Rail track ရထားလမ္း
ျမန္မာျပည္မွာေနစဥ္က မံုရြာ-မႏၲေလး မီးရထား ခဏခဏစီးခဲ့ရတယ္။ ၃ က်ပ္ ျပား ၆ဝ ေပးရတယ္။ မႏၲေလး-ရန္ကုန္လည္း မီးရထားနဲ႔သာ သြားရတာမ်ားတယ္။ ရထားလက္မွတ္က အေတာ္ကိုခက္တယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ပတ္ရထားလည္း စီးခဲ့တယ္။ ျမန္မာျပည္ကရထားလမ္းေတြက လမ္းက်ဥ္းအမ်ိဳးအစား။
အိႏၵိယေရာက္ေတာ့ လမ္းက်ယ္ရထားေတြစီးရတယ္။ ေဒလီနဲ႔ နယ္စပ္ ရထားနဲ႔သာသြားရတာမ်ားတယ္။ အၾကမ္းေျပာရရင္ ၂ ညအိပ္ခရီး။ ရထားလက္မွတ္ ခက္တတ္တယ္။ အဆင္ေျပတာမ်ားပါတယ္။ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိတဲ့အခါရွိ။ ခက္ခဲပင္ပန္းတဲ့အခါလည္းရွိတယ္။ အိႏၵိယမွာ ရထားလမ္းေဘးက ညစ္ပတ္တာမ်ားတယ္။
ယူအက္စ္ေအမွာ ရထားနဲ႔ခရီးသြားၾကာတာ အေတာ္ကိုနည္းတယ္။ ကုန္ေတြပဲပို႔တယ္။ ရထားလမ္းကလည္းက်ယ္၊ ကုန္တြဲေတြကလည္း ၾကီးတယ္ထင္တယ္။ တခါတခါ ရွည္လိုက္တဲ့ တြဲေတြ။ ကုန္အျပည့္နဲ႔ ေန႔တိုင္းသြားလာေနတာ သူတို႔တိုင္းျပည္စီးပြါးေရးကို မွန္းၾကည့္လို႔ရတယ္။ ရထားလမ္းေပၚ လမ္းမေလွ်ာက္ရပါ။ လမ္းေဘးလည္းမလွ်ာက္ရ။ ညစ္ပတ္တာေတြမရွိပါ။
မီးရထားတခုတည္းနဲ႔ တိုင္းျပည္ေတြအဆင့္အတန္း အၾကမ္းဖ်ဥ္းမွန္းလို႔ရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေနျပည္ေတာ္သြား ကားလမ္းသာက်ယ္တယ္တဲ့။ ရထားလမ္းက်ယ္ေခတ္ကို ေစာင့္ေနမိတယ္။ ရထားလမ္းေဘး သန္႔ရွင္းတဲ့ေခတ္ကိုလည္း ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ ၾကိဳးစားၾကရမယ္။ တိုင္းျပည္စီးပြါးေရးပါပဲ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၁-၇-၂ဝ၁၅
၂၁-၇-၂ဝ၁၇
Comments
Post a Comment