ယဥ္ေက်းမႈ
အမ်ား အနည္းေတာ့ မေျပာလို။ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ ေရာေႏွာကူးစက္ပါတယ္။ အစားအေသာက္၊ အဝတ္အစား၊ ေျပာဆိုစကားေတြသာမက ကိုးကြယ္ရာဘာသာတရားလည္း အဲလိုပဲ။
အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္ေတြကေနရယူတာေတြ အမ်ားၾကီး။ အသက္ေမြးမႈလုပ္ငန္းေတြလည္းပါတယ္။ ေတးဂီတနဲ႔ အႏုပညာ၊ စာေပလည္း ပါတယ္။
ရက္ကန္း၊ ပိုးထည္လုပ္ငန္းေတြ ဇင္းမယ္နဲ႔ မဏိပူကေနရတယ္။ ပုဆိုးက အိႏၵိယ၊ အက်ႌက တရုပ္ကလို႔ေျပာၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေလ့လာမႈအရ ဗမာေတြ ပုဆိုးကို ဟိုေရွးကတည္းက ဝတ္ပါတယ္။ ကိုယ္တံုးလံုးေခတ္ မရွိပါ။ ခါးပံုစ ဗမာ့နည္းနဲ႔သာျဖစ္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း ထဘီကို ဟိုေရွးကတည္းကဝတ္တယ္။ ေဘာင္းဘီနဲ႔ စကပ္သာ ေနာက္မွ ယူၾကတာ။
ကြမ္းစားတာလည္း ဗမာဘုရင္ေတြေခတ္ကတည္းကပါ။
ဗုဒၶဘာသာ သီဟိုဠ္ကလာတယ္။ ခရစ္ယန္ ကိုလိုနီနဲ႔အတူပါတာ။ အစၥလမ္လည္း အဲလိုပဲ။ ဟိုအရင္ နတ္ကိုသာ ကိုးကြယ္တယ္။ အရည္းၾကီးက ေနာက္မွ။
ျမဝတီမင္းၾကီးဦးစ သီခ်င္းၾကီးေတြ ယိုးဒယားကေနရတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ယဥ္ေက်းမႈေတြလည္း အိမ္နီးခ်င္းေတြဆီေရာက္ပါတယ္။ မ်က္စိေအာက္မွာတင္ ေရာက္သြားတာေတြ ရွိတယ္။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ တိုင္းရင္းသားအမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈေတြလည္း ကူးစက္ေရာေႏွာေနတယ္။ ပိုေကာင္းတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈက လႊမ္းမိုးတယ္။
ေခ်ာင္းဆိုးလက္ေဆးယဥ္ေက်းမႈစာလည္း ေရးထားတယ္။
အိပ္ခ်င္ေနလို႔ ခပ္တိုတိုသာ ေရးပါရေစ။ ဘယ္အရာမဆို ေကာက္ခ်က္ကို ခပ္လြယ္လြယ္မခ်သင့္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေရးတာလည္း သုေတသန မဆန္ပါ။ ေဆာရီး။ ဂြတ္ႏိုက္။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၆-၁၂-၂၀၁၉
ည ၂ နာရီ ၂၂ မိနစ္။
Comments
Post a Comment