တခါတရံ
မက္ေဆ့ခ်္တခု ရတယ္။ တခါတရံက အမွန္မဟုတ္လား ဆရာ တဲ့။ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ တခါတရံကို အမွန္လို႔ သူငယ္တန္းကတည္းက သင္ခဲ့ရတယ္။ တသက္လံုးေရးခဲ့တယ္။ တခါတရံလို႔ ေရးတဲ့စာအုပ္ေပါင္း ေထာင္ေသာင္း ဖတ္ခဲ့တယ္။
အာဏာသိမ္းျပီးမွ စာသင္ရ စာဖတ္ရ စာေရးရသူေတြကေတာ့ တမွန္ရင္ စသတ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔က အမွတ္ေပး ဒိုင္လူၾကီးေတြ၊ ဆင္ဆာလူၾကီးေတြ။
တရားစီရင္တာက တရားသူၾကီးအေပၚမူတည္တယ္။ အရင္ကစီရင္ထားခဲ့တာ မွားေနတာကို ၁၀ ႏွစ္ အႏွစ္ ၅၀ ၾကာမွ သိတာမ်ိဳးလည္းရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အယူခံႏိုင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဥပေဒေတြရွိတယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာ List of miscarriage of justice cases လို႔ေခၚတဲ့ စာရင္းရွည္ၾကီးထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၃၁ ႏိုင္ငံက အျပစ္ရွိတယ္လို႔ အျပစ္ေပးခံရသူေတြ ေနာင္တခ်ိန္က်မွာ အျပစ္မရွိေၾကာင္း ေတြ႔သူေတြရဲ႕စာရင္းျပဳစုထားတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေလ့လာမႈ လုပ္တာထဲမွာ မပါ။ ျမန္မာစာလည္း ဘယ္ေသာအခါမွာ ပါမွာ မဟုတ္။
ဆရာတင္မိုးရဲ႕ ေဒါက္တာေဂ်ာ္နီထဲမွာ -
တခါတရံ၊ အင္းယားကန္မွာ
မွန္ကေလးတခ်ပ္၊ ဖ်တ္ကနဲကြဲ
ျမက္ခင္းထဲမွာ၊ လွဲကာလူးကာ
ေကာင္းကင္ျပာက၊ ဟိုမွာတလံုး
သည္တလံုးဟု၊ ၾကယ္ကံုးေရတြက္
တိမ္ကိုဖက္လ်က္၊ သစ္႐ြက္ဆုပ္ေခ်
တညေနက
ရီေဝရီေဝ ေထြခဲ့တယ္။
စစ္အာဏာသိမ္းျပီးေနာက္ စစ္အစိုးရကခန္႔တဲ့ ျမန္မာစာအဖြဲ႔ကေန သတ္ပံုနဲ႔ အဘိဓါန္စာအုပ္ေတြ အသစ္ထုတ္တယ္။ တ ၈၀% ေလာက္ကို စသတ္ေစတယ္။ ဆင္ဆာအဖြဲ႔က အဲဒီသတ္ပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔ မညီတာေတြကို ထုတ္ေဝခြင့္မေပး။ အခု စစ္အစိုးရလည္းမရွိ၊ ဆင္ဆာအဖြဲ႔လည္းမရွိေတာ့ေပမဲ့ တ ၉၅% ကို စသတ္ၾကတယ္။ အမွတ္ရတယ္။ စာအုပ္ေတြ ဆုရတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ တစ္ခါတစ္ရံ၊ တစ္ခါတရံနဲ႔ တခါတစ္ရံဆိုတဲ့ ဂိုဏ္းၾကီး ၃ ခုေပၚေပါက္လာျပီး တရားသူၾကီး ၃ စုလည္း ျဖစ္ေပၚလာတယ္။
ဆရာတင္မိုး အယူခံမဝင္ခဲ့ပါ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂ဝ-၁၁-၂ဝ၁၉
Comments
Post a Comment