A long time ago တခါတုန္းကေပါ့
ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆးေက်ာင္းတက္ခဲ့တာ လြန္ခဲ့တဲ့ (၅ဝ) ႏွစ္ေလာက္ကပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အရင္က ျမန္မာျပည္ဟာ ေဒသတြင္းမွာ အစစအရာရာ ထိပ္တန္းစာရင္းဝင္ခဲ့တာ အမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသံုးပထဝီစာအုပ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အာရွတိုက္မွ ထိုးထြက္လွ်က္ရွိေသာ ကြ်န္းစြယ္ၾကီးသံုးခုအနက္ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားကြ်န္းစြယ္တြင္ပါဝင္လို႔ ပါတယ္။ ကြ်န္းစြယ္အားကစားပြဲမွာ ျမန္မာ့ဂုဏ္ေဆာင္ေတြ ထြန္းေျပာင္ခဲ့တယ္။
ဆီကိုေရခ်ိဳး ေဆးရံုးမီးလံႈေခတ္က အဲဒီေခတ္ထက္ ေစာတယ္။ ဆီဆိုရင္ ႏွမ္းဆီနဲ႔ ေျမပဲဆီစစ္စစ္။ ဆီစက္ေတြက နည္းေသးေတာ့ ေတာမွာ ႏြားနဲ႔ဆြဲရတဲ့ ဆီဆံုေတြက အိမ္တိုင္းမွာရွိတယ္။ ဆီစစ္မစစ္ဆိုတာ ေမးခြန္းမဟုတ္ခဲ့ပါ။
ဖဆပလေခတ္မွာ ဝန္ၾကီးေတြက တိုင္းျပည္ဘ႑ာေငြကို ကုန္ေအာင္သံုးရမွန္းမသိလို႔ ေနာက္လူေတြက ေျပာၾကတာ ဖတ္ဖူးတယ္။ ပုဂၢလိကေခတ္မွာ ဟံသာေအးႏိုင္လြန္၊ ေရႊက်ီးႏိုင္လြန္၊ ၾကက္ဆင္ဖဲထီး၊ ပြင့္ေကာင္း ငပိနဲ႔ ငံျပာရည္၊ ဂ်စ္ကားပုဆိုး၊ အင္းေလးလံုျခည္၊ မႏၲေလးပိုးၾကဴ၊ ေရႊေတာင္လံုျခည္၊ မုဒံုခ်ိတ္၊ အမရပူရခ်ိတ္၊ ရခိုင္ခ်ိတ္။ အေကာင္းစားေတြ စာရင္းအရွည္ၾကီးရွိတယ္။
အစစအရာရာ က်ဆင္းဆုတ္ယုတ္လာတာ ၁၉၆၂-၆၃ ျပည္သူပိုင္ေခတ္ကစတယ္လို႔ေျပာရင္ ျငင္းႏိုင္သူ မရွိေလာက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေဆးေက်ာင္းေရာက္ၾကျပီ။ ခြဲတမ္းစနစ္နဲ႔ ေမွာင္ခိုစနစ္္ တျပိဳင္တည္းေပၚလာတယ္။ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းသားေတြ တႏွစ္တခါ အက်ႌစတဝတ္စာ၊ ပုဆိုးေခ်ာတထည္၊ ကိုယ္တိုက္ဆပ္ျပာတခဲ၊ သြားတိုက္ေဆးတဗူးသာ ဝယ္ခြင့္ရၾကတယ္။
ပညာေရးစနစ္က ဝန္ၾကီးတေယာက္ေျပာင္းရင္ တမ်ိဳး။ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားကြ်န္းစြယ္မွာ ထိပ္ကရွိခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဟာ အထည္ၾကီးပ်က္ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ ေဆာရီး။
စနစ္မေကာင္းေပမယ့္ လူေတြရဲ႕ ၾကံရည္ဖန္ရည္က က်မသြားလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္ကို ေနာက္လူေတြက ေကာင္းခဲ့တယ္လို႔ ထင္မွတ္ၾကရတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ကိုယ့္အရင္ေခတ္ကလူေတြကိုသာ ပိုျပီးအထင္ၾကီး အားက်ၾကတာ။ ေက်ာင္းဆရာ၊ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြက ေတာ္ၾကလို႔ သူတို႔စာေတြ ကေန႔အထိ အားကိုး အားထားေနရတယ္။ ျမန္မာစာသတ္ပံုမွာ အဲဒီေခတ္ကေရးတာေတြက မွန္ကန္သင့္ျမတ္တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ သက္ေသခံပစၥည္းအျဖစ္ တင္ျပေနတာေတြဟာ အလကားမဟုတ္ပါ။
တခ်ိန္မွာ လူၾကီးမင္းတို႔ေခတ္က သူတို႔ေခတ္ထက္ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေနာင္လာေနာက္သားေတြက ေျပာေကာင္း ေျပာၾကပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တိုင္ျပည္ၾကီး ဘယ္ကိုဦးတည္ေနပါသလဲ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၂-၁-၂ဝ၁၈
၂၂-၁-၂ဝ၁၉
Comments
Post a Comment