ေရမရွိတဲ့ေခ်ာင္းထဲက ျမန္မာစာ
ျမန္မာစာကိုဝါသနာပါလို႔ စာေကာင္းေပေကာင္းေတြကို စာအုပ္တိုက္ေတြကလည္း ျပန္ထုတ္ေပးၾကတယ္။ အင္တာနက္မွာလည္း တင္ေပးၾကတယ္။ ေက်းဇူးေတာ့တင္ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္မ်ိဳးလံုးမွာ အမွားေတြနဲ႔ အလြဲေတြပါေနတယ္။
ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း၊ အတြဲ (၄) မွာ သိပၸံေမာင္ဝအေၾကာင္းပါတယ္။ အဲတာကို ေရးသားသူေတြဟာ ဦးဝန္ႏွင့္ ဦးသိန္းဟန္တို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဦးဝန္ဆိုတာ မင္းသုဝဏ္နဲ႔ ဦးသိန္းဟန္ဆိုတာ ေဇာ္ဂ်ီျဖစ္ပါတယ္။
(စ) သၾကၤန္တြင္းက ေရႊဘိုမွာ ပူလြန္းအိုက္လြန္းတာနဲ႔ ေက်ာက္ေျမာင္းမွာသြားေနတယ္။ ေက်ာက္ေျမာင္းအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးတစာင္ (တစ္ေစာင္ မဟုတ္) ရလိုက္ေလရဲ႕။ ၂၈-၄-၃၈ ေန႔က ေရႊက်င္ဂိုဏ္းၾကီးကို စတင္တည္ေထာင္တဲ့ ေရႊက်င္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕ ေမြးဖြါးရာေရႊက်င္ရြာေလးသို႔ေရာက္သြားတယ္။ ေရႊက်င္အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေလး တေစာင္ (တစ္ေစာင္ မဟုတ္) ကိုရလိုက္ပါရဲ႕။
ေမာင္ျမသြင္တို႔ ေရးတုန္းအခါကေတာ့ တနဂၤေႏြတပတ္ (တစ္ပတ္ မဟုတ္) လွ်င္ ႏွစ္ေစာင္က်ေရးခဲ့ေပတယ္။ ေမာင္ဝတို႔ကေတာ့ တလ (တစ္လ မဟုတ္) မွ ႏွစ္ေစာင္က်ေရးခဲ့ေပတယ္။ ေမာင္ျမသြင္တို႔နဲ႔မကြာလား (၁-၈-၁၉၃၃)
ဆယ္တန္းသားေတြ စာေပအေရးအသားဖ်င္းတာကေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ဆရာေတြကိုကမွ ေနရာမက်ဘဲဟာကလား။ ဆယ္တန္းမွာ သင္ၾကားျပသေနၾကတဲ့ ျမန္မာစာဆရာေတြအထဲက ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္အျပင္ အျခားအလြတ္စာအုပ္ကို ဘတ္ဘူးၾကတဲ့လူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိသလည္းလို႔ စစ္ေဆးၾကည့္ပါအုန္း။ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ကိုပင္ ဟုတၲိပတၲိမဘတ္ပါဘဲ ေရးသားထုတ္ေဝထားတဲ့ ဋီကာေတြ၊ အဘြင့္ေတြကိုသာ လက္ကိုင္ထားျပီး သင္ၾကားျပသေနသည္သာမ်ားေလသည္။ အခ်ိဳ႕ျမန္မာဆရာတို႔ကား ေက်ာင္းသားမွ်ေလာက္မွ် ျမန္မာစာမတတ္ၾက။ (၂၈-၆-၁၉၃၆)
ေမာင္ျမသြင္အား ဗုဒၶဘာသာအသင္းအေၾကာင္းေရးပါဟု တိုက္တြန္းလိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မ်ားစြာေရးခ်င္ပံုမေပၚ။ သူက စာေပေဝဘန္သူသက္သက္ျဖစ္ေလသည္။ Critic ဆိုပါေတာ့။ ေမာင္ဝကလည္း Novelist ဝတၴဳဆရာ။ တင္ေမာင္ျမင့္ကေတာ့ Essayists လမ္းညႊန္ဆရာ။ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ႔ေနရာကိုး။ (၁-၈-၁၉၃၃)
ေမာင္ျမသြင္၏ေဆာင္းပါးတြင္ အမွားျပင္လိုက္သည့္အတြက္ သာ၍ဝမ္းေျမာက္ပါ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ကား သူတကာကဲ့သို႔ အမွားျပင္ျခင္းကို မၾကိဳက္သူမဟုတ္။ (၂၇-၆-၁၉၃၃)
အမွားကိုေဘာ္ျပလိုက္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ။ ေမာင္ဝဆိုတဲ့ေမာင္ဝကေတာ့ သတ္ပံုက်ရင္ျဖင့္ ျဖစ္ကတတ္ဆန္းဘဲ။ ေရးခ်င္သလိုေရးေတာ့တာဘဲ။ သည္ေနရာမွာ ဦးေဇာ္ဂ်ီတို႔ မင္းသုဝဏ္တို႔ကာ သာသဗ်။ ႕႕႕ ဒါေၾကာင့္မို႔ အခုေတာ့ျဖင့္ ကဝိမ်က္မွန္သတ္ပံုစာအုပ္ၾကီးကို အျမဲလက္ကိုင္ထားတယ္။ ဒါေတာင္ တခါတခါ (တစ္ခါတစ္ခါ မဟုတ္ပါ) အမွားေတြေဖါက္ေဖါက္လာတယ္။ ႕႕႕႕႕ (၁၁-၁ဝ-၁၉၃၇) (ဆံုး)
ကြ်န္ေတာ့္အျမင္
တခ်ိဳ႕က သတ္ပံုစာအုပ္အသစ္ေတြကိုပဲ ကိုင္ေျပာၾကတယ္။ မျမင္ဘူး မူးျမစ္ထင္ဆိုသလိုပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာစာ ေရမရွိတဲ့ေခ်ာင္းထဲ ႏွာေခါင္းႏွစ္ေနရတယ္။ ေနာက္ေပၚဆရာတခ်ိဳ႕ကလည္း သူတို႔ထင္ရာ စြတ္စြတ္ေျပာေနၾကတယ္။ ရွိေနတဲ့ေရေလး ခပ္ထုတ္ေနသလိုပဲ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂ဝ-၆-၂ဝ၁၆
၂ဝ-၆-၂ဝ၁၇
Comments
Post a Comment