Ending a relationship is never easy ဖ်က္ရတာက ပိုခက္တယ္
ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ႏိုင္ငံေရးအလုပ္နဲ႔ က်န္းမာေရးအလုပ္ႏွစ္မ်ိဳး လုပ္ေနခဲ့တာပါ။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာက စဥ္ျပိဳင္အစိုးရ။ NLD ဂႏၵီခန္းမအစည္းအေဝး ၂၈/၂၉-၇-၁၉၉ဝ ေနာက္ရက္ကေနစတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။ ၁၄-၉-၂ဝ၁၂ ေန႔မွာ ကိုယ့္အစိုးရကို ဖ်က္သိမ္းခဲ့တာမို႔ သက္တမ္း ၂၁ ႏွစ္နဲ႔ ၉ လ ၾကာခဲ့ပါတယ္။ လ်ိဳ႕ဝွက္ အစည္းအေဝးေတြကို ေထာက္လွမ္းေရးလြတ္ေအာင္ၾကိဳးပမ္းခဲ့ရတယ္။ တိုင္းျပည္ကေန ထြက္ေျပးၾကရတယ္။ ၁၈-၁၂-၁၉၉ဝ ေန႔မွာ NCGUB ကိုဖြဲ႔စည္း တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့လို႔ ခန္႔မွန္းေခ် (၅) လသာၾကာခဲ့တယ္။ ဖ်က္သိမ္းဘို႔ စဥ္းစားစီစဥ္ရတာက ႏွစ္ဆၾကာခဲ့ပါတယ္။
ဒုတိယအလုပ္ကေတာ့ ယမုန္နာေဆးခန္းျဖစ္ပါတယ္။ နယူးေဒလီျမိဳ႕မွာ ၂ဝဝ၂ ခုႏွစ္ၾသဂုတ္လ စဖြင့္ခဲ့တာမို႔ ပိတ္လိုက္တဲ့ ၂ဝ၁၄ ၾသဂုတ္လမွာ (၁၂) ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ပါတယ္။ ေဆးခန္းကိုဖြင့္ဘို႔စိတ္ကူးစီစဥ္ရတာ လပိုင္းနည္းနည္းသာ ၾကာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဇနီးသည္ ႏွစ္ေယာက္တည္း စိတ္ကူးျပီး အေကာင္အထည္ေဖၚခဲ့တာပါ။ အဲဒီကာလေတြမွာ ျပည္ပအဖြဲ႔အစည္းတိုင္းက (ပရပိုဇယ္) တင္ျပီး ႏိုင္ငံတကာအကူအညီေတြ ယူၾကရတယ္။ တကယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြရွိသလို ေငြရွိလို႔လူရွိတာမ်ိဳးလဲရွိတယ္။ ေငြရေအာင္ အဖြဲ႔ဖြဲ႔ၾကတာေတြကမနည္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီအစဥ္အလာကို သေဘာမက်ျဖစ္လာတယ္။ ကိုယ္တိုင္က NLD/LA အေနာက္ပိုင္းတိုင္းအတြက္ ရီပတ္ကဘီကင္ IRI အဖြဲ႔ကေန အကူအညီရေအာင္ေတာင္းယူျပီး (ဂရန္႔) ကို ကိုင္တြယ္ရပါတယ္။ (ပရပိုဇယ္) ဘယ္လိုတင္ရမယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ယမုန္နာေဆးခန္းဖြင့္ဘို႔ စိတ္ကူးတဲ့အခါ ဘယ္ကိုမွ (ပရပိုဇယ္) မတင္ပါ။ အိတ္စိုက္ဖြင့္ျပီး ကူညီမဲ့သူေတြက ေဆးခန္းအထိေရာက္လာျပီးကူတယ္။ တခ်ိဳ႕က သတင္းအၾကားနဲ႔ အေဝးကေနလွမ္းျပီးကူညီၾကတယ္။
ယမုန္နာေဆးခန္းကို တစခန္းရပ္ဘို႔ အေၾကာင္းရွိလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိႏၵိယကေန အျပီးအပုိင္စြန္႔ခြါရပါေတာ့မယ္။ ၾကီးမားတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ၾကီးပါ။ တေန႔မွာ ဒီလိုျဖစ္လာမယ္ကိုလဲ ၾကိဳျမင္ထားလို႔ ျပင္ဆင္မႈေတြ လုပ္ထားပါတယ္။ အဲဒီကာလ ႏွစ္ဝက္မကၾကာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ လူေရာစိတ္ပါ ပိုပင္ပန္းလွပါတယ္။ စဥ္ျပိဳင္အစိုးရကို စနစ္တက် ဖ်က္သိမ္းခဲ့သလို ေဆးခန္းေလးကို စနစ္တက်ပဲရပ္နားခ်င္တယ္။ NCGUB ဖ်က္သိမ္းေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္နဲ႔ (၂၂) ႏွစ္တာေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ကမူၾကမ္းေရးခဲ့တာပါ။ ေဆးခန္းသမိုင္းေၾကာင္းကို ျမန္မာလိုေရာ၊ အဂၤလိပ္လိုပါေရးမယ္လို႔ ေတးထားတာ အခုေဆးခန္းပိတ္ခဲ့တာ ၂ ႏွစ္ရွိျပီ၊ မေရးျဖစ္ေသးပါ။
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ဇနီးတို႔က မင္းသားမင္းသမီးေတာ့ မဟုတ္ပါ။ စကားေတာ့ ကိုးကားပါရေစ။ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ ဒါရိုက္တာ၊ စာေရးဆရာ (ေဂ်ာ့ခ်္ ေအာ္ဆန္ ဝဲလိစ္) ကေျပာပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့အဆံုးကို ႏွစ္သက္တယ္ဆိုရင္ေတာ့၊ သင္အေပၚမွာသာ မူတည္တယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ဘယ္ေနရာမွာ အဆံုးသတ္မလဲဆိုတာေပါ့တဲ့။ တီဗြီမင္းသမီး၊ (ကင္ ခါဒက္ရွန္) ကေျပာပါတယ္။ က်မရ့ဲ ဒ႑ာရီေတြက ရွင့္အိပ္မက္ထဲကလိုမဟုတ္ဘဲ အဆံုးသတ္တာ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္တဲ့။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၅-၈-၂ဝ၁၄
၅-၈-၂ဝ၁၆
Comments
Post a Comment