တပြင့္ျပီးတပြင့္ တရြက္ျပီးတရြက္ တပင္ျပီးတပင္
ဆရာတင္မိုးေရးတဲ့ မ်က္ႏွာအမည္ေပးထားတဲ့ကဗ်ာေလး ရွိတယ္။
ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို
တရြာမွတ္ထင္၊ ကိုယ့္ကိုခင္သည့္
ခ်စ္ၾကင္သူေလးေရ
တရက္တရြာ၊ တမ်က္ႏွာ
ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေျပာင္းခဲ့ျပီ။
အသက္ ၂၀
အမွန္မ်က္ႏွာ၊ ငါၾကည့္မွာေပါ့
ဘာမွ်ကိုယ္က်ိဳး မၾကည့္ႏိုင္။
အသက္ ၃၀
မွန္တိုင္း မဟုတ္၊ အလုပ္မ်က္ႏွာ
ငါၾကည့္မွာေပါ့
ဒါမွ အလုပ္ျဖစ္မယ္။
အသက္ ၄၀
မွန္သည္ကိုသိ၊ ၾကည့္မေနႏိုင္
အလုပ္ကိုသိ၊ ၾကည့္မေနႏိုင္
မယား၏မ်က္ႏွာ
သား၏မ်က္ႏွာ၊ ၾကည့္ရပါျပီ
မွန္ရာ မလုပ္ဝံ့ေတာ့ျပီ
မွန္ရာမလုပ္၊ ရန္ငါရႈပ္
ကုပ္ကုပ္ကေလး ေကြးရျပီ။
အသက္ ၅၀
၆၀
၇၀ ႕႕႕
အရြယ္ၾကီးမွ၊ လူမုန္းမခံမခံပါရေစႏွင့္
ေလာကဆိုတာ သည္လိုေပါ့ကြယ္။
ဆရာတင္မိုးဟာ ျမန္မာစာဆရာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ သတ္ပံုဂိုဏ္းကြဲေတာ့ တစ္ဘက္မွာမပါ။ ဒါေပမဲ့ သူသက္ရွိစဥ္က ထုတ္ေဝတဲ့ကဗ်ာေတြမွာ တစ္ေတြနဲ႔သာ။ အဲတာကို ဆရာ့ကဗ်ာရဲ႕ အသက္ ၃၀-၄၀ အပိုဒ္ေတြက ဆိုလိုခဲ့တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္က ထင္ပါတယ္။ မွန္တိုင္း မဟုတ္၊ အလုပ္မ်က္ႏွာ ငါၾကည့္မွာေပါ့။ မွန္ရာ မလုပ္ဝံ့ေတာ့ျပီ၊ မွန္ရာမလုပ္၊ ရန္ငါရႈပ္၊ ကုပ္ကုပ္ကေလး ေကြးရျပီ။
ပညာရွင္ေတြမွာ သက္ရွိထင္ရွားစဥ္မွာလည္း မွန္ရာကို ေရးမရပါ။ အသက္ဆံုးပါးသြားရင္ေတာ့ သူတို႔အႏုပညာ ပစၥည္းေတြဟာ ရစရာမရွိ ျဖစ္သြားႏိုင္တာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ကေန႔ ပညာ၊ အႏုပညာနဲ႔ စာေပဘဝျဖစ္ပါတယ္။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၂-၁-၂၀၁၉
Comments
Post a Comment