီးတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ မဆလေခတ္က တရားသူၾကီးဆိုတာ ဥပေဒပညာမတတ္မွ ျဖစ္တဲ့ေခတ္။ သူတို႔က ဘယ္နားလည္ပါ့မလဲ။
ပညာတြင္းနက္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို ဆရာဝန္ျဖစ္ျပီးေနာက္ ျပန္ၾကားရျပန္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးလုပ္သားတို႔ အရံသားဖြါးဆရာမတို႔ကို ေမြးထုတ္ရတဲ့ကာလတံုးက မွတ္မွတ္သားသားစကားရဘူးခဲ့တယ္။ စာေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္သူေတြကို က်န္းမာေရးလုပ္သားအျဖစ္ ၂၁ ရက္ သင္တန္းေတြေပးၾကရတယ္။ မိန္းကေလးေတြ ေလးတန္း ေအာင္ရင္ အရံသားဖြါး တလသင္တန္းေပးတယ္။ စီမံကိန္းအလုပ္ေတြေပါ့။ တခ်ိဳ႕ေတာ္ၾကပါတယ္။ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ ကိုက္ေအာင္ အက်ိဳးျပဳႏိုင္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕လဲ ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြ ေဆးကုတတ္လာျပီဆိုျပီး ဂုဏ္ယူၾကတယ္။ ေက်းလက္က်န္းမာေရးဌာနတခုစီ တာဝန္ယူရတဲ့က်န္းမာေရးမွဴးလို ျဖစ္လာျပီလို႔ ထင္ၾကသူေတြလဲရွိတယ္။
တခ်ိဳ႕ၾက ကိုယ့္သားေလး ဆရာဝန္ျဖစ္သြားျပီလိုလို မွတ္ၾကတယ္။ ဆရာဝန္ဆိုတာ ၇ ႏွစ္ေတာင္ သင္ရတယ္ဆိုတာ သိေတာ့ ဆရာတို႔က ပညာပါရမီတယ္နည္းတာကိုး၊ က်မသားက ၂၁ ရက္နဲ႔ ဆရာဝန္ျဖစ္တာ ႕႕႕ တဲ့။
အစိုးရခန္႔ဆရာဝန္ဆိုတာ ျမိ့ဳနယ္တခုမွာ ၂ ေယာက္ထက္ ပိုမရွိဘူး။ နယ္ကံေကာင္းရင္ တိုက္နယ္ေဆးရံုကို လူေတြက ကိုယ္ဖါသာကိုယ္ေဆာက္ျပီး ဖြင့္ႏိုင္လို႔၊ တိုက္နယ္ဆရာဝန္ပါ ေပါင္းရင္ ၃ ေယာက္အထိရွိႏိုင္တယ္။ လူဦးေရက တသိန္း မေအာက္ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဆးေက်ာင္းမတက္ခင္က လူဦးေရ တေသာင္းမွာ ဆရာဝန္တေယာက္။ ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်ိန္ဆို ငါးေထာင္ကို ဆရာဝန္တေယာက္ရွိလာမယ္လို႔ စီမံကိန္းလုပ္ထားတာ ဖတ္ရဘူးတယ္။ ဘာမဆို စီမံကိန္းေခတ္ကိုး။ ေနာက္ ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ ေမြးထုတ္ႏိုင္တဲ့ ဆရာဝန္ဦးေရ၊ အင္ဂ်င္နီယာဦးေရက မွန္းခ်က္နဲ႔ ကိုက္သေလာက္ဘဲ။ မကိုက္တာက ေမြးထုတ္လိုက္တဲ့ ပညာတတ္ျပီးသားေတြကို အလုပ္ေပးဘို႔ ေဆးရံု၊ ေဆးဝါး၊ တျခားလိုအပ္တာေတြနဲ႔အညီ ျဖည့္ဆီးဘို႔လုိတဲ့ တိုးတက္လာရမဲ့ စီးပြါးေရးက နီးနီးစပ္စပ္ေတာင္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ အင္ဂ်င္နီယာေတြလဲ ဘာထူးမလဲ။ ရရာအလုပ္ ရွာၾကရေတာ့တယ္။
တခါေတာ့ ျမိ့ဳသာမွာတံုးက နယ္ကိုခရီးထြက္တဲ့အခါ ကိုယ္ေမြးထုတ္ထားတဲ့ က်န္းမာေရးလုပ္သားတေယာက္အိမ္ကို ေရာက္သြားတယ္။ သူက လူေပါင္းဆန္႔တယ္၊ ဆက္ဆံေရးလည္းေကာင္းတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့က်န္းမာေရးလုပ္သား တေယာက္ေပါ့။ သူ႔အေမကေျပာတယ္၊ ဆရာရယ္ ဆရာ့တပည့္ က်မသားေမာင္ျမင့္ေဌးက မတတ္တာလည္းမရွိဘူး၊ တတ္တာလည္း မရွိဘူးဆရာရဲ့တဲ့။
ကြ်န္ေတာ့္တို႔လို ေတာနယ္ေတြမွာဘဲ ေတာက္ေလ်ာက္ တာဝန္က်ခဲ့တဲ့ဆရာဝန္ေတြ ဘြဲ႔လြန္မတက္ၾကရပါ။ ဒါ့ၾကာင့္ ဘာအတူးကုလည္းေမးရင္ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ အကုန္လံုးကုတယ္လို႔ေျဖတယ္။ အမွန္ပဲေလ၊ ေတာေတြမွာ ဘာမဆိုအကုန္ မလုပ္လို႔ကိုမျဖစ္ဘူး၊ ေခါင္းကအစ ေျခေထာက္အဆံုး၊ မ်က္စိေရာ၊ အရိုးေရာ၊ သားဖြါး-မီးယပ္ေရာ၊ ကေလးေရာ အကုန္လံုးကို တာဝန္ယူရတာ။ မဟုတ္ရင္ အထူးကုေဆးရံုလႊတ္တာေတာင္ လူနာေတြအမ်ားစုၾကီးက သြားဘို႔ေငြမရွိ၊ သြားစရာ လမ္းမေပါက္၊ ကံနဲ႔ဆရာ့ကိုသာ အားကိုးရရွာၾကတာ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္တာဝန္ ပံုက်ေရာ။ ကိုယ္ဆိုတဲ့ ေတာဆရာဝန္ကလဲ လက္နက္တန္းဆာပလာသာ မရွိတာ၊ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးရတာ မ်ားတယ္။
ဓါတ္မွန္မရွိ၊ ဓါတ္ခြဲခန္းမရွိ၊ အာလ္ထြာေဆာင္းဆိုတာ ေပၚေတာင္မေပၚေသး။ အဲဒါေတြမရွိေပမဲ့ ေရာဂါေတြကေတာ့ ရွိတယ္။ ရွိတဲ့ပစၥည္းနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့ပညာကို ေဆးေက်ာင္းမွာ မသင္ရပါ။ ၾကာေတာ့ ေတာဆရာဝန္မွန္သမွ် ဂ်င္နရယ္လစ္ေတြ တကယ္ျဖစ္လာၾကတယ္။ ဒီေတာ့ မတတ္တာလဲမရွိ၊ တတ္တာလဲမရွိအစား ျဖစ္သြားၾကေရာ။ ကြ်န္ေတာ္ရခဲ့တဲ့ အမ္ဘီဘီအက္စ္ဆိုတာ အဲဒီအဆင့္ပါ။
MBBS လို႔လည္းေရးတယ္။ MB, BS လို႔လည္းေရးတယ္။ Bachelor of Medicine, Bachelor of Surgery က အရွည္ျဖစ္တယ္။ လက္တင္လို Medicinae Baccalaureus, Baccalaureus Chirurgiae ကေနလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘြဲ႔လက္မွတ္မွာေတာ့ ေဆးပညာဘြဲ႔လို႔သာပါတယ္။ MBBS ရတာမွဟုတ္ရဲ႕လား မေျပာတတ္။ ေဆးေက်ာင္းအမည္နဲ႔ တြဲေရးေလ့ရွိတယ္။ မႏေလးကဆို အမ်ားအားျဖင့္ Mdy လို႔အတိုေကာက္ေရးၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကေတာ့ Mand လို႔ေရးတယ္။ အဲတာေတာ့ မွားပံုမရပါ။ ဆမ စာအုပ္ေလးမွာ M.B.B.S. (Mandalay) လို႔ ပါတယ္။
Dr. တင့္ေဆြ
Comments
Post a Comment