Monks Family ဘုန္းၾကီးမ်ိဳး (၂)
ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးက သူ႔ဦးဇင္းေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဦးေလး ဦးၾသဘာသကိုသာ အားကိုးတယ္။ စည္းစနစ္က်လို႔ပါ။ ေက်ာင္းဝန္းက်င္မွာ တံျမက္စီးလွည္းတာကအစ တံျမက္စည္းကို ဘယ္လိုကိုင္၊ ဘယ္ေနရာက စလွည္း၊ ဘယ္နားမွာ အမိႈက္ပံု။ သပိတ္၊ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ ေဆးေၾကာတာ၊ ထားသိုတာလည္း စည္းစနစ္ၾကီးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေဖနဲ႔ အဲဒီဦးေလးဘုန္းၾကီးတို႔က သင္ေပးထာလို႔ တံျမက္စည္းလွည္းနည္းကို ေရးဖူးတယ္။
ဦးၾသဘာက တကယ့္စာသမား။ ပရိယတၲိ။ အေဖတို႔ညီအကိုတေတြမွာ အေဖပဲလူဝတ္။ အေဖအသက္ (၁၆) ႏွစ္သားမွာ ပလိပ္ေရာဂါကပ္ၾကီးထဲမွာ မိဘႏွစ္ပါးလံုးပါသြားလို႔ အေဖကေတာ့ သကၤန္းမဝတ္ပဲ မိသားစုကိုဦးစီးရတယ္။ ဘုန္းၾကီးဝတ္သူေတြက စာပဲၾကိဳးစားၾကလို႔ အရြယ္ေတာ္ငယ္စဥ္ကတည္းက ဓမၼာစရိယ ကိုယ္စီေအာင္ၾကတယ္။ ဦးၾသဘာနဲ႔ ဦးပေညာတို႔က သက်သီဟအထိေအာင္ၾကတယ္။ စစ္အစိုးရကေန သံဃာအဖြဲ႔ေတြ စလုပ္ေတာ့ ဦးေလး ဘုန္းၾကီးေတြက ဘယ္ထဲမွမပါၾကတာသတိထားမိတယ္။ စာခ်ေနရင္း ပါဠိ-ျမန္မာအဘိဓာန္ျပဳစုေရးပဲ လုပ္ေနၾကတယ္။
အေဖ၊ ဦးေလးဘုန္းၾကီးေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတိ၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္အေနာက္ဖက္၊ ပုလဲျမိဳ႕နယ္၊ မင္းရြာက ရြာဦးေက်ာင္းကို ဦးေလးဘုန္းၾကီးေတြဦးစီးျပီး ေက်ာင္းသစ္ေဆာက္ေနတယ္။ အလတ္ကိုယ္ေတာ္ ဦးစကၠဆိုရင္ ဦးဇင္းေတြ ကိုရင္ေတြက ေခ်ာင္းဆိုးသံၾကာတာနဲ႔ ေၾကာက္ရတယ္။ စည္းကမ္းၾကီးလြန္းလို႔ပါ။
ကြ်န္ေတာ္ နယူးေဒလီမွာေနစဥ္က ၂ဝဝ၇ ႏိုဝဘၤာလထဲ ဦးေလးဘုန္းၾကီး သံုးပါးလံုး ဗုဒၶဂါယာကို ဘုရားဖူးၾကြလာလို႔ (၁၇) ႏွစ္ၾကာမွ ျပန္ဆံုၾကရပါတယ္။ ေဒလီရွစ္ေလးလံုးေက်ာင္းတိုက္မွာပဲ ဆြမ္းကပ္ရတယ္။ မျပန္ခင္မွာ ဦးၾသဘာက ႕႕႕ ေမာင္တင့္ေဆြ၊ ငါ့လည္း သံဃာနာယကအဖြဲ႔ထဲမွာပါေနရတယ္။ သူမ်ားေတြေတာ့ သိပ္ေျပာမေနနဲ႔ေပါ့ကြာလို႔ မိန္႔ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးက စည္းကမ္းနဲ႔စာပဲတတ္ပါတယ္။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၄-၅-၂ဝ၁၆
Comments
Post a Comment