အတိတ္ ဘီလူး
ငါလွ်င္အိမ္ဝင္း ေျမတလင္း၌
ေတြးရင္း ေတာရင္း ထိုင္သတည္း။
ေတြးကာ ေတာကာ ထိုအခါ၌
ၾကီးစြာအမိုက္ ညဥ့္ေမွာင္တိုက္ကို
ထိုးရိုက္ေဖါက္ခြဲ တင္းပုတ္စြဲလ်က္
ျပဴးျပဲမ်က္လံုး ေဒါေရာင္ဖံုးလ်က္
စြယ္စုန္းေငါေငါ ေမြးေသာေသာႏွင့္
ယေကၡာျပိတၲာ ငါ့ဆီလာလ်က္
ေခ်ာက္လွာ သတ္မည္ပုတ္မည္တည္း။
ငါလည္းေၾကာက္လန္႔
ၾကက္ေသတန္႔လ်က္
မ်က္ဆန္႔ျပဴးက်ယ္ ေနခါဝယ္၌
မယ္မယ္ငါ့မိ ထြက္လာဘိ၍
မခ်ိခံစား အိုေမ့သား
ေမွာင္ၾကားထြက္လာ ဤျပိတၲာကား
သားမွာျဖစ္လ်က္ ေရွးျဖစ္ပ်က္ဟု
အနက္ေထြထူး တိတ္ဘီလူးတည့္
မ်က္ျပဴးေခ်ာက္လွန္႔ သားမလန္႔ႏွင့္
ထက္ခြ်န္႔အသြား လစ္လ်ဴဓါးကို
ငါ့သားစြဲကာ ခုခံပါဟု
ေပးလွာငါ့မိ ဓါးကိုတည္း။
ငါ့မိေပးသြား လစ္လ်ဴဓါးကို
ေယာက္်ားျပီျပီ ငါေျမွာက္ခ်ီ၍
မထီေလးစား ဘီလူးသားကို
ထြားထြားညက္ေက် ခုတ္စဥ္းေလမွ
ေျပေျပညင္းညင္း ေလခ်ိဳသြင္း၍
လင္းေရွ႕မွာ ေပၚသတည္း။
ဆရာမင္းသုဝဏ္ေရးခဲ့တာ တစ္ကိုယ္တည္းသာ တစ္ညခါက မဟုတ္ပါ။
ေယာက္်ားျပီျပီ ဓါးေျမွာက္ခ်ီ၍
မထီေလးစား သတ္ပံုမွားကို
ထြားထြားညက္ေက် ခုတ္စဥ္းေလမွ
ေျပေျပညင္းညင္း ေလခ်ိဳသြင္း၍
လင္းေရွ႕မွာ ေပၚမည္တည္း။
ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
Comments
Post a Comment