ထမင္းဟင္းပုံ စကားစုံႏွင့္
မုဆိုးမ ႏွင့္ လွည္းပ်က္ၾကီး
ဘီးလည္းမပါ၊ လွည္းအိမ္သာတည့္
ဇရာဖိစီး၊ လွည္းပ်က္ၾကီး။
ႏြားၿဖဴ ႏြားေၿပာက္၊ ခ်ိဳလိမ္ေကာက္ႏွင့္
ေသြးေသာက္ရဲေဘာ္၊ ဆြဲဘက္ေဖာ္ကို
ေၾကြးေလွ်ာ္ဆပ္ခက္၊ ေၿမရွင့္လက္၌
ဝကြက္ အပ္ႏွံလိုက္ရၿပီ။
လွည္းရွင္ေယာက္်ား၊ လယ္သမားလည္း
ႏြမ္းပါးတလွည့္၊ ငတ္တလွည့္ႏွင့္
ဟိုသည့္ႏွစ္က၊ မိုးဦးက်ဝယ္
လယ္စတဝိုက္၊ ေၿမြဆိုးကိုက္၍
ၿမွဳပ္လိုက္ရေလ၊ သင္းခ်ိဳင္းေၿမ။
လယ္မဲ႔ႏြားမဲ႔၊ အားကိုးမဲ႔ႏွင့္
လင္မဲ႔ဘဝ၊ မုဆိုးမသည္
သူမ်ာ့လယ္စိုက္၊ခစားလိုက္၏
ရိတ္သိမ္းၿပီး၍
တေစ့ႏွစ္ေစ့၊ က်န္သေရြ႕ကို
ရုိးေကြ႔လယ္ေလွ်ာက္၊ေကာက္သင္းေကာက္၏
နဖူးေခြ်းစ၊ ေၿခမ,က်တိုင္
သူမ်ာ့လယ္ယာ၊ လုပ္ကိုင္ပါလည္း
ဝမ္းစာမဝ၊ မုဆိုးမ။
လွည္းၾကီးအိုအို၊ ေရာင္းပါလို၍
ေဈးခ်ိဳေၾကြးခ်၊ မဝယ္ၾက။
ႏွစ္ဖက္လွည္းဘီး၊ သံေခြၾကီးကို
ဖိုမီးရဲရဲ၊ ရြာပန္းဘဲထံ
ဆန္ကြဲတတင္း၊ ဓားႏွစ္စင္းႏွင့္
ေဈးခင္းလဲလွယ္လိုက္ေလၿပီ။
ဘီးလည္းမပါ၊လွည္းအိမ္သာတည့္
ဇရာဖိစီး၊ လွည္းပ်က္ၾကီးသည္
ထီးတည္းက်န္ရစ္၊သခင္ပစ္ခဲ့
ငါးႏွစ္ၾကာေညာင္းပါၿပီေလ။
ကေလးတသင္း၊ နံနက္ခင္းမွာ
ထမင္းဟင္းပုံ၊ စကားစုံႏွင့္
လက္ဆုံစားေပ်ာ္၊ လွည္းပ်က္ေပၚ။
ကေလးတသင္း၊ ေန႔လည္ခင္းမွာ
သီခ်င္းသံခ်ိဳ၊ တဟိုဟိုႏွင့္
ေတးဆိုခုန္စီး၊ လွည္းပ်က္ၾကီး။
ကေလးတသင္း၊ ညေနခင္းမွာ
ခ်ဥ္ဟင္းစက္လက္၊ ႏွပ္ယိုထြက္လ်က္
လွည္းပ်က္အိုတြင္း၊ ခုန္ေဆာင့္နင္း။
ကေလးတသင္း၊ ညဦးခင္းမွာ
လမင္းေစာင့္ၾကိဳ၊ လွည္းပ်က္အို၌
ပုံဆိုတိုးတိုး၊ ေမွာင္ရီပ်ိဳးေသာ္
မုဆိုးမအိမ္၊ မီးထြန္းခိ်န္။
မုဆိုးမအိမ္၊ မီးမထိန္
ထိန္ပါေသာ္လည္း၊ ဆီအားနည္း
လွည္းၾကီးအိုဇာ၊ ေမာင္းလိုပါ
ဘယ္မွာႏြားထီး၊ ဘယ္မွာဘီး
ဘယ္မွာပါနည္း၊ သူ႔ေၿမၾကီး။ ။ ၾကည္ေအာင္ (၁၉၆၄၊ ဇူလိုင္၁၂)
ကဗ်ာလည္းေကာင္း သတ္ပံုကလည္းမွန္။ ေက်းဇူး။
ေႏြပူပူ ေလပူပူမွာ အတူအလည္လာၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ မုဆိုးထီး မုဆိုးမ မျဖစ္ၾကေသးမီမွာ ထမင္းဟင္းပုံ၊ စကားစုံႏွင့္ လက္ဆုံစားေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကပါသတည္း။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၄-၅-၂ဝ၁၈
၂၄-၅-၂ဝ၁၉
Comments
Post a Comment