House Surgeon ေဟာက္ဆာဂ်င္
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာ လက္ေထာက္ ဆရာဝန္ မွန္သမွ်ကိုလဲ (ေအအက္စ္) လို႔သာ ေခၚၾကတယ္။ လက္ေထာက္ ခြဲစိတ္-ဆရာဝန္လို႔ အတိအက်ဘာသာျပန္ႏိုင္တာပါ။ ေဆးမွဴးစတဲ့ တျခားေဆးပညာသည္ေတြနဲ႔ အဓိကမတူတဲ့ အရည္အခ်င္းကေတာ့ ဆရာဝန္ဟာ လူနာကို ခြဲစိတ္ကုသႏိုင္တာျဖစ္လို႔ပါ။
ကြ်န္ေတာ္က (ေဟာက္ဆာဂ်င္) ၁ ႏွစ္ကို ေမျမိဳ႕စစ္ေဆးရံုမွာ တာဝန္က်တယ္။ (ေဟာက္စ္) လုပ္ရင္း (ထရန္စဖါ) က်တာ အေတာ္ေတာ့ ရွားမယ္ထင္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း ေမျမိဳ႕သူ ေဟာက္ဆာဂ်င္ကို သူ႔မိဘေတြက ေမျမိဳ႕မွာပဲလုပ္ေစခ်င္လို႔တဲ့၊ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ မႏၲေလးမွာဘဲ ေနခ်င္တယ္ ေျပာတာဘဲ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လဲရတာျဖစ္သြားလို႔ သူ႔မိဘေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေမျမိဳ႕စစ္ေဆးရံုကေန မႏၲေလးျပည္သူ႔ေဆးရံုၾကီး ေျပာင္းရတာပါ။
ကြ်န္ေတာ့္အၾကိဳက္လဲ ျဖစ္သြားလို႔ သူ႔့မိဘေတြကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အၾကိဳက္ဆိုတာက ကြ်န္ေတာ့္အဖို႔ မႏၲေလးမွာ ပိုအဆင္ေျပတယ္ေလ၊ အမ်ိဳးအေဆြေတြလဲ ရွိတာကိုး။ ပိုအေရးၾကီးတာက ေမျမိဳ႕ စစ္ေဆးရံုမွာ ေဟာက္ဆာဂ်င္လုပ္တဲ့သူေတြအထဲကေနမွ စစ္တပ္ဆရာဝန္ ၃ ႏွစ္လုပ္ဘို႔ေခၚေလ့ရွိတယ္။ အမ်ိဳးသားစစ္မႈထမ္းမလုပ္မေနရဥပေဒအရေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒါမ်ိဳး မလုပ္ခ်င္ခဲ့ဘူး။
စစ္ထဲမဝင္ခ်င္တာလို႔လဲ အျပတ္ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ၉ တန္းေျဖေနတံုးက၊ စစ္တပ္ကေန ေလွ်ာက္လႊာေတြ စာသင္ခန္းထဲအထိလာေဝတယ္။ ေမျမိဳ႕စစ္တကၠသိုလ္ (ဒီအက္စ္ေအ) တက္ဘို႔ စစ္ဗိုလ္စုေဆာင္းေရးေပါ့။ ဝင္ေျဖတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ အဲဒီတံုးက အသက္ ၁၅ ႏွစ္ရွိေသးတာကိုး။ ဆရာဝန္ဘြဲ႔ျပီးေတာ့ ၂၄ ႏွစ္ရွိျပီ။ အသက္ ၁၅ ႏွစ္နဲ႔ ၂၄ ႏွစ္မွာ လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ခ်င္တာေတြ မတူေတာ့ပါ။ အိမ္ေထာင္က်ျပီးျပီ။ အေျခအေနနဲ႔ ဘဝလဲ ျခားနား၊ အၾကိဳက္လဲ ေျပာင္းျပီေပါ့။
ေမျမိဳ႕ စစ္တကၠသိုလ္တက္ဘို႔ ေလွ်ာက္လႊာတင္သူေတြ အဲဒီတံုးက မံုရြာ၊ ခလရ ၁၅ တပ္ထဲ သြားျပီး ေရးေျဖေျဖရတယ္။ လူ ၁ဝဝ ေက်ာ္ေလာက္ရွိမွာပါ။ အဲဒါ လနဲနဲၾကာေတာ့ ေအာင္သတဲ့။ မွတ္မိသေလာက္ မံုရြာက ၆ ေယာက္ေအာင္တယ္။ ရန္ကုန္သြားျပီး ေနာက္တဆင့္ေျဖရမတဲ့။ ေျဖတာေပါ့။ ရထား၊ ကား၊ စရိတ္ျငိမ္းမို႔ ရန္ကုန္သြားေျဖျဖစ္တာလဲဟုတ္ပါတယ္။
အဲဒီတံုးက ျပည္လမ္း၊ ဗိုလ္ရႈခံနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ဗိုလ္ေရြးအဖြဲ႔လို႔ ေခၚတဲ့ အိုတီတီ တပ္ထဲမွာေနျပီး ဗိုလ္ျဖစ္မဲ့သူေတြ ေရးေျဖ၊ ႏႈတ္ေျဖ၊ တျခားေျဖစရာေတြ ေျဖၾကရတယ္။ တျခားဆိုတာေတြက စိတ္ပိုင္းေမးတာ၊ စစ္ေျမပံုဖတ္တာတို႔၊ ကာယအလုပ္ေတြပါတယ္။ တက္တာ-ဆင္းတာ၊ ေက်ာ္တာ-ျဖတ္တာေတြေပါ့။ ဒုတိယအၾကိမ္ ေအာင္စာရင္းထုတ္ေတာ့လဲ ေအာင္ျပန္ေရာ။
အံ့ၾသတာက ကြ်န္ေတာ္က ေအာင္လဲ ထူးျပီးစိတ္လႈတ္ရွားတာ မရွိသလို၊ မေအာင္လဲ အသာ အိမ္ျပန္ဘို႔၊ ဒုတိယအဆင့္မေအာင္လို႔ ငိုသူေတြရွိေတာ့ အံ့ေရာ။ ကြ်န္ေတာ္က သူတို႔ကို ေအာင္ေစခ်င္လိုက္တာ။ စိတ္ပါလက္ပါလုပ္ခ်င္သူကိုေရြးရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေလမလဲ။ စိတ္ပိုင္း စစ္ေဆးသူေတြက မသိေလေရာ့သလား မေျပာတတ္ပါ။
ကြ်န္ေတာ္ညံ့တာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဲဒီတံုးကမသိဘူး။ သူမ်ားတေတြက ဘာေတြေမးမယ္၊ ဘာေတြေျဖရမယ္၊ ဘာျပီးဘာ၊ အေတာ္သိၾကတယ္။ အဲဒါေတြအားလံုးလဲပဲ ကြ်န္ေတာ့္အဖို႔ေတာ့ အံ့စရာေတြ။ ကိုယ္ရခ်င္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ကိုယ္ကၾကိဳသိထားေအာင္လုပ္တယ္ဆိုတာ အမွန္ကေတာ္တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္က အ,ေတာ့ ၈ တန္း၊ ၉ တန္း စာေမးပြဲေတြလို တႏွစ္တတန္း၊ သင္ခ်ိန္သင္။ စာက်က္ခ်ိန္က်က္၊ ေျဖခ်ိန္က်ေျဖ၊ ဒီေလာက္ထက္ ပိုမသိခဲ့ဘူး။
စစ္ထြက္ဦးေလးတေယာက္ရွိတာ မင္း ဘာေမးေမး ဦးေအာင္သာေျဖ။ ေၾကာက္မေနနဲ႔ဆိုတဲ့ အၾကံေကာင္းေလး တခုေတာ့ေဆာင္သြားတာ၊ စစ္ေျမပံုဖတ္ခိုင္းေတာ့၊ ဦးေလးအၾကံအတိုင္း သူမ်ားေတြထက္ ဦးေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ကေျဖတယ္။ ဘယ္ေနရာကို ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ ဆင္းမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္အရင္ဆံုးခပ္တည္တည္နဲ႔ေျပာလိုက္တယ္။ အမွတ္ေတာ့ရမယ္ ထင္တာဘဲ။ စစ္တဲ့သူက ဆက္ေမးတယ္၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ေရာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွဆက္မေျဖ တတ္ေတာ့ပါ။ မေၾကာက္ရဘူးဆိုတာေတာ့ သတၲိေမြးႏိုင္တယ္၊ မသိတာေတာ့ မေျဖတတ္ဘူး။
တတိယအဆင့္က ေဆးစစ္။ စစ္လိုက္တာ စံုေနတာဘဲ။ မဂၤလာဒံု စစ္ေဆးရံုၾကီးမွာ အေခါက္ေခါက္။ ေနာင္ႏွစ္အနည္းငယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္ စစ္ေဆးရံုေဆးဝန္ထမ္းဆိုတဲ့ဘဝကိုရမယ္ဆိုတာ ၾကိဳမသိခဲ့ပါ။ ဒါနဲ႔ ေဆးစစ္လဲေအာင္တယ္။ အဲ ႕႕႕ ေနာက္ဆံုးက ဘာစစ္တာမွေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္က်တယ္။ လူ ၁ဝဝ လားမသိဘူး ေရြးေခၚတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မပါဘူး။ ကံတရားေပါ့ဗ်ာ။ စစ္တာ-ေဆးတာ အကုန္ေအာင္၊ မစစ္တာကက်။ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြါရတယ္ဆိုတာ ဒါမွအစစ္။ ႏွစ္ဝမ္းကြဲေတာ္သူႏွစ္ေယာက္ေအာင္ၾကတယ္။ ေနာင္မွာ နာမည္ၾကီးဝန္ၾကီးျဖစ္လာမယ့္ ကုိေက်ာ္ဆန္းလည္းပါတယ္။ ကိုေရႊမန္းနဲ႔ေတာ့ DSA 11 ခ်င္းတူေပမယ့္ လူခ်င္းမဆံုလိုက္ပါ။
ေမျမိဳ႕ စစ္ေဆးရံုမွာ (ေဟာက္စ္) ဝင္လုပ္ၾကရမဲ့ မႏၲေလးက ေအာင္လာၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတေတြ အေတာ့္ကို ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ေနတဲ့ စစ္ေဆးရံုထဲက တိုက္အိမ္တလံုးမွာ စုေနၾကရတယ္။ စာေမးပြဲျပီးၾကတာက ၾသဂုတ္လ၊ အလုပ္သင္ဝင္ရတာလဲ ေဆာင္းတြင္းေရာက္တာနဲ႔ စတယ္။ ေမျမိဳ႔က ေအးလိုက္တာလဲ မေျပာပါနဲ႔။ ကိုယ္က မံုရြာ၊ မႏၲေလးမွာ ေနလာသူဆိုေတာ့ ေမျမိဳ႕ေဆာင္းကိုေၾကာက္တယ္၊ ေရတထပ္ခ်ိဳးဘို႔ဆိုတာ စြန္႔စားခန္းဘဲ။ ဆရာဝန္ စစ္ဗိုလ္ေတြ အဲဒီမွာ ဘယ္လိုေနႏိုင္ၾကလဲ မသိဘူး။
ေနာက္ အႏွစ္ ၂ဝ ေလာက္ၾကာရင္ ဒီထက္ပိုေအးလွတဲ့ ခ်င္းေတာင္တန္းၾကီးကို အခုလို ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ၅ ညနဲ႔ ၆ ရက္တိတိ ေျခလ်င္ျဖတ္ျပီး တိုင္းျပည္ကေန ထြက္ခြါရလိမ့္မယ္လို႔ မခဲ့ပါ။
Dr. တင့္ေဆြ
(၂၆-၁ဝ-၂ဝဝ၈ ေန႔ကေရးခဲ့တဲ့စာ)
Comments
Post a Comment