A fugitive surgeon ခြဲဆရာဝန္
• ခြဲေတာ့ ခြဲတတ္တယ္။ ခြဲလည္းခြဲခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုကမွ တကယ့္ခြဲဆရာဝန္ျဖစ္ေနျပီ။
• ဘယ္လို႔လဲဆရာ။
ကြ်န္ေတာ္က ေဆးပညာဘြဲ႔တခုတည္းသာရလို႔ ရိုးရိုးဆရာဝန္လို႔ေခၚတယ္။ ဘြဲ႔က တခုထဲေပမဲ့ ႏွစ္မ်ိဳးပါတယ္။ MB ေဆးကုပညာဝိဇၨာဘြဲနဲ႔ BS ခြဲစိတ္ပညာဝိဇၨာဘြဲ႔။ ဆရာဝန္ေတြ MBBS ဘြဲ႔ရျပီးေနာက္မွာ တေယာက္တမ်ိဳးစီ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လို ရတဲ့ဘြဲ႔ေလးတခုနဲ႔ အရိုးထုတ္ၾကရသူကမ်ားတယ္။ အဲလိုဆရာဝန္ေတြထဲမွာလည္း ေဆးကုတာအားသန္သူနဲ႔ ခြဲစိတ္တာမွာ စိတ္ပါသူလို႔ မတူၾကျပန္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က အစံုသုပ္လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဓါးဆရာဝန္လို႔ နာမည္တပ္သူေတြက တပ္ၾကတယ္။ ေဒလီမွာေနရတံုးက ကေလးေပါင္း ၃၅ဝ ကိုေမြးေပးလို႔ အိုဂ်ီလို႔ အမွတ္မွားေနၾကတယ္။ အမွန္က အိုျပီဆရာဝန္ေပါ့ဗ်ာ။
မဲေဆာက္က ေဒါက္တာဆင္သီယာ ေဆးခန္းေရာက္လဲ ခြဲစိတ္ခန္း ဝင္ေပးေသးတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမရြာကေဆးရံုေလးမွာလဲ ခြဲစိတ္ေပးဘူးတယ္။ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ေခ်ာင္းကေလးေဘးမွာ ပါတီတခုတည္းက စည္းရံုးေရးမွဴးတေယာက္ကို အစည္းအေဝးနာခ်ိန္မွာ မိုင္နာဆာဂ်ရီ လုပ္ေပးဘူးတယ္။ အိုက္ေဇာမွာလဲ ျမန္မာ ယက္ကန္းသမားေတြကို ခြဲစိတ္တာ အပါအဝင္ ေဆးကုေပးတယ္။ တမူးဟိုဖက္က မိုးေရးမွာလဲ အဲလိုဘဲ။ အဲတာေတြမွာ ပိုးသန္႔ထားတဲ့ သီးသန္႔ခြဲစိတ္ခန္းတို႔၊ ေမ့ေဆးဆရာဝန္တို႔ ခြဲစိတ္ခန္းသူနာျပဳတို႔ ဘယ္ရွိမလည္း။
၁၉၈၁ တံုးက ရန္ကုန္ အင္းစိန္မွာ တႏွစ္တည္းေဆးေက်ာင္ဆင္း သူငယ္ခ်င္းေတြစုေဝးခဲ့တံုးက ကြ်န္ေတာ့္လက္နဲ႔ ခြဲတာကိုခံရဲတဲ့ သတၲိအေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းကိုယ္တိုင္ကျပန္ေျပာမွ အဲတာကိုအမွတ္ရတယ္။
ျမန္မာျပည္မွာတံုးက အစစအရာရာရွာပါးလြန္းလွတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ၾကီးထဲမွာ ကိုယ္ပိုင္စုေဆာင္းထားခဲ့တဲ့ ခြဲစိတ္ကိရိယာေတြကိုပါ တိုင္းျပည္ကေနထြက္ေျပးရေတာ့ ျပစ္ထားခဲ့ရတယ္။ ႏွေျမာလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။
ေဒလီေရာက္ေတာ့ ခြဲစိတ္လူနာေတြေတြ႔ျပန္တဲ့အခါ လက္နက္သာရွိျပီး က်ည္ဆံမရွိျပန္လို႔ ခြဲစိတ္ကိရိယာေတြ ျပန္စုရျပန္တယ္။
ႏိုင္ငံေရးထဲေရာက္မွ တိုင္းျပည္နဲ႔ခြဲရတယ္။ ခြဲစိတ္လူနာေတြနဲ႔ပါ ခြဲရတယ္။ ကိုယ္ပိုင္စုေဆာင္းထားခဲ့တဲ့ ခြဲစိတ္ကရိယာေတြနဲ႔လည္း ခြဲခဲ့ရတာႏွစ္ၾကိမ္။ အခုတတိယႏိုင္ငံေရာက္ေတာ့ ခြဲစရာျပည့္စံုသြားတယ္။ ခြဲဆရာဝန္အစစ္ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ လက္မတုန္ေသးပါ။ စိတ္မကုန္ေသးပါ။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၆-၁၁-၂ဝ၁၄
ဓါတ္ပံု = ၂၂-၄-၂ဝ၁၄ ေန႔က ေဒလီ ယမုန္နာေဆးခန္းမွာ ခြဲစိတ္လူနာတဦးကို အူအတက္ ခြဲစိတ္ကုသေပးစဥ္က
Comments
Post a Comment