သည္ေႏြကိုသာ မုန္းေတာ့သည္
ဟူးဟူးရိုင္းရိုင္း ထင္ရာစိုင္းဆဲ။
ဥၾသငွက္လည္း
စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ သည္ဂါထာခ်ည္း
က်က္စာရြတ္တုန္း သည္စာလံုးခ်ည္း
ရြံမုန္းစရာ ေႏြရက္မ်ား။
ပန္းေတြကေၾကြ စမ္းေရကခန္း
လမ္းေတြကေျခာက္ ကမ္းကေကာက္လ်က္
ႏြားေသာက္ေရမွ် မရခဲ့။
ေၾကြက်သစ္ရြက္ သစ္ကိုင္းထက္၌
ငွက္မွ်မနား မစည္ကားခဲ့။
သစ္ဝါးမီးေလာင္ ကတံုးေျပာင္ႏွင့္
ေတာင္ေပၚရႈခင္း ေငါင္းစင္းစင္း။
ေႏြျပင္းျပင္းတြင္
ေနမင္းအာဏာ စိုးေသာခါမို႔
မညွာညွင္းဆဲ ရိုးတံမြဲႏွင့္
ရပ္ထဲရြာမ ခြ်တ္ျခံဳက်ခဲ့
ပူလွခ်ည့္ေလ ဤသည့္ေႏြတြင္
ေျမပတ္ၾကားအက္ ဖုန္းဆိုးပ်က္။
ေမာင့္ခ်စ္သူငဲ့ ႕႕႕
ေႏြပူၾကီးစိုး ရာသီဆိုးတြင္
ပန္းမ်ိဳးတရာ ဘယ္ပြင့္မွာလဲ
ေမတၲာဆိတ္သုဥ္း ေႏြကိုမုန္းျပီ
မိုးခ်ဳန္းသံကို ၾကိဳရေအာင္။ ။
ဆရာတင္မိုး ၂၈-၃-၁၉၇၇ ေန႔က ေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ပန္းမ်ိဳးတရာ ပြင့္ပါေစသတည္း။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၂၄-၂-၂၀၁၉
Comments
Post a Comment